Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikadura > Ondo jaten ikasten > Bitxikeriak

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Soja eta isoflabonak

Ez dago argi sojaren isoflabonek ondorio onuragarriak dituztela menopausiaren sintometan, ez eta hezur-osasunean ere.

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteartea, 2011ko urriaren 18a
Img brotes soja Irudia: therealbrute

Menopausiaren bizi-etapan bizi diren emakumeen %80k gaueko beroaldiak eta izerdiak izango ditu, eta %20k, berriz, tratamendua bilatzeko behar adinako ondoeza. Soia eta, bereziki, haren konposatu bioaktiboetako bat, isoflabonak, fitoestrogeno-mota bat, dira menopausiaren sintomak hobetzeko asoziazio aipatua eta nabarmena dela eta, xede horretarako gehien erabiltzen diren elikadura-osagarriak. Hala ere, haren ondorio onuragarriak ez daude argi.

Img brotes soja1
Irudia: therealbrute

Sojak elikagai gisa duen interesa eta haren osagaietako batzuk “elikagai_medikuntza” kategoriara igo dituzte, eta faktore horrek nabarmen handitu ditu salmentak azken hamarkadetan. Animaliekin esperimentatzeko saiakuntzetan, in vitro azterketetan eta gizakiekin egindako azterketetan lortutako datuek fitoestrogenoek modu positiboan eragiten duten mekanismo onargarriei buruzko informazioa ematen dute. Jarduera horrek sintomak eta gaixotasunak prebenitzen laguntzen du. Horren ordainetan, zehaztasun zientifiko handiko ikerketa berriak eta berriak sortu dira, eta zalantzan jartzen dituzte sojari eta isoflabonei esleitzen zaizkien emaitza onak, batez ere menopausiarekin lotutako sintomak hobetzeari dagokionez, hala nola sofokoak, idorreria eta, are, hezurren mineralizazioa.

Soja, menopausia eta hezurrak

Elikagai-osagarri gisa gehien saltzen diren soja-produktuak isoflabonak dira, batez ere genisteina, elikagai horretan ugariena baita, eta horri egozten zaizkio ekintza organiko osasungarri gehienak. Oso jende zehatzari saltzen zaio: menopausia ondoko emakumeei. Osagarri horiek kontsumitzearen helburua da medikamentuen ordezko gisa erabiltzea eta bizitzaren etapa horretako sintomak arintzea, hala nola sofokoak, eta, horrez gain, hezur-deskaltzifikazioa prebenitzea, estrogenoen jarduera amaitu ondoren handitu egiten baita horren arriskua. Hala ere, ez dago adostasunik ez medikuak ez zientzialariak, espero diren eta esleitzen zaizkion onura guztiak bermatzen baitituzte.

Ez dago adostasun mediko edo zientifikorik sojaren isoflabonek menopausiaren sintometan eta hezurren osasunean dituzten onurei buruz

Elikagaien Segurtasunaren eta Nutrizioaren Espainiako Agentziako (AESAN) Zientzia Batzordeak “Isoflabonen kontsumoari lotutako ondorioei buruzko txostena” argitaratu zuen. Dokumentu horrek ondorio hau ateratzen du: isoflabonen kontsumoaren eta hezur-baldintzen hobekuntzaren arteko erlazioa iradokitzen duten zenbait ebidentzia esperimental badaude ere, horiek ez dira oso erabakigarriak. Halaber, adierazi du “ez dagoela argi isoflabonek ondorio onuragarriak dituztela menopausiaren sintometan eta gaixotasun kronikoetan; izan ere, saiakuntza kliniko batzuek ondorio positiboak adierazten dituzte, eta beste batzuek ez dute desberdintasunik aurkitzen”.

Aditu-taldeak alegatzen du emaitzetan dauden desadostasunak saiakuntza klinikoen ezaugarri eta metodologietan desberdintasun nabarmenak egotearen ondorio direla, eta etorkizunean konpondu beharko liratekeela: isoflabonen edo soja-elikagaien estraktuak eta dosiak erabiltzea; saiakuntzan gizabanakoen metabolismoan desberdintasunak izatea; ikerketen iraupenean desberdintasunak izatea; inklusio-irizpideetan egon daitezkeen arazoak, eta parte hartzen duten dieta eta bizitza-estilo desberdinen esku-hartzea.

Zenbait ikerketa-zentrok orain arte egindako metanalisien arabera, egunean batez beste 82 mg (47-150 mg) soja-isoflabona hartuz gero, nabarmen handitzen da bizkarrezurreko hezur-dentsitate minerala, kontrol-taldeekin alderatuta, baina efektu positibo horiek ez dira detektatzen femurraren, aldakaren eta trokanterraren lepoan. Gai honi buruzko azken emaitzak 45 eta 60 urte bitarteko emakume menopausikoekin 5 urtez egindako saiakuntza kliniko batetik datoz. Ondorio nagusia da, bi urte igaro ondoren, soja-isoflabonen eguneroko kudeaketak ez dituela frogatu espero ziren emaitza onak, ez hezur-masa galtzean, ez menopausiaren zenbait sintomatan, hala nola sofokoetan edo idorrerian.

Espainiako emakumeen kasua

AESANen txostenean, menopausia ondoko 109 emakumerekin egindako saiakuntza kliniko bat aipatzen da. Saiakuntza horretan, isoflabonen kontsumoarekin lotutako zenbait sintomaren intzidentzia nabarmen jaitsi zen. Horrez gain, Ginekologia Fitoterapikoko Elkarte Espainiarrak (SEGIF) Fitoterapia Ginekologikoko Adostasun Liburua aurkeztu du. Liburu horretan ondorioztatu da nola frogatu den isoflabonak eraginkorrak direla sofokoak tratatzeko, eta oraindik ez da frogatu klimaterioaren beste sintoma batzuetan eraginkorrak direnik. Emaitzetan bat ez etortze horien aurrean, ulergarria da soja-isoflabonen bidezko tratamendu alternatibora jotzen duten emakume askok beren ondoeza ez hobetzea.

ZENBAT FITOESTROGENO JATEN DITUGU?

Oraingoz ez dakigu zenbat isoflabona dagoen Espainiako biztanleek kontsumitzen dituzten ohiko elikagaietan, eta, beraz, ez dakigu zenbat fitoestrogeno hartzen diren ohiko dietaren bidez. Europako biztanleen batez besteko kontsumoa 1 mg/pertsona/egun baino txikiagoa dela kalkulatzen da. Datu horiek VENUS proiektutik ondorioztatzen dira (Vegetal Estrogens in Nutrition and the Skeleton); horren bidez, isoflabonen (isoflabona totalak, daidzeina eta genisteina) kontsumo-maila ebaluatu da Europako lau herrialdetan: Irlanda, Italia, Herbehereak eta Erresuma Batua.

Kalkulatutako irenste-mailak apalak dira, Asiako dietan aurkitutakoekin alderatzen bada (20-100 mg/egun). Horrek frogatzen du etekin organikoekin lotzen diren isoflabona-mailak (60-100 mg/egun) nekez lortzen direla Europako dietekin. VENUS 791 elikagairen isoflabona-edukia (genisteina eta daidzeina) jasotzen duen datu-baserik handiena da, eta Europan kontsumitu ohi diren ia 300 elikagai ditu. 158 elikagaitan lignano-mailak ere gehitu dira, beste fitoestrogeno antioxidatzaile batzuk.

Soja eta horren deribatuak dira isoflabona proportzio handieneko elikagaiak: soja-baba (60-239 mg/100 g), soja-irina (60-235 mg/100 g), soja-proteina (45-200 mg/100 g), soja-esnea (1-31 mg/100 g), tempeh (43-63 mg/100 g), tofua (10-50 mg/100 g) eta mis Lekaleek (dilistak, ilarrak, leka zuriak edo garbantzuak) sojak baino askoz isoflabona gutxiago dute (0,1-0,7 mg/100 g).

Literatura zientifikoak adierazten du elikagaietako isoflabonak nagusiki glukosido gisa (modu konjokatuan) kokatzen direla. Hala ere, sojatik eratorritako elikagai hartzituetan (misoa, tempeh, tamaria edo soja-saltsa), nagusiki, aglikonak izaten dira, hartzidura-prozesuan bakterio-entzimen eraginez. Dirudienez, isoflabonak elikagaietan nola egoten diren garrantzitsua da, gehiago xurgatzen baitira aglikonak.

RSS. Sigue informado

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak