Saltatu nabigazio-menua eta joan edukira

EROSKI CONSUMER, kontsumitzailearen egunkaria

Bilatzailea

Fundazioaren logotipoa

EROSKI CONSUMERen kanalak


Kokaleku honetan zaude: Azala > Elkartasuna

Artikulu hau itzulpen automatikoko sistema batek itzuli du. Informazio gehiago, hemen.

Euskarara itzultzeko sistemek aurrerapen handiak izan dituzte azken urteotan, baina oraindik badute zer hobetua. Hobekuntza horren parte izan nahi? Aukeratu esaldi osoak nahieran, eta klikatu hemen.

Migrazioak bereizitako familiak

Gehien kezkatzen duen gaietako bat seme-alaben egoera da, milaka kilometrotara baitago.

  • Egilea: Argitaratze-dataren
  • arabera: Asteartea, 2008ko abuztuaren 05a
img_familia transoceanica2 listado

Pertsona bat emendatzen denean, sarritan, bakarrik edo bikotekidearekin. Ez da ohikoa familia osoarekin bidaiatzea; ohiko kontua da seme-alabak jatorrizko herrialdean uztea, aitona-amonak, osaba-izebak edo lagunak zaintzera. Egoera horrek, batzuetan, haurren egoerari buruzko zalantzak sortzen ditu. Nola jakin adingabeak, milaka kilometrora, ondo daudela kontaktu bakarra asteko telefono-dei bat denean?

Milaka kilometrok bereizten dituzte ehunka adingabeko gurasoengandik. Distantzia izugarria da, eta, batzuetan, ilundu egiten du haurren egoera. Familia etorkin batzuentzat telefono-haria da harremanetarako bide bakarra, baina ez du bermerik. Josune Huidrobo Acobeko Gizarte Arloko arduradunak azaldu duenez, “normalean, seme-alabak senitarteko baten esku uzten dira, baina ez legezko botereen mende, eta horrek esan nahi du Espainian dauden pertsona helduen mende daudela”. Entitate honek, Madrileko Zentro Hispano-Boliviarraren bidez, Bolivian bizi diren etorkin boliviarrekin egiten du lan. Haientzat eta haren senideentzat, Bolivian, “Familia transozeanikoa” programa jarri zuen abian duela urtebete eta erdi inguru.

Bi ertzetan, Espainian eta Bolivian bulegoak daudelarik, Acobek familia harremanak errazten ditu ekimen honen bidez, eta zerbitzu guztiak doakoak dira. “Familiak guregana etortzen diren unean hasten da gure lana, maite dituzten pertsonen egoeraz zalantzak izanda”, dio Huidobrok. Seme-alabekin telefonoz hitz egiten dutenean edo haiekin harremanetan jartzea lortzen ez duten gurasoak, deitzen dieten bakoitzean, atera direla esaten dietelako. Herritar batek Bolivian adin txikikoak edo familiak bertan behera utz daitezkeela ohartarazten dien helduak, Espainiatik berririk izan gabe denbora bat daramatenak, dira erabiltzaile nagusiak: “Normalean, denak etortzen dira zalantzaz. Hainbat kilometrotara, oso zaila da zaurgarritasun-egoeraren sintomak ezagutzea”.

Sarritan, adingabeak legez Espainian dauden pertsona helduen mende egoten dira, milaka kilometrora.

Ezezaguna sufrimendu bihurtzen da. Astean behin telefonoz hitz egitea eskasa da. Horregatik, programaren helburu nagusiak dira familia guneak indartzea eta arrisku egoeretan esku hartzea. “Horretarako, diziplina arteko arreta eskaintzen dugu bi herrialdeetan. Kasuen %90ean, Boliviako adingabeak eta Espainiako helduak hartzen ditugu”, zehaztu du Huidobrok.

Urrutiko harremana

Acobek egindako “Boliviarren egoera orokorra Espainian” azterlanaren arabera, Bolivian bizi diren etorkinen %31,7k -239.942 guztira, Estatistikako Institutu Nazionalak (INE) 2008ko urtarrilaren 1ean egindako erroldaren aurrerapenaren arabera- ez du hemen seniderik. Hain zuzen, %50,5ek dio hain urrun mugitzeko arrazoiak aurreztea eta bere herrialdera itzultzea direla, eta, horretarako, “edozein arlotan lan egiteko” prest daude. Bidalketek helburu nagusia adierazten dute: %71,3k Boliviara bidaltzen dute dirua, normalean, hilean behin (%51,7) eta 50 eta 600 euro artean (%28,7).

Bestalde, azterlanaren arabera, inkestatutako pertsonen %62,5 egoera irregularrean dago Espainian. % 30,7k bakarrik ditu “paperak”, eta % 6,8 izapideak egiten ari da. “Zaurgarritasun handiko egoera da”, dio Huidobrok.
Jatorriari dagokionez, txostenaren arabera, Boliviako immigrazioa hiru hiritatik dator nagusiki: Cochabamba, La Paz eta Santa Cruz. Acobek bulegoak dituen hiru puntuak.

Zenbait mailatan esku hartzea

“Familia transozeanikoa” programak hainbat mailatan eskaintzen du arreta. Alde batetik, taldeko saioak egiten dira, helduei distantzian hezten erakusteko. Seme-alabekin telefonoz izandako elkarrizketen edukiari buruz aholkatzen zaie, Josune Huidobrok azaltzen duenez, “nahi dutena baino gehiago gogora dezaten, etengabe galdetu beharrean, obeditzen duten, eskolara joaten diren edo ondo portatzen diren”. “Haurrak presionatuta sentitzen dira. Gurasoengandik urrun daude, eta asteburuan edo astean behin deitzen dietenean, etxeko lanak egiten dituzten edo hortzak garbitzen dituzten galdetzen diete lehenbizi. Azkenean, ‘maite zaitut’ esaten diete, baina gurasoek jakin behar dute ez dela horrenbesteko presiorik behar”, erantsi du. Maitasuna erakutsi behar da beti, haurrak aske senti daitezen egia kontatzeko: “Jakin behar dute edozein egoeratan maitatuko ditugula, nahi duten ala ez. Eta hori, edo egunero errepikatzen dugu, edo oso zaila da haurrak urrutitik jakitea”.

Beste batzuetan banakako arreta aukeratzen da, bi herrialdeetan esku hartuz. Bai Espainian bai Bolivian has daiteke kasua. Horretarako, zalantzak dituen pertsonak edo familiak laguntza eskatu behar du. Orduan, txosten soziala bidaltzen da egoera irregularra susmatzen den herrialdera. Txosten horretan seme-alabei edo senideei buruzko informazioa eskatzen da, eta Acobeko Espainian edo Amibeko Bolivian langileak joaten dira gertatutakoa egiaztatzera. “Etxea bisitatzen da, betiere baimenarekin, eta batez ere adingabearen, bizilagunen eta eskolaren ingurunearekin hitz egiten da. Hainbat iturri izaten saiatzen gara, tratu txarren bat gertatzen bada eta adin txikikoak hertsatuta sentitzen badira, berresteko”, zehaztu du Josune Huidobrok. Adingabea nola dagoen, horren berri eman daiteke Adin Txikikoaren Defentsa Erakundean, eta salaketa jarri.

Egoera batzuen gogortasuna dela eta, entitateak laguntza psikologikoa ematen du egoera horiek gainditzeko. Jatorrizko tokian haurrak zaintzeaz arduratzen diren aitona-amonei, Espainian dauden gurasoei eta, beharrezkoa bada, adin txikikoei ere laguntza ematen zaie. Orain arte, Acobek Madrilen duen egoitzan egin da esku-hartze hori, baina, Gizarte Arloko arduradunak gogorarazi duenez, “laguntza eska diezagukete telefonoz -912 404 420- edo posta elektronikoz – acobe@acobe.org-, seme-alabek edo beste senitarteko batzuek bizi duten egoerari buruz zalantzarik izanez gero”.

Programaren beste zati bat bideokonferentziak dira. Cochabamba, La Paz eta Santacruz hiriekin egiten dira bideokonferentziak, ikusten ez diren familiak elkartzeko. Azkenik, bidalketen erabilera produktiboari buruzko hitzaldiak antolatzen dira, gurasoei gogorarazteko “gabezia emozionalak ez direla objektu materialekin estaltzen”. Erru-sentimendua saihesten laguntzen da. “Kasuen% 99,9an, gurasoak Espainiara joan dira, beharra dutelako, Bolivian geratzen direnei bizimodu hobea ematearren. Hala ere, erruduntasun-sentipenak bultzada handia ematen dio seme-alabek denetarik izan dezaten bidaltzeari”. Jardunbide horrek, Huidobrok, Boliviara itzultzeko helburua “atzeratzen” baizik ez du laguntzen. Funtsezkoa da helduek errealitatea helaraztea haurrei, beren lanaz hitz egitea eta dirua aurrezteko eta haiekin ahalik eta azkarren itzultzeko urrun daudela ulertaraztea.

Hau interesa dakizuke:

Infografiak | Argazkiak | Ikerketak