Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Osasuna eta psikologia

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Maria Cuesta, ‘Mi anorexia’ liburuaren paziente eta egile ohia

Anorexiak tratamendu bati aurre egiteko moduan galtzen zaitu

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteartea, 2010eko maiatzaren 04a

Irudia: CONSUMER EROSKI

Maria Cuestak 20 urte ditu eta Haur Hezkuntza ikasten du. Duela lau urte, agur esan zion anorexiari eta bere esperientzia liburu batean kontatzea erabaki zuen. 12 urtetik 16 urtera bitartean, gaixotasun horren tirania ankerra izan zen nagusi, gorabehera handiz josia, eta hiltzeko zorian jarri zuen. ‘La meva anorèxia’ (‘Mi anorexia’, Pòrtic argitaletxea) lanean lekukotasunak gaixotasun hori ulertzeko eta gainditzeko balio izatea espero du. Zerk eraman zintuen gaitz honetara? Zer sintoma, erritu eta obsesio izan zituen? Nola irits daiteke pertsona bat gizen izatera, eskeletikoa bada? Nola saihestu? Mariak, duela lau urte sendatutzat jotzen denak, irakurleekin partekatzen ditu gakoak.

ANOREXIA HOBETO EZAGUTZEA

Anorexiaren larritasuna oraindik ezezaguna da populazioaren zati batentzat, eta komunikabideek ere ez diote behar bezalako seriotasunez heltzen, Maria Cuestaren iritziz. “Jende askok uste du mania dela, buru-eritasun baten ordez”, dio. Hori dela eta, bere liburuaren salmentaren diru-sarreren zati bat Anorexia eta Bulimiako Kataluniako Elkarteari (ACAB) ematea erabaki du. Elkarte horren lana da herritarrak elikadura-nahasteen inguruan kontzientziatzea.

“Uste dut nire liburuak hutsune handi bat beteko duela, paziente ohiarena; izan ere, gaixo egoteari uzten diotenean, pertsona askok ez dute horretaz hitz egin nahi. Uste dut gizarte-zerbitzu bat betetzen duela. Medikuek gaixotasunaren ikuspegitik hitz egin dezakete, baina ezin dute larruazaletik bertatik hitz egin”. Zaurgarritasun genetikoak, presio sozialak astinduta, halako moldez non “neska anorexikoa, gure gizarte honetan jaio eta bizi izan ez balitz, ez bailitzateke anorexikoa izango”, deitoratzen du Josep Toro Bartzelonako Unibertsitateko Psikiatriako irakasle emeritua liburuaren hitzaurrean. Gazteak ez dira jada kaltetuak. Gizonak eta edozein adinetako pertsonak ere badira.

Pertsona batek anorexia duenean, sarritan, ospitaleratu egin behar izaten da, gaixoa modu behartuan elikatu, bere mugimenduak zorrotz kontrolatu (ariketa gehiegi egiten baitu kaloriak erretzeko), jokabide-arau berriak ezarri behar zaizkio jokabide-terapia kognitibo konduktualarekin, baita tratamendu farmakologikoa ere, antsietatea eta palpitazioak bezalako sintometarako, besteak beste.


Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak