Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Haurtxoa > Edoskitzea

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Titia ematea, ondo egiteko zazpi aholku

Haurra amarengandik hurbil egotea, titiburua bilatzeko orientatzeko modua eta bularra hartzeko modua funtsezkoak dira.

  • Egilea: Argitaratze-dataren
  • arabera: Osteguna, 2011ko urriaren 20a
img_amamantar

Nahiz eta ama askok intuizioz jakin haurra bularrean jartzeko modu egokia zein den, hori da bularra emateko puntu garrantzitsuenetako bat. Izan ere, jarrera egoki batek esan nahi du haurrak janaria lortu ahal izango duela, bularra ondo hustuz, titiburua lesionatu gabe, eta horrela etorkizuneko esne-ekoizpena ziurtatuz.

Irudia: Raphael Goetter

1.
Bularra emateko jarreraz gain, haurtxoaren gorputzak amaren gorputzarekin kontaktuan egon behar du, burua bularrari eta sudurra titiburuaren parean begira duela.

2.
Jaioberriak erreflexuak ditu, behar bezala probokatuak, eta horiek bularra eraginkortasunez ematen laguntzen diote. Hala, ezpainetatik hurbil igurtziz gero, bilaketa-erreflexua aktibatzen da, eta horrek ahoa irekita duen kontaktura bideratzen du. Hori gerta dadin, lepoa biratuta edo tolestuta ez egotea zaindu behar da, mugigarritasuna mugituz.

3.
Jarrera horretatik abiatuta, haurraren gorputz guztia bularrera hurbiltzen da (eta ez bularra haurrari), eta goiko ezpaina errotzen zaio titiburuarekin, zain (denbora emanez), ahoa ondo ireki eta bilatu arte. Orduan, bularraldeari esku librearekin eutsiz, titiburua ahoaren goiko aldera begira jarri behar da, mihiarekin talka egin ez dezan sartzean, eta mugimendu leun baina ausartarekin hurbiltzen amaitzeko.

4.
Bularrari eusteko modua aldatu egiten da bularra ematen ari den jarreraren arabera, baina bularrak oso handiak ez badira, baliteke bularra hartu baino lehen hartu behar ez izatea.

5.
Haurraren masailezurra titiburuaren oinarritik ahalik eta urrutien bideratu behar da, ahoan ahalik eta bular gehien sar dezan. Masailezurra eta mihia dira lan egin behar dutenak, eta, horregatik, ahoa ez da ondo zentratuta egongo, titiburuarekiko asimetrikoki kokatuta egongo da, eta, beraz, gorago baino areola gutxiago ikusiko da.

6.
Garrantzitsua da hatzak artazi-forman jartzeko joera ekiditea titiburuaren inguruan, orientatu eta azaleratu nahian, edo haurrak hobeto arnastuko duela pentsatuz, horrela jarritako hatzek eragotzi egiten baitute titiburua ahoan ondo sartzea eta, gainera, titiburura doan esne-fluxua blokea dezakete. Haurtxoaren sudurraren txata formari esker, ondo arnastu dezake albo batetik, nahiz eta amaren kontra zapalduta izan, eta, beharrezkoa irudituz gero, airea sartzen utzi, bularra altxatuz.

7.
Hobe da, halaber, bularra ematen ari den bitartean aurpegia ez ukitzea, bilaketa-erreflexua gai baita laztantzen bazaio bularra askatzeko.

Haurtxo bat ondo hartuta dagoenean...

  • ahoa oso irekita geratzen zaio, beheko ezpaina kanporantz tolestuta, arrain bat bezala, eta ez barrurantz.
  • beheko ezpaina titiburutik dezente behera geratzen da, goiko ezpaina baino urrunago.
  • bularraren zati handi bat hartzen du, areolaren zati handi bat barne.
  • bai kokotsak bai sudurrak bularra ukitzen dute.
  • ez mihiak, ez hortzoiek ez dute titiburua igurzten.
  • bularrak ez du bere ahoan dantzatzen.
  • irenstean, soinu gutural bat egiten du, eta ez klaska moduko bat.
  • masailezurrak belarriraino mugitzen zaizkio eta, aldiz, masailak ez zaizkio hondoratzen, puntatik txupatzen bada bezala.

RSS. Sigue informado

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak