Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A acelga

As follas verdes máis externas son máis vitaminadas (até 50 veces máis no caso da provitamina A)

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 03deMaiode2001

Clasificación científica:

Pertence á
familia das Quenopodiáceas que comprende unhas 1.400 especies de plantas propias
de zonas costeiras ou de terreos salinos tépedos. A acelga é da especie
Beta vulgaris, variedade cycla.

Orixe e zonas de cultivo:

É una planta con grandes follas verdes e carnosas pencas brancas. A súa orixe
sitúase posiblemente nas rexións costeiras de Europa, a partir da especie
Beta marítima, obténdose por unha banda a acelga e polo outro a remolacha
(variedade vulgaris). Foron os árabes quen iniciaron o seu cultivo cara ao
ano 600 a.C. Tanto os gregos como os romanos coñeceron e apreciaron as
acelgas como alimento e como planta medicinal. Na actualidade, Europa central
e meridional, e América do Norte, son as principais zonas produtoras.

Variedades:

As variedades de acelgas varían
pola cor e o tamaño das súas follas e pencas. A variedade Swiss Chard, tamén
coñecida como Silver Chard ou Seakale Beet, presenta as pencas esbrancuxadas
e as follas verdosas e engurradas. Con todo, a Ruby Chard e a Rainbow Chard,
destacan polos seus pencas grosas e avermelladas.

Valor nutritivo:

Achega maioritariamente
auga e cantidades moito menores de hidratos de carbono e proteínas, polo que
resulta pouco enerxética, aínda que constitúe un alimento rico en vitaminas, sales
minerais e fibra. Tras a espinaca, é a verdura máis rica en calcio, ademais
de cantidades nada despreciables de magnesio. En canto a vitaminas, destaca
a presenza de folatos, vitamina C e betacaroteno ou provitamina A (o organismo
transfórmaa en vitamina Á medida que a necesita). A acelga crúa contén
moita máis vitamina C que a cocida, polo que en ensalada constitúe una boa
fonte desta vitamina.
As follas verdes máis externas son máis vitaminadas (até 50 veces
máis no caso dos betacarotenos).

Táboa de composición nutritiva (100 g porción comestible
cru)

Enerxía
(Kcal)
Auga
(g)
Hidratos de carbono
(g)
Fibra
(g)
Potasio
(mg)
Magnesio
(mg)
Carotenos
(ug)
Vitamina C
(mg)
Folatos
(ug)
28
48
4,5
0,8
380
71
183
20
140

Indicacións e contraindicaciones:

En dietas de adelgazamento, as acelgas simplemente fervidas, ao vapor ou salteadas
cun pouco de aceite de oliva, forman un prato moi recomendable. Polo seu excelente
achegue de folatos, é un alimento imprescindible na dieta da muller embarazada.
A deficiencia desta vitamina durante as primeiras semanas de embarazo pode
provocar malformacións no desenvolvemento do sistema nervioso do futuro bebé.
En ensalada a súa achegue desta vitamina é maior, xa que é moi sensible á calor,
e ao cocela pérdese parte importante.
Por outra banda, as follas presentan propiedades laxantes e diuréticas,
o que resulta beneficioso paira un bo número de afeccións: estreñimiento,
hemorroides, hipertensión e retención de líquidos, entre
outras.
Con todo, as acelgas conteñen bastantes oxalatos. Por iso, deben consumirse
con moderación en caso de cálculos biliares ou litiasis renal.

Na cociña:

O sabor das acelgas é
similar ao das espinacas, aínda que algo máis suave. As follas verdes e finas
requiren menos da metade do tempo de cocción que as pencas brancas; por
o que é mellor separar previamente ditas partes, e desta maneira evítase
que as follas queden demasiado brandas por exceso de tempo de cocción.
As follas tenras pódense tomar crúas en ensalada. Si son xa vellas, é mellor
consumilas sen os talos e nervios, xa que achegan un sabor amargo. Así
mesmo, cando o seu nervadura é moi acusada, utilízase preferentemente a penca,
que pode prepararse rechea ou rebozada.

Criterios de calidade na compra e conservación:

Dispomos de acelgas no mercado durante todo o ano, aínda que a mellor época
paira o seu consumo vai desde finais de outono a principios de primavera.
Á hora de compralas, os exemplares de maior calidade son aqueles con follas
tersas, brillantes e de cor verde uniforme (sen manchas), con pencas duras
e de cor branca. Se as follas son moi grandes e engurradas, quere dicir que
xa floreceron ou están a piques de facelo, e isto fai que os seus pencas
desenvolvan un sabor moi amargo.
Se se compran frescas e deséxanse conxelar, hanse de escaldar previamente durante
2-3 minutos en auga fervendo e posteriormente conxélanse.
É una verdura moi perecedoira, polo que convén consumilas no menor período
de tempo. Se a gardamos no verdulero da neveira, consérvase uns días
máis.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións