Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikagaien Segurtasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Kontraperitajerako eskubidea

Kontraperitu-eskubidea Europar Batasuneko araudian jasota dago eta EBko Justizia Auzitegiaren interpretazioak abalatzen du.

img_irradiacionp 6

Osasun edo merkataritza arloko agintariek elikagai baten legezkotasunari edo kalitateari buruzko zalantzak agertzen dituztenean, Europar Batasuneko araudiak kontraperitajerako eskubidea aitortzen du. Eskubide hori funtsezkoa da bidezko epaiketarako, baina ez dute beti onartzen agintariek.

1. irud.

Edozein elikagai-fabrikatzailek eska dezake estatu kide bateko agintari eskudunen aurka kontraperitajerako eskubidea, bere produktuen adostasuna zalantzan jartzen denean. Elikagaien analisiak txikizkako saltokietan jasotako laginetan oinarritu daitezke. Eskubide hori Europar Batasuneko araudian jasota dago eta Europako Erkidegoetako Justizia Auzitegiak egindako interpretazioak bermatzen du.

Elikagaien kontrol ofizialaren arloan, Europar Batasunean funtsezko testua hauxe da: 1989ko ekainaren 14ko 89/397/EEE Zuzentaraua, elikagaien kontrol ofizialari buruzkoa (1989ko ekainaren 30eko 186/1989 zenbakiko EEAO). Zuzentarauak kontrol ofiziala egiteko printzipio orokorrak ezartzen ditu eta ondorengo fase batean xedapen partikular osagarriak hartzea aurreikusten du.

Europar Batasuneko arauaren helburua da elikagaiak elikagaien legeriara egokitzen direla kontrolatzea, eta osasuna babesteari buruzko xedapenak eta osaketari buruzko arauak biltzen ditu. Kalitateari buruzko arauak ere baditu, kontsumitzaileen interes ekonomikoen babesa bermatzeko, bai eta haien informazioari eta transakzioen gardentasunari buruzko xedapenak ere.

Espainiak, gainerako estatu kideek bezala, beharrezko lege-, erregelamendu- eta administrazio-xedapenak hartu eta argitaratu behar zituen Zuzentarau honetan xedatutakoa betetzeko 1990eko ekainaren 20a baino lehen. Zuzentarau hori Espainiako ordenamendu juridikoan sartu zen urtarrilaren 15eko 50/1993 Errege Dekretuaren bidez, elikagaien kontrol ofiziala arautzen duena (BOE, 36/1993 zk., 1993ko otsailaren 11koa).
Kontraperitajea bidezko epaiketa bermatzeko mekanismoa da EBn.
Europar Batasuneko arauak ezartzen duenez, elikagai-enpresek kontrol ofizialak jasan behar dituzte, nahiz eta aitortzen zaien ekoizpen-sekreturako eskubidea, errekurtso-eskubidea eta kontraperitatzeko eskubidea. Ildo horretatik, Zuzentarauaren 7. artikuluak ezartzen du produktu horiei buruzko laginak hartu ahal izango direla horiek aztertzeko, eta estatu kideek beharrezko xedapenak hartu beharko dituztela betebehar hori duten pertsonek behin-behineko peritajera jo ahal izan dezaten.

Analisiak laborategi ofizialek egingo dituzte, eta estatu kideek beste laborategi batzuk ere gaitu ahal izango dituzte analisiak egiteko. Europako Erkidegoetako Justizia Auzitegiak aukera izan zuen agindu horri eman behar zitzaion interpretazioari buruzko iritzia emateko, auzitegi alemaniar batek planteatutako gertaeretan oinarrituta.

Arau-haustetik eskubideak urratzera
Amtsgericht Schleswig-ek (auzitegi alemaniarra) egin zuen eskaera Justizia Auzitegian, eta 89/397/EEE Zuzentarauaren 7.1 artikuluaren bigarren paragrafoaren interpretazioari buruzko judizio aurreko erabakia lortzea zuen helburu.

Auziak J./A.ak jarritako errekurtsoaren baitan sortu ziren. Steffensen Kreis Schleswig-Flensburg-Bußgeldstelle (Schleswig-Flensburg-eko administrazio-barrutia -Administrazio-isunen bulegoa) ebazpenaren aurka. Ebazpen horren bidez, administrazio-zehapen bat ezarri zitzaion elikagaiak merkaturatzeagatik, elikagaiei eta kontsumo arruntari buruzko 1974ko abuztuaren 15eko Legearen xedapen batzuk urratuz (LMBG).

Auzi nagusian, Böklunder Plumrose GmbH & Co. KG: txahalkiarekin eta txerrikiarekin egindako saltxitxak egiten zituen, Bockwürstchen izenekoak. Gero, txikizkako merkataritzan banatzen ziren, metalezko itxitura hermetiko bat zuten beirazko ontzietan. jauna/andrea Steffensen, Plumroseren laguntzailea, zen sozietate horretako produkzioa kontrolatzearen arduraduna.

Gertakariak 1997ko maiatzaren 6an eta ekainaren 4an, 1998ko abenduaren 9an, otsailaren 1ean eta 25ean eta 1999ko martxoaren 25ean izan ziren. Bertan, Alemaniako administrazio-agintariek Plumrosek fabrikatutako produktuen lagin batzuk jaso zituzten xehekarietan. Bilketa horietako bakoitzean bigarren lagin bat utzi zen txikizkako merkataritzan.

Hala ere, Steffensenek eta Plumrosek lortu zituzten lagin horiek. Ez dakigu interesatutako xehekariek Plumroseri eta J. Steffensen, hainbat lagin bildu zirela eta gaineratu du ezin izan zuela zehaztu analisien emaitzak sistematikoki jakinarazi ote ziren, kontraperitajera jo ahal izateko.

Laborategiek aztertu zituzten laginak, eta, haien ondorioetan, sistematikoki jarri zuten zalantzan haien kalitatea, elikagaiei buruzko Alemaniako legeriaren aldean. Laborategiek, batez ere, txahalkiz eta txerrikiz egindako saltxitxak zirela zioten, Landbockwürste edo antzeko produktuak. Antzeko izena izateagatik, produktu horiek erdiko kategorian sailkatu behar ziren.

Analisien emaitzen arabera, produktu horiek, berez, kalitate apalagokoak ziren Alemaniako Elikadura Kodearen 2.18 puntuaren ondorioetarako; izan ere, saltxitxak ere egin zituen, irakiteko, bigarren aldiz eraldatu baitzioten haren zati bat bere triparekin.

2000ko irailaren 13ko ebazpenaren bidez, Kreis Schleswig-Flensburg-Bußgeldstelle jaunak Steffensen 500 DEM isuna, LMBGren 17. artikuluaren 1. paragrafoaren 2. paragrafoaren b) letraren 52. artikuluaren 1. paragrafoaren 9. paragrafoaren eta 53. artikuluaren 1. paragrafoaren arabera; izan ere, azken horrek, ekoizpena kontrolatzeko ardura duen Plumroseren kolaboratzaile gisa, arduragabekeriaz baimendu zuen produktu horiek etiketa nahikorik gabe merkaturatzea, besteak beste.

jauna/andrea Orduan, Steffensenek errekurtso bat jarri zuen Amtsgericht Schleswig-en aurka. Organo jurisdikzional igorleak uste du OOGLren 42. artikuluak ez dituela behar bezala jasotzen txikizkako saltokietan jaso diren kasuak, gai nagusian gertatzen den bezala.

Hain zuzen, bere esku dauden informazioen arabera, organo jurisdikzional igorleak ikusi du, oro har, txikizkako saltokietan gordailuan utzitako elikagaien laginak hilabete batez bakarrik gordetzen direla bertan, eta, Alemaniako administrazio-agintariek lagin horiek jaso eta berehala fabrikatzaileei jakinarazten ez badizkiete, fabrikatzaile horiek ezin dutela kontraperituetara jo kalitatea zalantzan jartzen bada.

Testuinguru horretan, organo jurisdikzional igorleak galdetzen du ea Zuzentarauaren 7. artikuluko 1. paragrafoan fabrikatzaileei kontraperitu-eskubidea ematen dien, eta, baiezkoan, eskubide hori urratzeak estatu kide bateko agintari eskudunek agindutako irizpenen emaitzak ustiatzea galaraztearen ondorioa den.

ABAL JUDIZIALA

2. irudia
Europako Erkidegoko Justizia Auzitegiaren (EEJA) 2003ko apirilaren 10eko epaiak elikagaien kontrol ofizialari buruzko 89/397/EEE Zuzentarauaren interpretazioari buruzko judizio aurreko arazoa ebazten du. Justizia Auzitegiak adierazten du zuzentarau horren 7. artikuluaren 1. paragrafoaren bigarren paragrafoa interpretatu egin behar dela, xedapen honen arabera, fabrikatzaile batek estatu kide bateko agintari eskudunen aurka kontraperitu bat eskatzeko eskubidea duela, agintari horiek beren produktuen adostasuna zalantzan jartzen dutenean txikizkako saltokietan jasotako produktu horien lagin-analisian oinarrituta.

Bestalde, uste du estatuko organo jurisdikzionalari dagokiola fabrikatzaile baten produktuen laginen analisien emaitzak onartu behar diren ala ez arau-hauste baten frogabide gisa, baldin eta fabrikatzaileak ezin izan badu erabili zuzentarauak aurreikusitako kontraperitu-eskubidea.

Horri dagokionez, organo jurisdikzional nazionalari dagokio egiaztatzea ea era horretako baliabide baten esparruan aplika daitezkeen probarako arau nazionalak barne-errekurtsoei buruzkoak baino hobeak ez diren (baliokidetasun-printzipioa aplikatuz), eta ez ote duten ia ezinezkoa edo oso zaila egiten erkidegoko antolamendu juridikoak emandako eskubideak erabiltzea (eraginkortasun-printzipioa aplikatuz).

Gainera, organo jurisdikzional nazionalak aztertu behar du ea bidezkoa den frogabide hori baztertzea, oinarrizko eskubideak errespetatzearekin bateraezinak diren neurriak saihesteko, bereziki auzitegi baten aurrean bidezko judiziorako eskubidearen printzipioa, Giza Eskubideak eta Oinarrizko Askatasunak Babesteko Europako Hitzarmenean jasota dagoen bezala.

Bibliografía

  • 89/397/EEE Zuzentaraua, 1989ko ekainaren 14koa, elikagaien kontrol ofizialari buruzkoa (EEAO, 1989ko ekainaren 30ekoa).
  • Urtarrilaren 15eko 50/1993 Errege Dekretua, elikagaien kontrol ofiziala arautzen duena (1993ko otsailaren 11ko 36/1993 BOE).
  • Lebensmittel- und Bedarfsgegenständegesetz ("LMBG",Elikagai eta kontsumo arruntei buruzko legea), 1974ko abuztuaren 15ekoa (BGBl. 1974 I, p. 1945).
  • Europako Erkidegoko Justizia Auzitegiaren (EEJA) epaia, 5. aretoa, 2003ko apirilaren 10ekoa, C-276/2001 auziari buruzkoa.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak