Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Garuneko tumoreetako ebakuntzek eragindako heriotza-tasa %1,8ra murriztu da gaur egun, neurozirujauen arabera.

Duela hiru hamarkada baino ez zen heriotza-tasa %30era iristen.
Egilea: EROSKI Consumer 2005-ko ekainak 18

Garuneko tumoreen kirurgiarekin lotutako heriotza-tasa %30ekoa zen duela 30 urte; orain, berriz, %1,8 ingurukoa da, gliomak (garuneko tumoreak) tratatzeko egiten ari diren aurrerapenei esker. Aurrerapen horiek guztiak adituek aztertu dituzte aste honetan, MD Andersonek Ikerketa Onkologikoen Zentro Nazionalean (CNIO) antolatutako bilera batean. Topaketa bi gai nagusitan oinarritu zen: neurokirurgiaren garapena eta horri lotutako terapien aurrerapenak.

Houstoneko MD Anderson ospitaleko Neurokirurgiako buru Raymond Sawayak adierazi zuenez, “tumore gaizto guztiak hilgarriak zirela esaten zen”, eta, gaur egun, “epe luzera bizirik irauten duten gaixo asko daude”. Zehazki, tumore gaiztoetan esku hartzen dutenen% 10-15ek zortzi urte baino gehiago izatea lortzen dute.

Baina tumore onberetan ehunekoak askoz hobeak dira. Sawayak gazteen astrozitoma pilokitikoak (nerbio optikoko gliomaren aldaera bat) eragindakoen adibidea jarri zuen. “Tumore osoa kentzea lortzen badugu, ia paziente guztiak bizi dira; ezin bada, %40 inguru”, esan zuen. Datu on horiek hainbat faktoreren ondorio dira, hala nola orain dela gutxi arte ezin zitezkeen lekuetan esku hartzeko aukera edo neuroanestesiari esker (ebakuntza egingo den garunaren zatia bakarrik lokartzen da), Sawaya doktoreak adierazi duenez, “gaur egun ere funtsezkoa da ahalik eta kirurgiarik onena egitea”.

Kirurgiarik onena

Ebakuntza ondoko terapiei dagokienez, itxaropen handia da farmakogenomika -banakako tratamenduak egiteko pazienteen azterketa genetikoa-. Gaixoen genetikaren arabera zein botika erabil daitezkeen eta zein ez aztertzen ari dira, “diana terapeutiko” deritzenetan (bakoitzak ditugun adierazle genetikoak). “Lehen denak berdin tratatzen genituen, eta orain indibidualizatu egin behar da, tumore bakoitza desberdina delako pertsona bakoitzean” esan zuen Sawayak. Kimioterapia eta erradioterapia batera erabiltzetik ere asko espero da, ikerketek biak elkartuz hobekuntza nabarmena erakusten baitute.

Adituak gehien kezkatzen dituen gaietako bat da gaur egun duela urte batzuk baino garuneko tumore gehiago detektatzen direla -ehun mila biztanleko zortzi kasutara gehitu da kopurua-. Hala ere, zalantza egiten da ea kopurua handitzen ari den edo hobeto detektatzen direlako ote den. Nolanahi ere, aurrerapenak itxaropentsuak dira, nahiz eta, Sawaya doktoreak dioenez, “bide luzea dago egiteko”.