Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A anemia na deportista

A deficiencia de ferro que presentan frecuentemente os deportistas non sempre se considera anemia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 17deMarzode2007
Img anemia listado
Img
Imaxe: Rugby Feminino© Wikipedia

Resulta relativamente habitual que xente deportista que se atopa fatigada porque está a desenvolver un programa de adestramento físico intenso recorra ao consumo de suplementos de ferro ou se realice análise de sangue frecuentes para descartar a aparición e desenvolvemento de anemia ferropénica (causada por un déficit de ferro).

A necesidade de consumo destes complementos no colectivo de deportistas debe estar determinada por unha deficiencia ou carencia real de ferro, dato que se coñecerá a través das análises bioquímicos correspondentes e, por suposto, sempre baixo supervisión dun especialista.

Un complexo proceso por etapas

Desde o punto de vista fisiopatológico, o cadro clásico de anemia por deficiencia de ferro corresponde ao cadro final dun proceso crónico que pasou por varias etapas:

  • Prelatente: o sistema hematopoyético (sistema de formación de hematíes ou glóbulos vermellos), como mecanismo normal de defensa, utiliza o ferro depositado na medula ósea, bazo e fígado, que se avalían dosificando a ferritina sérica. Os niveis de ferro sérico nesta fase son normais, o mesmo que o hematocrito e a hemoglobina.
  • Latente: hai unha eritropoyesis (xénese e formación de eritrocitos) deficiente, acompañada de baixos niveis do ferro en plasma. O hematocrito e a hemoglobina seguen sendo normais.
  • Manifesta: debido a que preto das dúas terceiras partes do ferro circula cos glóbulos vermellos en forma de hemoglobina, prodúcese unha diminución acentuada dos niveis de hemoglobina circulante a medida que se acentúa a súa deficiencia.

Trátase, por tanto, dun complexo proceso en cadea no que o organismo utiliza o ferro de depósito antes de que se instaure unha anemia manifesta con diminución dos niveis de hemoglobina e, por conseguinte, con déficit no transporte de osíxeno. Cando as reservas escasean emprégase, entón, o ferro sérico. Finalmente, a diminución dos depósitos de ferro e do ferro sérico provoca o descenso de hemoglobina circulante.

Anemia no ámbito deportivo

No ámbito deportivo, para considerar que unha persoa deportista padece deficiencia en ferro (sen chegar a presentar cadro de anemia) ten que presentar polo menos dous valores anormais dos seguintes parámetros: ferritina sérica, niveis de protoporfirina do glóbulo vermello (RBCP) e porcentaxe de saturación da transferrina. Se esa persoa, ademais, presenta niveis de hemoglobina sanguínea (Hb) por baixo do normal considérase que presenta anemia ferropénica.

En persoas deportistas relacionadas con especialidades de resistencia aeróbica (triatletas, nadadores, ciclistas ou maratonianos), é bastante frecuente atopar baixos niveis de ferritina sérica. Con todo, os niveis de hemoglobina e outros índices poden ser totalmente normais. Esta situación podería definirse como unha síndrome de aparente déficit de ferro sen anemia ou pseudoanemia, xa que se non hai descenso no número de glóbulos vermellos non se diminúe a capacidade para transportar osíxeno.

As causas

A aparición de anemia pode estar causada por verdadeiras deficiencias de ferro e por factores hemolíticos:

  • Destrución de eritrocitos causada por comprensión dos capilares da planta do pé, principalmente no caso dos atletas.
  • O aumento repetido da temperatura corporal afecta aos eritrocitos, que soportan con dificultade esta circunstancia.
  • O incremento da velocidade na circulación sanguínea (latexados por minuto) provoca que os eritrocitos choquen, cunha consecuente destrución acelerada dos mesmos. Ademais, esta circunstancia fai que os hematíes pasen máis veces polos lugares da súa destrución (bazo, por exemplo), aumentándo aínda máis a probabilidade da súa destrución.
  • Existen tamén estudos realizados en deportes de longa duración que demostran perdas de sangue oculto en feces.
  • A tensión do exercicio e o consecuente aumento dos niveis de adrenalina parece afectar o aumento da fraxilidade da membrana do hematíe, facendo que esta teña unha maior tendencia a romper.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións