Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikagaien Segurtasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Non gorde elikagai bakoitza: behin betiko gida

Ohitura edo informazio kontraesankorrek elikagaiak leku desegokietan moldatzera eraman gaitzakete. Non jarri eta nola kontserbatu azalduko dizugu

  • Egilea: Argitaratze-dataren
  • arabera: Asteazkena, 2020ko urtarrilaren 08a
Irudia: Getty Images

Kontsumitzaileok seinale asko jasotzen ditugu elikagaiak etxean nola gorde eta kontserbatu jakiteko, baina ez dira beti guztiz argiak izaten. Ohitura edo informazio kontraesankorrek produktu horiek leku desegokietan moldatzera eraman gaitzakete. Batzuetan, biltegian gorde daitekeena hozkailuan uzten dugu, eta hotza behar duena armairu batean amaitzen da. Behin betiko gida da hau, erosketak egitean elikagaiak behar bezala kontserbatzeko.

Kontsumitzaileok kopuru ugari jasotzen dugu
nola gorde eta gorde jakiteko seinaleak
hainbat elikagai etxean. Izan daitezke
gutxi gorabehera zuzenak, aurkitzen ditugun bezalakoak
mezu zehatzen bidez,
produktuaren ontzia. Jarraibide-funtzioa betetzen dute
eta argi eta garbi adierazten digute nola gorde behar dugun
produktua, biltegiratzea, prozesatzea… Baina mezuak ere badaude
zeharkakoak, adibidez,
puntuan produktu jakin bat mantentzen eta banatzen du
salmenta, bai supermerkatuan bai merkatu txikian.

Zenbait inkoherentzia daudenean sortzen da arazoa.
batzuen eta besteen artean. Hau da, batzuetan eta kontsumitzaile gisa
kontzienteki, honako disonantzia hauek identifikatzen ditugu:
zer egiten dugun eta zer egiten den ikusten duguna
saltokia. Batzuetan, zalantza ere agertzen da
esku artean dugun ontzi-mota gaizki interpretatzen dugu
edo merkatu txikian lasai saltzen direla ikusten dugunean
hotza behar duten produktuak, eta supermerkatuetan
ez du zertan hoztu.
Ikus ditzagun mota horretako egoerak
eztabaidak eta kasu bakoitzean nola jokatu.

Janari pasteurizatuak gorde

Erdialdera hasi zen iraultza zientifiko eta industriala
XIX. mendekoa ere aurrerapen handia izan zen metodoetan
hauen kontserbaziorako:
elikagaiak. Horietako bat,
seguruenik lehena
inguru hartan,
pasteurizazioa. Zer da?
baten tenperatura igotzea
elikagaia, forma aldatu gabe
Kualitateak
fisikoak (kolorea, testura)
eta zaporea), ezabatzeko
mikroorganismo gehiago
eta, bereziki,
patogenoak. Pasteurizazioa,
beraz,
elikagaia,
hainbeste eragingo luketen bakterioak, lizunak eta legamiak kentzea
Toxiinfekzioen eta hondatzearen ondoriozkoak
produktuarena. Horrela luzatzen da
haren bizitza baliagarria luzatu egiten da
segurtasuna.

beira-esnea
Irudia: falovelykids

Hainbat forma daude
pasteurizaziokoa, eta guztietan
bi aldagairekin jokatzen da:
tenperatura (izan daitekeena)
63-72 °C bitartean) eta
aplikatzeko denbora (30)
15 segundo inguru): tenperatura-tartea
nahiko laburra, bereziki kritikoa
mikroorganismoen biziraupenerako. Nork:
hori, tenperatura horien arabera, denborak
hainbeste aldatzen dira. Logikoa denez,
tenperatura altuagoak aldi laburragoetan aplikatzen dira.

Pasteurizazioa ez da berme bat
mikroorganismo guztiak ezabatzea,
toxina edo esporena. Gehieneko ekarpena egiteko
egonkortasuna, pasteurizatutako produktu guztiak
hoztu egin behar dira, eta dataren mugak
iraungitze-data nahiko laburra da:
5-40 egun, produktuaren arabera.

Nork:
adibidez, “esne freskoa”,
kontsumitzaileek honako hau diote:
eguna”, prozesatu den produktua da
pasteurizaziokoa (ez UHT esterilizaziokoa)
eta, beraz,
hozte baldintzak, eta horrela kontserbatzea
helbidea, iraungitze-data errespetatuz.

Gazpatxo-marka asko eta
produktu pasteurizatuak merkaturatzen dituzte zukuek
eta, horregatik, behe-supermerkatuan daude
nahiko iraungitze-data duen hoztea
hurbilekoa. Produktu horiek arkoietan edo armairu hoztuetan gordetzen dira, baina ez zertarako
har ditzagun “frijituak”, baizik eta zorrotz betetzeagatik
araudiaren arabera:
modu horretan banatu eta hozkailuan gorde iristean
etxean, itxita egon arren.

Esne pasteurizatuak ez bezala, esterilizatua
UHT (Ultra High Temperature edo
tenperatura ultra altuak), hau da, 135 eta 150 °C bitartean,
eta 1-2 segundo bitarteko denborak, hurrenez hurren.
Prozesu honekin produktu mikrobiologiko bat lortzen da
egonkorra, ez hozteko ez merkaturatzeko beharrik ez duena
ez eta etxean ere. Orain arte
irekitzeko, noski.

Erdi-kontserbak, non doaz?

Merkatuan bada produktu-sorta bat, erdi-kontserbak,
itxura eta aurkezpena direla eta (potoan edo potean)
kristala) zalantzak sortzen dituzte kontsumitzaileengan. Erdi-kontserban
egonkortzeko neurri tradizionalak baino ez dira aplikatzen;
beraz, berorik aplikatu gabe. Produktua da
gordinik, lehortuta edo ez, hainbat kontserbatzailetan beratu dena
naturalak, hala nola gatza, ozpina, almibarra, olioa edo besteren bat.
horien konbinazioa. Horregatik, egonkortuta egotean, ez hain egonkortuta
higienizaturik ere, erdikontserbak banatu eta saldu egiten dira
hozte baldintzetan, eta horrela gorde behar dira
etxea. Adibiderik klasikoena antxoak dira:
gazitutako elikagaia, ondoren merkaturatzen dena
oliotan eta hermetikoki itxita tenperatura baxuetan.

Produktu horiek honako hauek adierazi behar dituzte hitzez hitz:
erdi-kontserba bat, eta, ondoren, iraungitze-data. Ekialdea
epea hiru hilabetetik urte eta erdira bitartekoa izaten da,
ireki ez bada eta kontserbatzeko modua errespetatzen bada,
alegia, hozkailuan.

Eta kontserbak?

Kontsumitzaileek erdi-kontserbei buruz dituzten ohiko zalantzak
beste produktu batzuen existentziari erantzuten diote,
kontserbak, antzeko formatuetan merkaturatzen direnak,
latak edo potoak. Adibidez, atuna
olioa, esterilizazioegin zaie, eta
mikrobioak ugaltzeko edozein aukera kenduta
barruan hermetikoki itxita daude, eta
arrazoi horiek ez dira tenperatura baxuetan kontserbatu behar.
Kontsumo-data hobetsia (ez iraungitze-data) lau urtera arte luzatzen da, hozketa-beharrik gabe, irekitzen ez bada behintzat; kasu horretan, beti gorde behar da.
produktua hozkailuan eta epe laburrean kontsumitu (
ontzian adierazitako egun-kopurua).

Erdi-kontserbetan ez bezala, kontserbetan ez
kanpoan distinga egiteko ezer adierazi behar duzu
eta horiek ezagutzeko gakoa “kontsumo-data lehenetsia” da (inoiz ez iraungitze-data),
ontziratuta merkaturatzen diren produktu guztiak. Produktuaren kolorea ere adierazle nahikoa izaten da
zer aurkitzen dugun jakiteko behar den
kontserba edo erdi-kontserba baten aurrean. Azken hori
kolore naturalagoa izaten du,
produktu gordinarena. Hori guztia ez dator bat
kontserban gertatzen den kolore-aldaketa.
Horregatik, atun-kontserbaren kolorea
olio horrek ez du zerikusirik hegaluze gordinarekin.
tenperaturak aplikatzean kolorea aldatzen da
nahiko handiak, koagulazioa eragiten dutenak
proteinena, kontrasta dezakegun bezala
edozein pieza prestatzean gertatzen dena
oilaskoa, haragia edo arraina.

Arrautzak… salbuespena

dozena bat arrautza kaxa
Irudia: Getty Images

Nahiz eta produktuek
gordinik, kasu guztietan, handiagoa da
bakterioak kutsatzeko eta ugaritzeko arriskua
(horregatik, higienizatu egin behar dira:
patogenoen garbiketa eta garapena kontrolatzea
hozte edo izozte bidez),
arrautzak arau horren salbuespen dira. Nork
indarrean dagoen araudiak berak (Europako Batzordearen 589/2008 Erregelamenduak) hau gomendatzen du:
produktu horiek merkaturatu eta garraiatzea
tenperatura konstantean.

Kontserbazioaren arrisku nagusietako bat
arrautzetatik sortzen den kondentsazioa da
oskolaren kanpoaldean, uzten direnean
giro-tenperaturan, hozten egon ondoren.
Kondentsazio horretan, hain zuzen ere.
ugal daitekeen ura
bakterio bereziki arriskutsua. Beraz,
ez garraiatzea ez merkaturatzea gomendatzen da.
hoztean, hau baita ohikoena:
etxera eramatean, hotz-katea hausten da.

Etxean hozkailuan gordetzea gomendatzen da.
Eta horrela egiten da, tenperatura
hozte-sistemak ingurune seguruagoa sortzen du, eta
eta, gorde ondoren,
berehala erabiltzeko asmoa (baina
bada, beraz, kondentsaziorako denbora).

Edari hoztuak eta esne gain muntatua

Produktu batzuek, behar ez badute ere,
hozkailuan saltzen dira. Hau litzateke
freskagarri, edari alkoholiko batzuen kasua
garagardoa edo koska, zuku esterilizatuak (
pasteurizatuak, ez, horiek bai merkaturatu behar direlako
nahitaez hoztuak) edo esne-gaina ere bai
UHT presiopeko ontzian muntatuta. Produktu hauek:
normalean, tenperatura baxuetan kontsumitzen dira.
Irekitzen ez diren bitartean, banatu eta merkaturatu egin daitezke
eta giro-tenperaturan gorde.

Adibide horietatik haratago, hainbat aukera daude:
hainbat produktu merkaturatzea; horregatik,
zalantza, aholku onena erabilera-jarraibideetara jotzea da
eta ontzian beti agertzen diren kontserbazioa. Araudia
Europako Batasuna, etiketatzeari eta informazioari dagokienez
kontsumitzaileari begira (RE 1169/2011), ekoizleak behartuta daude
argi eta garbi adierazi behar dira
produktua lehen aldiz erabili aurretik, eta, hala badagokio,
ireki ondoren, baita kontsumitzeko data egokia eta
iraungitzekoak, kasu bakoitzaren arabera.

Etiquetas:

kontserbazio

RSS. Sigue informado

Iruzkin bat argitaratzen baduzu, datu-babesari buruzko politika onartzen duzu

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak