Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Etxeko ekonomia

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Inbertsio baten arriskua ebaluatzea: kalifikazio agentziak

Agentzia horiek balore-jaulkitzaileen kreditu-arriskua baloratzen dute eta horren berri ematen diete inbertitzaile potentzialei

Inbertsio-funts bat kontratatzeak arriskuak ditu, baina arriskuak txikiagoak izan daitezke baldin eta kontuan hartzen badira kalifikazio-agentziek egindako ebaluazioak, balore-jaulkitzaileen kreditu-arriskua baloratzen duten erakunde pribatuak eta haien finantza-betebeharrak. Inbertitzaileek, beraz, informazioa dute erabaki aurretik, eta agentzia horien balorazioak erosteko edo saltzeko gomendiotzat hartu behar ez diren arren, ezinbesteko seinaleak dira finantza-merkatu batzuetan, ia ezinezkoa baita ematen den informazio guztia ezagutzea.

Informazio independentea

/imgs/2008/01/euros.jpgAgentzien lana joan den mendearen hasieran hasi zen, 1909an Estatu Batuetako tren-konpainien obligazio-jaulkipenei buruzko aipamenen bat behar zuten inbertitzaileentzat ezinbestekoak bihurtu zirenean. Botere eta garrantzia handituz joan ziren finantza-merkatuak garatu ahala, eta handitu egin zen jaulkitzaileen kaudimenari buruzko informazio independentea izateko beharra. Haren eginkizuna inbertitzaileari informazioa ematea da, enpresa jaulkitzaileen egoerari buruzko iritzia eman dezan. Agentzia horien boterea oso handia da, herrialdeen zor publikoa ere ebaluatzen baitute, eta haien iritziak inbertitzaile askori eragiten die dirua arriskatzeko orduan.

Kalifikazio agentzien eginkizuna inbertitzaileari informazioa ematea da, enpresa jaulkitzaileen egoerari buruzko iritzia eman dezan.

Agentzia horiek letra-kodeen bidez kalifikatzen dituzte. Enpresa igorle batek jaso dezakeen kalifikaziorik onena A hirukoitza (AAA) da, eta txarrena C hirukoitza (CCC). Erdian, gainerako sailkapenak geratuko lirateke. A edukitzeak esan nahi du jaulkitako zorrak kobrantza bermeak dituela eta interesak kobratzeko bermea oso handia dela. Aldiz, B edo BB bada, ziurgabetasun-maila bat dago. C oso kalifikazio txarra izango litzateke enpresa edo erakunde jaulkitzaile batena, adierazten baitu finantza arazo larriak dituela eta oso ahalmen txikia duela bere zorra itzultzeko. CC eta CCC oso adierazle txarrak izango lirateke. Batzuetan, agentzien ebaluazioak legezko betebeharra dira bankuentzat edo inbertsio-kudeatzaileentzat. Espainian, inbertsio kolektiborako eta kredituak titulizatzeko prozesuetarako kalifikazio bat eskatzen da, publikoaren artean kredituak saltzen dituena. Gainera, edozein jaulkitzailek bere borondatez eska dezake bere zorraren kalifikazioa.

Batez ere enpresek, hau da, bezeroek, ordaintzen dietenetik datoz haien diru-sarrerak, hain zuzen ere balorazioak egiten dituztenetatik. Hala ere, baliteke enpresek jaso duten balorazioa ez argitaratzea.

Oligopolioa

Kalifikazio-agentziek ez dute polemikarik. Hala, Europako Parlamentuak salatu du Standard & Poor´s-ek eta Moody´s-ek osatzen duten oligopolioa direla. Hirugarren agentzia handia, Fitch, oso urruti dago. Kritika horien aurrean, agentziek esaten dute beren eginkizuna ez dela finantza-iruzurrak atzematea eta beren ebaluazioak iritzi hutsak direla. Gainera, beren jarduera prentsa-askatasunean oinarritzen dela eta finantza-agintariek ezin dutela kontrolatu adierazi dute.

Balore Batzordeen Nazioarteko Erakundeak (IOSCO) kalifikazio-agentzien autoerregulaziorako kode bat onartu zuen 2004an. Francisco de Vera ekonomialariak adierazi du agentziek batzuetan ez dutela argitzen eskaintzen duten kalifikazioa ez duela enpresa jaulkitzaileak eskatu, eta horrek esan nahi du agentziak ez duela informazio publikorako sarbiderik. Haren iritziz, kasu honetan kalifikazio agentziek kalifikazio txikiko ratingetara joko dute, eta horrek kalte eginen dio zor jaulkitzaileari.

Kalifikazio-irizpideak publikoak dira, eta dokumentatutako egitateetan oinarritutako iritzietatik abiatuta egiten dira.

Kontuan hartu beharreko beste alderdi garrantzitsu bat da inor ez dela arduratzen kalifikazio-agentzien jarduna gainbegiratzeaz, nahiz eta agentziek esaten duten beren kudeaketa onak independentzia ematen diela, eta esaten dute independentzia horrekin bakarrik izan dezaketela interesa ratingek. Inbertitzaileek beren analisiekin duten interesa baieztatu egiten dela dirudi.

Espainiako Fitch agentziako zuzendariak, Thomas Saul-ek, adierazi duenez, kalifikazio-agentzien zeregina kontu ikuskatuetan oinarritzen da. Kontu horietan, balantzetik kanpo partidak ateratzeko hainbat tresna semilegal daude, eta kontu horien bidez, gero eta zailagoa da konpainia baten itxura fidagarria lortzea. Baina Saulentzat agentzien eginkizuna beti izango da beharrezkoa, inbertitzaileak zorraren jaulkipenei buruzko iritzi independentea izan nahi duelako. Kontua da kalifikazio-agentziek, batzuetan, beren burua defendatzeko beharra ikusten dutela, Credit Market Services de Standard´s and Poor´s enpresako lehendakariorde exekutiboak egin zuen bezala, Vickie Tillman, subprime hipoteken krisia dela-eta; izan ere, rating-ak ez dira akzioak erosteko edo saltzeko gomendioak, inbertitzaileentzako tresna bat baizik. Gainera, kalifikazio-irizpideak ezagunak eta publikoak dira, eta ez dute espekulazioen bidez jarduten, baizik eta gertaera dokumentatuetan oinarritutako iritzien bidez, Tillman-ek dioenez.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

  •  Ez dago aurreko orririk
  • Orri honetan zaude: [Pág. 1 de 1]

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak