Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikadura

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Arrain-parrillada

Parrillako arrainek usain, zapore eta trinkotasun oso atseginak hartzen dituzte

  • Egilea: Argitaratze-dataren
  • arabera: Ostirala, 2007ko abuztuaren 10a
img_parrillada listado

Parrillan prestatutako arraina, ondo prestatua, edozein momentutarako egokia da. Baina ondo prestatzeko, zenbait aholku eman behar dira, arrainak bere ezaugarri guztiak eta zaporea gorde ditzan. Gomendio horiei jarraiki, eta praktika pixka batekin, arrain-parrillada egitea ez litzateke lan zaila izango. Arrainek usain, zapore eta trinkotasun oso atseginak hartuko dituzte.

Aurretiazko urratsak

Arraina prestatzeko erabiliko den parrillak garbi eta olioz ongi lubrifikatuta egon behar du. Horrela ez da itsatsiko, erraz hausten den haragia baita. Ohikoena da sutara zuzenean berotzea, eta, jakina, ez da erabiltzen. Erre ondoren, zatar-paperarekin urratuko dugu. Berriro epeldu edo hotz dagoenean, eta erretzen hasi aurretik, oliba-oliotan bustitako sukaldeko paperaren zati bat pasatuko dugu gainazaletik.

Arraina tenperatura ertainean erre behar da, ez gutxi, ez oso bero. Gainera, txingarretan egingo da, ez sutan. Beraz, lehenik eta behin, su bat egin behar da landare-ikatzarekin, eta sua desagertu ondoren, txingarren tenperatura kontrolatu. Arraina erretzeko bero egokiena zein den jakiteko, etxeko metodo bat erabil daiteke: eskua parrillaren parean jarri, txingarretatik 20 bat zentimetrora. Hiruzpalau segundo irauten badugu, tenperatura ezin hobea izango da parrillada prestatzeko.

Bisigu-ontzia izeneko erretilu erretegia erabil daiteke. Arrain osoei aplikatzen zaie, arrainari buelta eman baitiezaioke hausteko arriskurik gabe. Parrilla bereziak ere erabil daitezke, bai arraina bai landareak erretzeko. Horiek sare konprimituagoa dute, eta, beraz, arraina apurtzeko probabilitatea txikiagoa da.

Parrillada

Barruko zapore eta zuku guztiei eusteko, arrainaren azala ez da atera behar.

Parrillan prestatzeko arrain-pieza ezin hobeak haragi sendokoak izan behar dira, hala nola sardinak, txitxarroak, lupia, bisiguak, izokina edo atuna. Txingarretan aplikatu beharreko tenperatura alderantziz proportzionala izango da arrainaren bolumenarekiko. Adibidez, arrain osoak xerren ordez prestatzen ditugunean, tenperatura txikiagoa aplikatuko dugu, egoste-denbora luzeagoa izango baita. Horrela, beroa pixkanaka sartuko da arrainean, eta, horrela, kanpotik erre ez dadin eta barrutik erre ez dadin. Produktua lehortu egin behar da, ez busti.

Arrainaren azala ez da atera behar. Hori lehortzeko egiten da, eta horrek zaporea eta zukuak mantentzen ditu barruan. Kozinatutzat hartzen da kolore opakoa hartzen duenean eta sardexka batekin ziztatzean erraz hausten denean. Sutatik ateratzean zehatz-mehatz ez badakigu, hobe da pixka bat pasatutakoan gutxiago egostea, arrain beroa parrillatik kendu ondoren gehiago erretzen baita.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak