Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elikagaien Segurtasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Produktuen segurtasuna bermatzea kontsumitzaileari

"Oliba-patsaren olioa" kentzea zuhurtasun-printzipioa aplikatzea da, hura kontsumitzeak dituen arriskuei buruzko ebidentzia zientifikorik ez dagoelako. Neurri hori gauzatzea autonomia-erkidegoetako agintarien eskumena da, eta gehienez ere urtebeteko iraupena izango du. Olio hori Espainian ekoitzitako oliba-olio guztiaren %10 da.

Produktuen segurtasuna bermatzea kontsumitzaileari

Osasun eta Kontsumo Ministerioak agindu du "oliba-patsaren olioa" kentzeko, pertsonen osasunerako kaltegarria izan daitekeen substantzia duelako. Neurriaren oinarri juridikoak urtarrilaren 19ko 44/1996 Errege Dekretua du oinarri, "kontsumitzailearen eskura jarritako produktuen segurtasun orokorra bermatzeko neurriak hartzen dituena". Dekretu horrek Espainiako Zuzenbidera eraman zuen Europako Erkidegoen Kontseiluaren 92/59/EEE Zuzentaraua. Bi araudien helburua merkatuko produktuen segurtasuna bermatzea da. Alde horretatik, eraginkortasun juridikoa ematen zaio segurtasunerako, kontsumitzaileen osasunerako eta osasuna babesteko eskubideari.

Orain arte eskura dagoen informazioaren arabera, arriskua honako hau da:bentzopirenoaoliba-patsaren olioaren hainbat laginetan. Ekintza kantzerigenoa eta tabakoan agertzen diren substantzien artean aztertutako zelula-endekapenarekin zuzeneko erlazioa duen hidrokarburoa da.

Behin-behineko ondorioek zuhurtasun-printzipioaren aplikazioa zehazten dute, eta aurresuposizioan prebentzio-neurriak hartzen dituzte, produktuaren ondorioz arriskutsuak izan daitezkeen ondorioak identifikatu baitira. Zuhurtasun-printzipioak jarduteko betebeharra ezartzen du, nahiz eta ez dagoen ebidentzia zientifiko absolutu, eztabaidaezin eta egiaztaturik. Espainiako Osasun eta Kontsumo Ministerioak hartutako neurriak produktu horren kontsumoa saihestea gomendatzen die kontsumitzaileei. Neurria betearaztea autonomia-erkidegoetako agintarien eskumena da, eta merkatuan neurriz kanpoko desadostasunak saihestuko dira. Iraupena haiek eragin zituen kasuari egokituko zaio eta, betiere, ez da urtebetetik gorakoa izanen. Produktu jakin baten arriskugarritasunari buruzko ebidentziak haren erabateko debekua ekarriko du, legegintzako baliabide egokien bidez.

Europako Erkidegoari informazioa ematea

Neurri hori Osasun eta Kontsumo Ministerioaren, autonomia-erkidegoen eta Europako Batzordearen arteko jakinarazpen- eta truke-sistemaren bidez hartu da. Sistema hori arrisku larri eta berehalakoen aurrean premiazko arrazoiengatik hartzen da, eta informazioa idatziz eta ahalik eta azkarren helarazten dio Europako Batzordeari, eta Batzordeak gainerako estatu kideei helarazten die.

Informazio horretan, eta ahal den neurrian, fabrikatzailearen edo banatzailearen informazioa behar da produktuaren identifikazioari, arriskuari, egindako proben emaitzei eta merkaturatze-kateei buruzko informazioari buruz. Kasu honetan, transmisioa elikadura-produktuei buruzko alerta-egoerako sarearen bidez egin da. Sare hori Espainian Osasun eta Kontsumo Ministerioa da, Osasun Publikoaren Zuzendaritza Nagusiaren eta Kontsumoko Institutu Nazionalaren ardurapean.

Produktua erretiratzeko erabakiaren eraginpean dauden aldeek banatzaileek, usurbilek eta kontsumitzaileek agiriak eta frogak aurkez ditzakete, bai eta beren interesetarako egokien iruditzen zaiena alegatu ere, presako bidetik izapidetu daitekeen prozedura baten bidez.

Merkaturatzea

Autonomia-erkidegoek izendatuko dituzte produktu seguruen komertzializazioa kontrolatzeko agintari eskudunak; larrialdi-egoeretan, Osasun eta Kontsumo Ministerioak jardungo du, eta Kontsumoko Konferentzia Sektorialaren eta Osasun Sistema Nazionalaren Lurralde arteko Kontseiluaren bidez koordinatuko dira. Produktuen banaketaren kontrolean toki-korporazioek ere jardun dezakete, beren eskumenen esparruan.

Kontrol agintariek ahalmena dute merkatuko produktuen segurtasuna bermatzeko behar diren neurriak hartzeko, larrialdi egoeretan ohiz kanpokoak izango direnak. Hartu diren neurriek saihestu nahi den arriskuarekiko proportzionalak izan behar dute beti. Horien artean, haien komertzializazioa aldi baterako debekatzen ahalko dute, kontrolak egiteko behar den denboran, haien arriskugarritasunaren zantzurik baldin badago. Kasu honetan gertatu den bezala, produktuak arauzko baldintzak betetzen dituen arren, jokatu egin da, zalantzak daudelako produktuak kontsumitzaileen osasunerako eta segurtasunerako duen arriskuaz. Neurri horiek batez ere produktoreari zuzenduko zaizkio, baina baita banatzaileari eta produktuaren ondoriozko arriskuak saihesteko beharrezkoa den beste edozein pertsonari ere.

Aipatutako araudiak, ordea, produktu seguruak bakarrik merkaturatzeko betebehar orokorra ezartzen die ekoizleei, eta kontsumitzaileei izan ditzaketen arriskuen berri emateko behar diren neurriak hartzeko betebeharra. Produktoreak, beharrezkoa izanez gero, produktua merkatutik kendu beharko du. Banatzaileek produktu seguruak banatzeko betebehar orokorra ere errespetatu behar dute. Alde horretatik, bai ekoizleek bai banatzaileek parte hartu behar dute merkaturatutako produktuen segurtasuna zaintzen; horretarako, produktuek dituzten arriskuei buruzko informazioa eman behar diete kontrol-agintariei, eta arrisku horiek saihesteko egiten diren jardueretan lagundu behar dute.

Eduki honen barruko orrialdekatzea

  •  Ez dago aurreko orririk
  • Orri honetan zaude: [Pág. 1 de 1]

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak