Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikagaien Segurtasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Elikagaietako sufre dioxidoaren alternatiba berriak

Europako programa batek ikerketa bati ekin dio Espainian gehigarri horren ordezko bat aurkitzeko, baina kontrako zenbait erreakzio sor ditzake.

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Osteguna, 2009ko uztailaren 16a

Sufre dioxidoa (edo anhidrido sulfurosoa, SO2) antioxidatzaile eta antimikrobio gisa erabiltzen da elikagai askotan eta ardoan. Abantaila ugari ditu, besteak beste, jarduera antioxidatzailea eta ahalmen antioxidatzailea konbinatzeak, hau da, produktu askoren esekidura (iluntzea) katalizatzen duen polifenoloxidasa inhibitzeak. Gainera, mikroorganismoen garapena eragozten du mikrobioen kontrako ahalmenak. Hala ere, eta horien erabilera araututa egon arren, elikagaietako eduki sulfurosoa ahalik eta gehien ordezkatuz edo murriztuz, kalitate goreneko produktuak, seguruagoak eta osasungarriagoak, egitea lortuko da.


Espainian, egoera jakin batzuetan, sufre-dioxidoa eta sulfitoak hainbat elikagaitan erabil daitezke: zizka-mizkak, galletak, fruta- eta zirope-zukua, ardoa eta garagardoa, bai eta beste produktu batzuetan ere, hala nola, landare fresko batzuetan, frutetan (mahaiko mahatsak eta lizhi freskoak), konfituretan eta marmeladetan, fruitu lehorretan, krustazeoetan, moluskuetan eta haragi- Onartutako gehieneko dosiek kontzentrazio-tarte handia hartzen dute, elikagaiaren arabera. Baina asko erabiltzen den arren eta kontserbatzaile gisa eraginkorrak direla frogatuta dagoenez, sulfitoei irenstearekin lotutako ondorio kaltegarriak egozten zaizkie, batez ere behe-defentsak dituzten pertsonengan.

Osasun Publikoko hainbat organismoren arabera, pertsona asmatiko batzuei eta sulfito-oxidasa entzimaren urritasuna ezaugarri duen sulfito-metabolismoaren asaldura duten pertsonei eragiten diete, batez ere, eta, asma-erreakzioetan erregistratu dira, hala nola dermatitisean, buruko minean, traktu gastrointestinalaren narritaduran, urtikarietan, asmaren larriagotzean eta baita nahaste larrietan ere. Kontuan hartu beharreko beste alderdi bat elikagai batzuen nutrizio-balioa galtzea da, sulfitoek tiamina edo B1 bitamina beren osagaietan deskonposatzeko duten gaitasunagatik. Hori dela eta, sulfitoak ahalik eta maila teknologiko txikienean erabili behar dira, batez ere mantenugai horretan aberatsak diren elikagaietan, hala nola haragian.

Lehen urratsak
Europako “Replacement of sulphur dioxide in food Keeling the SAme qualitY and shelf-life of the products” (SOS2SAY) proiektuaren helburua da alternatiba eta teknologia berritzaileak bilatzea, sufre dioxidoa (SO2) hainbat elikagaitan (ardoa, zukuak, landare-produktuak…) ahalik eta gutxien erabili ahal izateko.

TTZ Bremerhaven Transferentzia Teknologikorako Zentroa, Alemaniako iparraldean izen bereko Unibertsitatearekin elkartua, da proiektu honen buru. Europako lau herrialdetako (Alemania, Espainia, Herbehereak eta Erresuma Batua) eta Israelgo bederatzi enpresa, unibertsitate eta zentro teknologikok parte hartzen dute, eta horien artean dago LEIA Fundazioaren Errioxako Elikagaien Arloa.
Kalitate organoleptiko handiagoa
Proiektua 2009ko ekainean hasi zen, eta hurrengo hiru urteetan, 25 lan biltzen dituzten zortzi azpiproiekturen bidez, so2-aren enplegua ordezkatzea du helburu, honako hauen bidez:

Egiten diren aurrerapen guztiekin batera, azken produktuen kalitate organoleptikoa bermatzeko, kontsumitzaileei egindako azterlan sentsorialak eta testak aurkeztuko dira. LEIA Fundazioak, batez ere, ardoak eta zukuak egiteko teknologia berritzaileen aplikazioan parte hartuko du, produktu horietan sulfurosoaren erabilera kalitatea arriskuan jarri gabe ordezkatzeko. Ikerketa sentsorialetan ere parte hartuko du, eta proiektuak irauten duen bitartean lortzen diren emaitzak zabaltzen lagunduko du.

Gehigarri kontserbatzailea
Sufre(IV) oxidoa edo anhidrido sulfurosoa asko erabili izan da historian zehar, funtzio ugari dituelako. Antzinako Grezian, badirudi dokumentatuta dagoela gaixoen arropa garbitu ondoren sufrearekin hautseztatzen zela eta eguzkitan jartzen zela desinfektatzeko, eguzkitan zeuden sufre-partikulek sufre dioxidoa askatzen baitute. Egiptoarrek eta erromatarrek ere sufrea erretzen zuten sufre dioxidoa sortzeko eta ardoa egiteko tresnak eta biltegiratzeko ontziak garbitzeko. Nekazaritzan, antzinatik, sufrea erabili izan da landareak izurrite batzuetatik babesteko. Eguzkiaren eraginez hostoetan metatzen diren sufre partikulak ere sufre dioxido bihurtzen dira.

Gaur egun, sufre-dioxidoa (SO2, E220) eta SO2 sortzen duten hainbat sulfito ez-organiko dituzten agente sulfitatzaileak (E220 eta E228 bitartean), ingurunearen baldintzen arabera, hainbat proportziotan koexistitzen direnak, edari eta elikagaietan aurki daitezke gehigarri kontserbatzaile gisa. Bakterioek, lizunek eta legamiek eragindako narriaduraren inhibizioaren bidez jarduten du, baita antioxidatzailearen bidez ere, eta elikagaiak prozesatzean edo biltegiratzean gertatzen diren geldiarazte-erreakzioak saihesten ditu, bai entzimatikoak, bai ez-entzimatikoak.

Enologian, konposatu sulfitante horiek ardoa egiteko erabiltzen dira, mikrobioen aurkako gaitasuna dutelako bai ekipoa higienizatzeko, bai muztioaren berezko mikrobio-flora murrizteko eta ardoa bakterio desiragarrietatik babesteko, eta mikroorganismo eraldatzaileak kontrolik gabe haz ez daitezen. Beste funtzio garrantzitsu bat antioxidasikoa da, hau da, ardoaren oxidazio erreakzioak katalizatzen dituzten entzima polifenoloxidasikoak inaktibatzeko gaitasuna.

IRENSTE EGOKIA

Sulfitoen guztizko irensketari ekarpen handiagoa egiten diote ardoak, fruta-zukuek, intxaurrek eta, oro har, hestebeteek, FAO/OMS elikagai-gehigarriei buruz Codexeko Batzordeak 2009ko urtarrilean egindako ebaluazioaren arabera. Europako ikerketen arabera, sulfitoen eguneko kopuru onargarria (GNA) 0-0,7 mg/kg-ko gorputz-pisua da, eta populazio-talde batzuetan gainditzen ari da, batez ere, kontsumitzen dituzten elikagaietan, baimendutako sulfito-mailak baino handiagoak direlako. Bestalde, FAO/OMS batzordeak urte honen hasieran proposatu zuen ikertzea populazio-talde batzuetan GNA baino gehiago hartzen den.

Europako Kontseiluaren 1999ko maiatzaren 17ko 1493/1999 (EE) Erregelamenduari jarraiki (horren bidez, mahastizaintza eta ardogintzaren merkatuaren antolaketa komuna ezartzen da), ardoen etiketek, hirugarren herrialdeetakoak barne, besteak beste, sulfitoak daudela adierazi beharko dute. Ardoetan erabiltzeko arauak Europar Batasunean daude.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak