Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Ingurumena

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Itsas belakiek ozeanoko silizioaren %88 atxikitzen dute

Itsas organismo asko elikatzen dituzten mikroalgak ugaritzen laguntzen du mineral horrek.

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteazkena, 2011ko abuztuaren 10a

Itsasoko belakiek ozeanoko silizioaren %88 atxikitzen dute, eta horrek aurreko teoriak “kontrajartzen” ditu; teoria horien arabera, ekosistemaren silizioaren zati handiena planktonaren diatomeoetan dago. “Orain badakigu kostako sistemetan mikroalgek erabiltzen duten silizio-kantitatea orain arte onartutakoa baino askoz txikiagoa izan daitekeela”, adierazi du Ikerketa Zientifikoen Kontseilu Nagusiak (CSIC).

Manuel Maldonado CSICeko ikerlariak zuzendutako zientzialari-talde batek egin du aurkikuntza, Karibeko eta Mediterraneoko hainbat tokitan egindako zenbait ikerketaren ondoren. Silizioa ozeanoaren funtsezko mantenugaia da, itsasoko organismo asko elikatzen dituzten mikroalgak ugaritzen laguntzen baitu. Gainera, mineral horrek lagundu egiten du mikroalgek CO2 xurgatzen.

“Silizioari esker, itsasoa emankorragoa eta bizi-aberatsagoa da, diatomeoak ugaritzea errazten baitu. Mikroalga horiek CO2 atmosferikoaren kantitate handiak xurgatzen dituzte, eta horrek negutegi-efektua eta gure atmosferaren berotze globala arintzen ditu”, nabarmendu zuen Maldonadok. Mantenugai horrek duen garrantzi ekologiko eta ingurumenagatik, zientzialariek hamarkada batzuk igaro dituzte ozeanoko konpartimentuetan dauden silizio-kantitateak kuantifikatzen (hau da, ur sakonetan, azaleko uretan, diatomea bizien gorputzean, ozeano-hondoko sedimentuan lurperatutako diatomeoetan).

Maldonadok azaldu zuenez, 1995ean “Science” aldizkarian eredu biogeokimiko bat argitaratu zen, silizioa ozeanoan zehar nola igarotzen zen eta ozeanoetako konpartimentuen arteko fluxuak deskribatzeko, orain arte balio zuela uste baitzen. Eredu horrek nazioarteko onarpena du aho batez, eta diatomeoak dira silizioa ozeanoan zehar nola igarotzen den biologikoki kontrolatzen duten organismo bakarrak, eta haren arabera kalkulatzen dira fluxu guztiak. Hala ere, “Nature Scientific Repors”en argitaratutako CSICen aurkikuntzek “ikusmen tradizionala nabarmen doitzen laguntzen dute” nabarmendu zuen Maldonadok.

Gainera, azterketak erakutsi du belakiek uraren silizioa harrapatzen dutela azken 100 milioi urteetan eboluzionatu ez duela dirudien sistema baten bidez, eta diatomeoena baino eraginkortasun txikiagoa duela. “Hala ere, belaki baten silizioa mende eta milurteko batzuetan pilatzen den bitartean, diatomeoek silizioa egun gutxi batzuetan baino ez dute metatzen”, adierazi zuen CSICeko ikertzaileak.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak