Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A alimentación do pelotari

Una dieta correcta por si soa non vai facer que se gañe un campionato, pero una alimentación inadecuada si pode facer que se perda.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 30deAbrilde2004

A pelota vasca, así como o resto dos deportes de frontón,
esixen a realización de esforzos repetidos de curta duración,
pero de máxima intensidade. Por tanto, os pelotaris son deportistas
que, ademais de ter capacidade de resistencia e posuír una boa condición
aeróbica, han de ter tamén resistencia fronte a esforzos
curtos, intensos e repetitivos.

O rendemento dos pelotaris, así como o de calquera outro deportista,
depende de diversos factores entre os que se pode destacar a xenética,
o adestramento e por suposto a alimentación. Esta última xoga
un papel realmente importante xa que se non é correcta ou non se adapta ás
necesidades do deportista, o resto de factores que inflúen sobre o seu rendemento
poden verse alterados.


Pautas nutricionais xenerais

A pelota é un deporte que se atopa dentro do grupo dos
deportes de resistencia de base acíclica. Isto quere dicir que existen
cambios irregulares de intensidades de carga.

A alimentación do pelotari ha de ser rica en hidratos de carbono que
constituirán a principal fonte de enerxía. Se a cantidade de
hidratos de carbono inxerida é insuficiente, o deportista verase obrigado
a obter enerxía a partir de graxa e proteínas, xa que ao realizar
exercicio o glucógeno muscular e hepático esgótase rapidamente.
Ademais esta falta de azucre en sangue fai que se vexa diminuída
de forma notable a intensidade do exercicio, o que se coñece como “desfalecemento”.

Antes do exercicio han de consumirse alimentos tantos sólidos como líquidos
ricos en hidratos de carbono de absorción lenta (pasta, pataca, pan,
arroz…), evitando os alimentos integrais, xa que a fibra pode provocar
diarrea.

Han de evitarse tamén os alimentos ricos en graxa e proteínas,
xa que estes dous nutrientes non van axudar a que se manteña o nivel necesario
de glicosa en sangue.

Durante o exercicio, é aconsellable inxerir alimentos ricos en hidratos de
carbono de absorción rápida (bebidas azucaradas, barritas de cereais…)
paira poder manter un bo nivel de glicosa en sangue.

Dentro das dúas horas seguintes a que o exercicio termine (tentando
que este período de tempo sexa o menor posible), aconséllase realizar una comida
que ademais de ser rica en hidratos de carbono de absorción lenta,
achegue tamén boa cantidade de proteína, paira así mellorar
a recuperación muscular de glucógeno. Inicialmente adminístranse
líquidos paira despois continuar con alimentos sólidos.

A dieta do pelotari ha de estar constituída por unha cantidade de proteína
superior á da poboación non deportista, xa que ao ser nutrientes
con función estrutural, xogan un papel importante no mantemento
do músculo, e nos tempos de recuperación.

En xeral, na dieta dun pelotari, a distribución dos nutrientes
ao longo do día ha de ser a seguinte:
· 60-70% do achegue calórico total ha de provir dos hidratos
de carbono.
· 20-30% das graxas.
· 15-20% das proteínas.

Durante o exercicio físico pérdese gran cantidade de líquido
que hai que repor. A hidratación xoga un papel moi importante tanto
antes como durante e despois dun adestramento ou partido. Hai que ter
en conta que se debe comezar o exercicio perfectamente hidratado, ademais
de non esquecer inxerir líquidos cada 10 ó 15 minutos durante a
actividade física.


Requirimentos paira o campionato do 4 e 1/2

Hai que ter en conta que a tempada de competición de
un pelotari dura todo o ano, con todo supondo que o xogador vaia
a disputar o campionato manomanista (de abril a xuño) e o do 4 e 1/2 (de
outubro a decembro), as pautas nutricionais xenerais a seguir serían
as seguintes:

Se o pelotari está a prepararse paira o campionato do 4 e 1/2, se
pode dividir o seu período competitivo en catro fases distintas dunha duración
de aproximadamente catro semanas cada una: fase de adaptación, de forza,
posta a punto e competición.
Na fase de adaptación preténdese conseguir una boa base aeróbica,
ademais de alcanzar un adecuado desenvolvemento muscular. Por tanto, desde
o punto de vista nutricional, é una fase na que será importante
o control do peso xa que este campionato esixe ademais axilidade, por
o que se controlará especialmente a inxesta de graxas e proteínas.
Ademais, valorarase a necesidade de achegar un suplemento de ferro
paira previr a anemia ferropénica nesta época.

Na fase de forza hase de controlar o índice cortisol/tetosterona,
xa que este reflicte o nivel de tolerancia á tensión. Tamén
hanse de controlar os niveis de calcio e ferro. Por tanto nesta fase,
poderían utilizarse suplementos de calcio, vitamina C polo seu efecto antioxidante,
así como de aminoácidos ramificados paira atrasar fatígaa, que
polo xeral tómanse uns 30 minutos antes do partido. Tamén se
podería engadir un suplemento de glutamina nos adestramentos,
se o pelotari atópase fatigado, iso si, sempre baixo a supervisión
dun profesional cualificado.

Durante a posta a punto, mantense a suplementación de vitamina
C e aminoácidos ramificados ademais de engadir un suplemento
de vitamina E.

Na fase de competición, prepárase o partido que se disputará
o fin de semana, polo que a inxesta de suplementos terá como obxectivo
protexer ao organismo e estimulalo. Esta constará de vitaminas C e E,
aínda que en ocasións admítese engadir un suplemento de Ginseng.


Requirimentos paira o manomanista

Se o pelotari está a prepararse paira o campionato do manomanista,
a súa preparación tamén se divide en catro fases de aproximadamente
catro semanas de duración cada una: a de forza-resistencia, de forza,
forza-velocidade e por último a fase de competición.

Na fase de forza-resistencia, vaise a levar a cabo un intenso traballo
físico polo que haberá que controlar os niveis de calcio e
ferro, ademais de evitar a aparición de fatiga. Por tanto,
os suplementos paira esta fase poderían ser aminoácidos ramificados,
glutamina e un complexo multivitamínico.

Na fase de forza, trabállase a condición aeróbica e anaeróbica,
ademais de mellorar a forza máxima dinámica do pelotari,
polo que a súa dieta durante esta fase deberá ser rica en hidratos de
carbono e proteínas. A suplementación será similar á
da fase anterior.

Durante a fase de forza-velocidade, o pelotari adestra no frontón
levando a cabo exercicios interválicos, ademais de traballar tamén
a forza no ximnasio. Nesta fase leva a cabo un achegue extra con suplementos
a base de monohidrato de creatina, paira así conseguir que as reservas
de fosfocreatina, fonte enerxética de rápida utilización
do músculo, estean saturadas ao final do período.

Por último, na fase de competición, os suplementos serán
os mesmos que no caso da fase de competición do campionato do
4 e 1/2.

Con todo, é importante ter en conta que á hora de administrar suplementos
a un deportista, débese consultar co médico e un dietista nutricionista
que, tendo en conta diferentes factores como o tipo de deporte a realizar,
as características fisiológicas do deportista, etc., decidirá
se leste ha de inxerir algún suplemento e en que cantidade, ademais
de informarlle dos efectos de cada un deles.


Erros nutricionais do pelotari

Normalmente os pelotaris seguen una dieta insuficiente en hidratos de carbono
dadas os seus elevados requirimentos en caso de adestramento ou competición,
xa que se alimentan de forma similar ao resto da poboación sedentaria.
Ademais tratan de suplir esta carencia con suplementos, sen coñecer en
moitos casos cales son os seus efectos e indicacións.

Polo xeral, non se presta atención á alimentación e hidratación
posterior ao partido, nin tampouco á que ha de levarse a cabo antes ou despois
dun adestramento. Tampouco se hidratan durante os adestramentos e nalgúns
casos, se se adestra pola mañá fano en xaxún.

Por todo isto, é importante que o pelotari coñeza a composición
dos alimentos que inxere, dando importancia tanto á dieta como á hidratación
antes, durante e despois de partidos e adestramentos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións