Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Osasuna eta psikologia

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Espainian laguntza bidezko ugalketaren batez besteko itxaronaldia bi urtetik gorakoa da

Adituek epe hori murrizteko neurriak eskatu dizkiote Administrazioari

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Larunbata, 2002ko maiatzaren 18a

Espainiako emakumeek, batez beste, 26 hilabete itxaron behar dute ospitale publikoetan ugalketa lagunduaren tratamendua egiteko, unitate guztietako espezialistek egindako txostenaren arabera, osasun-administrazioari neurriak har ditzan eskatzeko. Azterketa Osasun Ministeriora bidali da, eta, haren arabera, Osasun Sistema Nazionaleko laguntza bidezko ugalketa-zerbitzuak “ez dira aski, argi eta garbi”, eta giza baliabide eta baliabide material gehiago eskatzen dira; izan ere, bikote batek ez luke sei hilabete baino gehiago itxaron behar, eta emakumearen adinarekin ugalketa-pronostikoa okertu egiten da.

In vitro ernalketa (FIV) eta espermatozoideen mikroinjekzio zitoplasmatikoa (ICSI) egiten duten laguntza bidezko ugalketako unitate publiko guztiek hartu dute parte txosten horretan, eta 2000. urteko datuei buruzkoa da, nahiz eta uste den ordutik egindako aldaketek ez dutela funtsean aldatzen lagundutako ugalketaren egoera. Autoreek diotenez, egoera hori orain arte ez zuten profesionalek eta gizarteak ezagutzen, baina ez dute baztertzen “Administrazioak, baliabiderik ezaz jabetuta” eta “itxaron-zerrenda erraldoiak” datuak ez argitaratzea nahiago izan duenik.

Txostenaren arabera, itxaronzerrenda egoeraren adierazle “argigarrienetako” bat da; 2000ko abenduaren 31n, 7.580 emakume zeuden itxaronzerrendan, eta batez beste 26 hilabete zituzten. Hala ere, alde handiak daude zentro batetik bestera: mila paziente zeuden Madrileko urriaren 12an zain, eta bat ere ez Coruñako Juan Canalejon, 108 hilabete geroago hasi baitzen tratamendua, adibidez.

Guztira, FIV-ICSIko 6.178 ziklo egin ziren 21 zentrotan, Espainiako biztanleen %20. Autoreen arabera, gure herriari dagozkion ziklo guztiak bere gain hartzea 51.634.486,8 euro kostatuko litzaioke Osasun Administrazioari. Aztertutako zentroetan, gainera, 6.679 intseminazio artifizialeko ziklo egin ziren ezkontidearen espermatozoideekin (IAC), eta 1.378 intseminazio-ziklo emailearen espermatozoideekin (IAD). 17 autonomia erkidegoetatik, 12k laguntza bidezko ugalketa-unitate publikoak zituzten 2000. urtean, eta ez zegoen Kantabrian, Extremaduran, Errioxan, Murtzian eta Nafarroan. Obozitoen harrera ia “lekukotasunezkoa” izan zen, 136 ziklo baino ez baitziren egin, nazioarteko estandarren arabera Espainiari zegozkiokeenen %10,8. Zazpi ikastetxek bakarrik egiten zuten obozito-dohaintza, lau zentrok bakarrik dute ezarpenaren aurreko diagnostikoa eta seik bakarrik semen-bankuekin.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak