Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Osasuna eta psikologia

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Eskola-adinean dauden haurren %3 eta %7k arreta-defizitak eta hiperaktibitateak eragindako arazoak dituzte

Pediatrek azpimarratu dute garrantzitsua dela patologia hori hautemateko eta tratatzeko era diziplina anitzekoa izatea.

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteazkena, 2004ko azaroaren 17a

Hiperaktibitatea, oldarkortasuna eta arreta-falta dira arreta-defizitaren eta hiperaktibitatearen nahastearen (TDAH) hiru sintoma nagusiak. Sindrome horrek haurren % 3-7ri eragiten die, eta eskola-porrotaren kasu asko ezkutatzen ditu.

Patologia horrek ehun bat pediatra bildu ditu Donostian, TDAHn eguneratzeko lehen jardunaldietan. Bileretan nabarmendu da garrantzitsua dela nahasmendu hori hautematea eta tratatzea diziplina anitzetan, gurasoak, irakasleak, eskolako psikologoak, haurra bera… inplikatuz.

Javier Senosiain psikiatrarentzat, “tratatu gabeko nahastearen ondorioak esanguratsuak eta garrantzi handikoak izan daitezke. Tratamendu espezializaturik eta esku-hartze eraginkorrik gabe, DAHk portaera eta garapen arazo ugari sor ditzake, eta arazo horiek haurtzarotik helduarora arte ere iraun dezakete”.

Ondorio negatiboak eta albo-arazoak (estimu baxua, antsietatea edo depresioa) izan ditzaketen arren, oraindik haur asko ez dira diagnostikatu. “Zenbait kasutan, gurasoek ez dute uste sintomen adierazpenak behar adinako garrantzia duenik semeak ikaskuntzaren edo jokabidearen nahastea duela onartzeko, eta jokabide-arazoak gure inguruan onartzen direla”, azaldu du Senosiainek. Horregatik, edozein zalantza izanez gero, gurasoei gomendatzen die profesional batekin harremanetan jar daitezela, uste oker horretatik pasatzen uzteko joera saihesteko: “adinean aurrera egin ahala, lasaitu egingo da”.

Nahiz eta luzaroan nahaste hori eskolako arazotzat hartu zen, non lehen alarmak piztu ohi diren, gaur egun sindromearen ikuspegi orokorragoa dago, haur horien eremu guztiei eragiten baitie. “Arauak errespetatzen ez dituelako lagunekin jolastu nahi ez izatera ere irits daitezke lagunak”, dio psikiatrak.

Botikak eta psikoterapia

Diagnostikoa bera “jada terapeutikoa da” haurrarentzat eta familiarentzat, “zer huts egiten duen badakitelako”, zehaztu ondoren, Senosiainek adierazi du tratamendu egoki bat medikamentuen -metilfenidatoa- eta psikoterapian oinarritu behar dela. “Sintoma nagusiak %60-75 kontrolatzen dira medikazioarekin”, dio. Gehitutako problemak hobetu egin daitezke oinarrizko jarraibideekin, hala nola “haurra lehen lerroan eseri, irakaslearekin batera. Tiradera-itxura du, baina askotan hondora bidaltzen dituzte, bihurriak direlako”.

Sintomak agertzen direnean behar bezala esku hartuz gero, kalte handiagoak saihets daitezke. Hala, ikerketa klinikoetan ikusi denez, tratatutako gaixoek hobera egin dute nerabezaroan eta helduaroan, eta emaitza akademiko hobeak izan dituzte, kualifikazio profesional hobea lortu dute, eta gurasoekin, familiarekin, irakasleekin eta lagunekin duten harremana hobetu egin da.

Nahastearen kausak ez dira oraindik guztiz argiak, nahiz eta azterketa berrienek adierazten duten garuneko bi neurotransmisoreren urritasuna dela: dopamina eta noradrelina. Baina badakigu karga genetikoak eragin nabarmena duela kasu horietan. Psikiatrak azaldu duenez, “ohikoa da haurra diagnostikatu ondoren gaixotasuna aitarengan ere detektatzea”.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak