Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Hezkuntza

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Hezkuntza Sailak diru-laguntza eman du espazioan flotatzen duten satelite "hilak" biltzeko

Amarra elektrodinamikoen bidez, gailu horiek beren orbita utziko lukete.

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteartea, 2005eko abuztuaren 02a

Hezkuntza eta Zientzia Ministerioak beka bat eman dio Espainiako ikasle bati, espazioan flotatzen duten satelite “hilak” biltzeko sistema bat gara dezan, 7.500 inguru, amarra elektrodinamikoen bidez, korronte batek zeharkatzen dituen kable finen bidez. Korronte horrek buru-argitasunak dauden orbita uztera behartuko lituzke.

Gaur egun, Lurraren orbitan 8.000 objektu baino gehiago daude identifikatuta, eta horietatik 500 bakarrik daude erabilgarri. Manuel Sanjurjo proiektuaren arduradunak uste du garrantzitsua dela satelite horiek “ehizatzea”, espazio-eragiketetarako mehatxua baitira.

Sistema satelite berrietan sar liteke, halako moldez non bizitza operatiboaren amaieran amarra elektrodinamikoa hedatu eta erregai gehigarririk erabili gabe jaitsiko bailitzateke. Dagoeneko jarduerarik gabe geratu direnentzat, Sanjurjoren asmoa da amarra horiek propultsatutako ibilgailu bat satelitera atxiki eta orbitatik jaistea.

Satelite “hilei” buruzko araudiak dio 2.500 kilometroko altueran dagoen hilerri-orbita batera bidali behar direla, edo atmosferan berriz sartu eta suntsituko direla; “satelitearen misioa garestitu edo bizitza erabilgarria murrizten duten baldintzak” dio ikasleak.

Erresistentzia aerodinamikoak atmosferan berriz sartzea bermatzen du, betiere satelitea 500 kilometrotik behera badago. Zailtasuna 700 eta 1.500 kilometro artekoetan dago, non erresistentzia horrek ez baitu berdin funtzionatzen eta motelagoa baita; eta arazoa “larria” da, pilatzen diren kilometro asko baitaude.

Sanjurjoren arabera, desabantaila hori amarra elektrodinamikoekin saihets liteke, zeren eta “erresistentzia elektrodinamikoak satelitea geldiarazten baitu, orbitaren altuera murrizten baitu eta denbora laburretan eta erregairik kontsumitu gabe berriro sartzea behartzen baitu”.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak