Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikagaien Segurtasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Gozagarri berriak dira azukrearen ordezko

  • Egilea: Egilea
  • arabera: Asteartea, 2004ko maiatzaren 18a

Gozagarri batzuek, “gozagarri bizi” deritzenek, zapore gozo bizia ematen dute kaloriarik gabe, edo oso gutxi. Talde horretan daude K azesulfamoa, aspartamoa, ziklamatoak, sakarina, taumatina eta DC neohesperidinna. Beste gozagarri asko erabiltzen dira hipokalorikoak, bolumen-gozagarriak edo poliolak. Substantzia horiek azukreak (sakarosa) baino kaloria gutxiago dituzte gramo bakoitzeko, eta bolumen bera dute. Talde horretan sartzen dira sorbitola, manitola, isomalt, maltitola, laktitola eta xilitola.

Bi gozagarri mota horiek erabiltzeko arauak 94/35/EE Europako Zuzentarauan daude jasota. Zuzentarau hori “elikagaiei zapore gozoa emateko edo mahaiko gozagarri gisa erabiltzen diren elikagai-gehigarriei” aplikatzen zaie. Zuzentarau hori ez zaie aplikatzen propietate gozagarriak dituzten elikagaiei, hala nola azukrea, eztia edo astigar-xarabea, elikadurari buruzko Europako Kontseiluak (Eufic) jakinarazi duenez.

Europar Batasuneko legeriaren arabera, gozagarriak erabili aurretik baimendu behar dira. Elikagai-fabrikatzaileek erabiltzen dituzten gozagarriek zenbait erabilera-baldintza izaten dituzte. Horrela, onartutako eta baimendutako zein gozagarri gehi dakizkiekeen elikagaiei eta zein kopurutan zehazten du legeriak. Gozagarrien balorazioa gainerako elikagai-gehigarriei aplikatzen zaien bera da, eta eskura dauden datu toxikologikoen berrikuspenean oinarritzen da. Datu horietatik abiatuta, efektu toxiko frogagarririk ez duen gehigarriaren gehieneko maila zehazten da. Horri “kontrako eragin nabarmenik gabeko maila” esaten zaio (NOAEL, ingelesezko sigletan, “no observed-contra effect level”), eta gehigarri bakoitzerako “eguneko irensketa onargarria” (IDA) zehazteko erabiltzen da, gozagarri biziak barne.

Kontsumitzaileek jakietan zein gozagarri erabili diren jakin dezaten, modu jakin batean etiketatuta egon behar dute. Mahaiko gozagarriek, zuzenean kontsumitzaileari saltzen zaizkionek, etiketan “mahai-gozagarria…” jarri behar dute, ondoren erabilitako gozagarriaren izena jarrita. Gozagarri sendoak dituzten elikagaiek ere beren etiketetan adierazi behar dute, eta osagaien zerrendan edulkoratzailea izendatu. Beren konposizioan poliolak dituzten mahaiko edulkoratzaileek beren eragin laxantea aipatu behar dute; aspartamoa dutenek, berriz, adierazi behar dute hori fenilalanina-iturria dela, fenilzetonuria duten pertsonek ezin baitute aminoazido hori metabolizatu.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak