Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Konfiantza eta informazioa, haurdunaldiaren amaierarako bi gako

Herri-kontseilu eta -sinesmenen aurrean zentzu komunari eta jarrera kritikoari eustea funtsezkoa da segurtasunik eza arintzeko erditu aurretik
Egilea: Laura Caorsi 2011-ko urriak 20
Img preparacion embarazo
Imagen: Bianca de Blok

Haurdunaldiak aurrera egin ahala, eta haurra zaintzen ikasteko prestatu diren denbora eta energia gehiagoz, asko handitzen da haurtxoa zaintzeko gai ez dela sentitzearen sentsazioa. Segurtasunik eza sentimendu guztiz normala da pertsona arduratsuengan. Eta amek esaten badute bigarren semearekin dena askoz errazagoa dela, ez da lehenengoarekin ikasi dutenagatik, baizik eta beren buruan duten konfiantzagatik. Nolanahi ere, zentzuzkoa da nolabaiteko antsietatea sentitzea, baina komeni da pentsatzea naturak ez dituela gauzak hain gaizki egiten. Haurtxoak ez dira itxuraz bezain hauskorrak, eta animaliek kumeak aurrera ateratzeko adina badakite, gizakiak ere egin dezake. Izan ere, gomendagarria da gurasoek beren sen eta zentzu komunera gehiago jotzea, eta topikoak eta okerreko ideiak ahazten ikastea, batzuetan ia oharkabean pilatzen baitira.

Jarrera kritikoa

Bere jaiotza zenbat eta hurbilago izan, orduan eta argiago ikusten du amak haurtxoei buruzko edozein informazio, dena irakurri eta dena (eta edonorena) galdetzen du (edo entzuten du), eta, azkenik, gehiegizko informazio horrek ilundu egiten du, eta hazkuntzak oso lan zaila egiten du. Iritzi hain zorrotzak eta itxuraz seguruak eta kontrajarriak nahasita egon ohi da, eta topikoen, gehiegikerien eta akatsen multzo batekin, arriskutsuak izan baitaitezke eta nork bere zentzuan duen konfiantza galaraz diezaiokete.

Letra inprimatuaren, esperientziaren ahotsaren eta ?herri-jakintza? delakoaren itxurazko agintea dela eta, jarrera kritikoa izan behar da eta azalpenik ez duen araurik ez da onartu behar. Baieztapen bat zenbat eta kategorikoagoa izan, orduan eta kontu handiagoz aztertu behar da. Adibidez, haurrek ez dute hiru ordutik behin jan behar, gutxi gorabehera maiztasun horrekin egiten dute, eta hori bizi-astetik aurrera; baina ez da zehatza esatea eskatzen dutenean soilik jan behar dutela, hasieran eta indarra hartu arte, komeni baita bi edo hiru ordu baino gehiago ez pasatzea janaria eskaini gabe… Hala ere, onar dezakegu gosea baldin badute jan egin behar dutela, hori baita araua.

Baieztapen bat zenbat eta kategorikoagoa izan, orduan eta zuhur aztertu behar da?

Komeni da, halaber, zuhur jokatzea lagunen eta senideen aholkuei, norberaren esperientziatik abiatuta orokortu egiten baitira. Haur guztiak desberdinak dira, eta bati ondo iruditu zitzaion errezetak ez du zertan beste bati balioa eman, beraz, zuhurra izan behar da, eta ez zaio jaramonik egin behar guraso berrien gainean izaten diren iritzi eta kritikei. Familiak belaunaldiz belaunaldi transmititzen ditu okerreko sinesmenak eta praktikak, tradizioari erantzuten diotenak zentzu komunari baino gehiago. Zorionez, kaltegarriak baino gogaikarriagoak izaten dira, baina, oker ez bada ere, gurasoei ohitura txarra ematen diete beren lana egiteko duten baliabide garrantzitsuena alde batera uzteko: arrazoia.

Hala, bada, zilbor-hestea bustitzea ez da batere krimenik (heze mantentzea besterik ez da), jaioberrien iturgina (molera) naturaltasunez ukitzeak ez die arazorik sortzen, eta ez dute zertan hilabete igaro kalera irten gabe. Baina sineste horiei eustearen alderdirik txarrena ez da guraso batzuk beren umea “zatika” garbitzera behartuta egotea bi edo hiru asteetan, lokarria erortzeko denbora behar izan dezaketenean, edo zarakar susmagarri bat iturgin ukiezinaren gainean ugaltzea, edo asperdura familia osoa kontsumitzera behartzea koarentena doan amaitu arte; aitzitik, zentzurik gabeko arau misteriotsuak aplikatzean, hori sinesteari ekiten zaio.

Zentzurik gabeko arauak aplikatzen direnean, uste izaten da hazkuntza prozesu zaila dela, baina ez da hala?

Egia da zailtasunez betetako bidea dela, pazientziaz onartzeko prest egon behar dela. Adibidez, amagandiko edoskitzearen lehenengo egunak nekagarriak izan daitezke, eta ama askok depresio-egoera izaten dute erditzearen ondoren; hala ere, amatasunak laster konpentsatzen ditu arazo horiek. Bestalde, jaioberriarekiko lehen harremanak afektuzko erreakzio handia eragin ohi du, baina ama batzuek ez badituzte iragartzen den bezain emozio positiboak sentitzen, ez da harritu behar, horrek ez baitu esan nahi semea ezin maitatu eta zaindu dezaketenik. Are gehiago, litekeena da haur egonezin baten negarrak eta eskakizunek hainbeste harritzea noizbait haurrarekiko arbuio-sentimenduren bat izatera iristen diren gurasoei, baina, ezbairik gabe, ez dela gertaera bihurtuko, ez dela luzatu behar, ez erruduntzat jo behar.