Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Osasuna eta psikologia

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Medikuen arabera, lasaigarriak eta somniferoak gehiegi erabiltzen dira

Uste dute prozesu arinetako tratamenduak alferrik luzatzen direla

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteazkena, 2003ko otsailaren 26a

Sendagaien erabilerari eta gehiegikeriari buruz Donostian egin diren jardunaldi batzuetan, bertaratutako medikuek kezka pixka bat agertu dute lasaigarriak direla Espainia osoan gehien agintzen den bigarren medikamentu-taldea. Analgesiko eta antitermikoek baino ez dute eskatzen.

Errezetarik gabeko lasaigarriak 15 eta 64 urte bitarteko biztanleen %2,5era iristen dira, eta errezetarik gabeko somniferoak %1,6k kontsumitzen dituzte, Drogei buruzko Plan Nazionalaren etxez etxeko inkestaren azken datuen arabera.

Espainian gero eta gehiago erabiltzen dira botika horiek. Lasaigarrien kasuan, kontsumoaren prebalentzia %2tik (1997) %2,5era (2001) igo zen, eta somniferoen kasuan, berriz, %1,2tik 1,6ra, aldi berean.

Adituek uste dute prozesu arinetan tratamenduak alferrik luzatzen direla eta medikaziorik gabe gainditu ohi diren sintomen aurrean berehalako arintzea bilatzen dela. Gerta liteke, halaber, botika horien berezko ezaugarriek, erabiltzeko errazak izateak eta albo-ondoriorik ez izateak behar baino baliabide zabalduago bihurtzea.

Aditu batzuen ustez, zenbaki-arazoa baino gehiago, tratamendu asko, baita behar bezala adierazi zirenak ere, beharrik gabe mantentzen dira. “Lasaigarriak denboraldi laburretan erabili behar dira, gehienez ere hiruzpalau hilabetetan, eta hor botikaren pixkanakako murrizketa sartzen da”, dio Álvaro Iruin psikiatrak. Gauza bera gertatzen da somniferoekin, lasaigarrien talde bereko sendagaiekin. “Kasu honetan, zazpi egunetik hamabostera bitarteko txandatan erabiltzea gomendatzen da”.

Baina oso paziente gutxik jarraitzen dituzte jarraibideei hitzez hitz sendagai-mota horiekin. “Tratamendua ezartzen da eta denbora pasatzen uzten da; izan ere, batzuetan jendeak ez du kontsumitzeari uzten” dio Iruinek. Eta hori, neurri batean, azkar jarduten duten botikak direlako gertatzen da. Gainera, erraz erabiltzen dira, albo-ondorio oso gutxirekin, eta, dosi normaletan, oso zaila da mendekotasuna sortzea. Hainbeste hedatu da haren erabilera, jendarteratu egin baita, eta hor koka liteke haren arazorik handiena. Eta ez da erraza mendekotasun fisikoa sortzea -ikusten dira-, baina mendekotasun psikologikoko koadroak daude.

Lehen Hezkuntzatik

Nahiz eta sumatzen den antsiolitikoak erabiltzen dituztenen ehuneko handi batek ez dituela behar, zaila da datu hori kuantifikatzea. Preskripzioa ez da osasun mentaletik bakarrik ateratzen. Oinarrizko Osasun Laguntzan ere lasaigarriak eskatzen dira. Jesús Acín familia-medikuak dioenez, familiako medikuak lasaigarri txiki asko errezetatzen ari diren arren, “ezin da esan gehiegi denik”; izan ere, hamar kontsultatik zazpiren atzean antsietatea dago.

Kasu batzuetan, ordea, lasaigarriekin tratamendu luzea egitea ez dago kontraindikatuta. “Adin-taldearen arabera”, dio Iruinek. “Adinean aurrera doan pertsona baten kasuan, adibidez, duela zenbait urtetik lotan laguntzen dion pilula bat hartzen ari den pertsona baten kasuan, ez dakit pilula kentzeko edo pilula horri eusteko eragozpen gehiago dituen; baina paziente gazte bat denean, tratamendua zorrotzago jarraitu beharko luke, azken batean pilulak hartzeak gaixo-baldintza bat sortzen baitio, eta baliteke ez izatea erreala”.

Serenitate farmakologikoa

Antsiolitikoen gehiegizko kontsumoak hainbat irakurketa izan ditzake, baina buru-osasuneko espezialisten kontsultetan gero eta gehiago nabaritzen da tentsioak jaisten lagunduko duen kanpo-ekarpena behar dela. “Lasaitzeko laguntza behar dugu —azaltzen du Iruinek—, lasai egotea zer den oso argi izan gabe; izan ere, ez da ahaztu behar estres-maila bat gomendagarria izateaz gain ona ere badela, jarduera bati aurre egiteko, arrisku bati aurre egiteko edo egoera zail bati aurre egiteko joera baitu; baina badirudi estres-maila apalak ere ez direla hain jasangarriak orain”. Senide baten heriotzak eragindako egoera Iruinen gogoetaren adibide bat da: “Logikoena tristura pixka bat izatea da, egokitzeko beharra dakarrena; baina, orain, badirudi trantze hori jasateko gaitasuna gutxitu egin dela, eta hori jasateko kanpoko laguntza behar dela”.

Benetan behar baino antsiolitiko gehiago errezetatzen ari badira, ez al da preskripzioari buruzko irizpiderik berrikusi behar? Osasun Mentaleko espezialistek eta Oinarrizko Osasun Laguntzako medikuek planteatu duten kontua da. Erantzuna konplexua da, dio Álvaro Iruin-ek, hainbat faktorek eragiten baitute horretan: jendea gehiago joaten da psikiatrarengana edo familia-medikuarengana, antsietate-arazoekin, nahiz eta gaixotasun horietako batzuek ez duten tratamendu espezializaturik behar; askotan, osasun-laguntza ez da behar bezalakoa izaten, denbora edo profesional faltagatik, eta, bestalde, egoera horietan laguntza terapeutikoa nahiko eraginkorra izaten da. Ondorio gisa, botikek ongizate-sentsazio azkarra eragiten diote pazienteari, eta horrek, batzuetan, laguntza ez-farmakologikoko tratamendua saihesten du instantzia espezializatu batetik. Baina, era berean, ez du beti lortzen laguntza espezifikoa ematea, are gutxiago patologia arin horien igoera kontuan hartuta.

Jesus Acínek laburbiltzen duenez, gaixoari eskaini behar zaion denbora da arazoa. “Kasu arinetan, oso lasterbide praktikoa da gai aktiboa, baina antsietate-arazo txiki bat duen pertsona bati, entzuten bazaio eta orientatzen bazaio, ez du laguntza farmakologikorik beharko, seguru asko”. Acínek azpimarratu du Oinarrizko Osasun Laguntzan paziente bakoitzari arreta pertsonalizatuagoa eta dedikazio handiagoa emateak sendagaien kontsumoa nabarmen murrizten lagunduko lukeela.

Somniferoen kasuan, adibidez, errezeta zabaldu aurretik, medikuek gomendio ez-farmakologiko batzuk ematen dizkiote pazienteari, lo hobeto egiten laguntzen dutenak. Funtsean, neurri higienikoak dira, hala nola gehiegi ez afaltzea, azken unean ariketarik ez egitea edo oheratzeko erritmo normalizatuari eustea. Eta ohartzea denek ez dituztela zortzi lo-orduak behar. Pertsona batzuek zazpi bakarrik behar dituzte, eta beste batzuei sei besterik ez. “Bakoitzak bere beharrak atzeman behar ditu”, gomendatzen du Iruinek, “sei baino ez ditu behar eta zortzi lo egin behar duela uste du, ohean egonezinik egon daiteke eta, azkenean, ezinegona eragin diezaioke”.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak