Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A casca sacra

Una planta que se usa en ocasións con demasiada lixeireza paira tratar o estreñimiento
Por maitezudaire 28 de Agosto de 2003

A casca sacra obtense da cortiza das ramas e do tronco da árbore Rhamnus purshiana. A cortiza córtase en pequenos anacos que se deixan secar durante polo menos un ano antes de usala como planta medicinal, e comercialízase en forma líquida ou en comprimidos. A cortiza fresca contén una sustancia tóxica chamada ramnotoxina que pode provocar vómitos e cólicos intestinais.

Complemento paira o estreñimiento

A casca sacra é una planta moi usada en medicamento e en fitoterapia con fins laxantes, aínda que se consome, en ocasións, con demasiada lixeireza como complemento da dieta paira tratar a indigestión en xeral e o estreñimiento en particular. Son os glucósidos antraquinónicos os principais compoñentes da planta, responsables do efecto colagogo e laxante (a doses baixas) ou purgante (si empréganse doses maiores). O seu intenso efecto purgante débese á combinación dos seus principios activos, e é por iso que destaca polas súas potentes propiedades laxantes ao acelerar o tránsito intestinal a consecuencia dos intensos movementos intestinais.

De maneira equivocada, a casca sacra considérase un laxante máis suave que outros purgantes como o sen, o ruibarbo ou o aloe, aínda que todos eles pertencen ao grupo de laxantes irritantes ou catárticos polo seu contido en derivados antraquinónicos. Os laxantes irritantes actúan estimulando a mobilidade do colon e a secreción de auga e de sodio, alterando a absorción de auga e electrolitos. En realidade, provoca a estimulación do sistema autónomo parasimpático no intestino e una acción directa sobre as paredes nerviosas do colon co consecuente aumento da motilidad intestinal e da irritación da mucosa intestinal. As indicacións médicas paira o uso de casca sacra son moi limitadas polos efectos secundarios que provocan (diarrea, espasmos intestinais e dores), sobre todo se se administra de forma crónica, a doses maiores das aconselladas ou pola propia sensibilidade individual. Os seus efectos comezan a aparecer unhas seis ou oito horas despois da súa administración oral.

Precaución no seu consumo

A pesar de que se pode considerar como uno dos mellores laxantes, non convén abusar do seu consumo. Pola súa natureza de laxante purgante, e debido á irritación que provoca na mucosa intestinal, o tratamento con casca sacra hase de facer exclusivamente durante un período curto de tempo, non convén prolongar o tratamento máis de 8-10 días e recoméndase que sempre se faga baixo control médico.

O emprego habitual de calquera laxante catártico poden conducir a un estreñimiento crónico, xa que poden danar de forma irreversible as terminacións nerviosas do intestino groso, alterando a funcionalidade do colon. O intestino afaise aos efectos deste tipo de laxantes e en ausencia dos mesmos vólvese perezoso (atónico), posto que necesita os fortes movementos intestinais paira provocar una evacuación, e por tanto é moi difícil volver conseguir una evacuación fisiológica. Ademais, o consumo prolongado deste tipo de laxantes pode producir desequilibrios electrolíticos cunha perda especialmente elevada de potasio (hipopotasemia), con graves consecuencias paira a saúde, en particular paira quen sofren de problemas de corazón.

Os principios activos da casca sacra se excretan pola bilis, a saliva, os ouriños e o leite, polo que o uso de leste laxante está desaconsellado na lactación, xa que lle poden provocar diarreas ao bebé. Os derivados antraquinónicos teñen un efecto oxitócico (produce a contracción do músculo do útero), por iso é polo que o tratamento con casca sacra paira corrixir o estreñimiento, situación relativamente habitual durante o embarazo, está contraindicado. Así mesmo, a utilización desta planta descártase paira tratar a constipación en numerosos casos: nenos menores de seis anos, obstrución intestinal, menstruación, estados inflamatorios intestinais ou uterinos, cistitis, hemorroides, insuficiencia hepática, renal ou cardíaca, tratamento con cardiotónicos.