Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A coliflor

Unha verdura de tempada que se presta a formar parte dos menús dos meses de outono e inverno

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 04deOutubrode2005

Clasificación científica

A coliflor é unha inflorescencia de forma redondeada, carnosa e de gran tamaño.
Pertence á familia das Crucíferas a cal engloba máis de
300 xéneros de plantas propias de rexións tépedas ou frías do
hemisferio norte. A coliflor pertence ao xénero Brassica, e son de
a mesma familia o bróculi, a col branca ou repolo, a col lombarda,
a coliflor, o nabo e o rábano.


Orixe e variedades

A coliflor é unha verdura orixinaria do Mediterráneo oriental (Líbano,
Siria). Os romanos foron os primeiros en cultivala. Desde Italia o seu cultivo
estendeuse a distintas rexións do mediterráneo, grazas ás
relacións comerciais que tiveron lugar naquela época. Actualmente
China é o principal produtor de coliflor, aínda que esta verdura cultívase
en todo o mundo.

Existen numerosas variedades de coliflor, que poden clasificarse en función
de diferentes criterios. Se se atende á súa cor, distínguese:
– Coliflor branca. É a variedade máis común. A súa cor branca se
debe a que se impide que entren os raios do sol e impídese o desenvolvemento
da clorofila, pigmento natural que achega a cor verde aos vexetais.
– Coliflor verde. Nesta variedade déixanse pasar os raios sobre a inflorescencia
e desenvólvese así a clorofila. Esta variedade é máis aromática
que a anterior e concentra máis vitamina C. O romanesco é un tipo de
coliflor verde.
– Coliflor morada. Contén antocianinas, uns pigmentos naturais responsables
da súa cor violáceo, cor que desaparece coa cocción e se
transforma nun ton amarelo verdoso.

Segundo a época do ano na que maduran, atopamos
variedades de verán, outono e inverno.
– De verán. Son coliflores compactas. Presentan a vantaxe de que non todas
maduran á vez, polo que as pode atopar no mercado desde principio
ata finais de verán.
– De outono. Poden ser coliflores grandes e vigorosas ou máis pequenas
e compactas.
– De inverno. A pesar do nome que reciben, son variedades que realmente
maduran na primavera.

A súa mellor época

As coliflores atópanse no seu mellor momento entre os meses de setembro
e xaneiro, aínda que podemos dispor delas durante todo o ano.

Propiedades nutritivas

O principal compoñente da coliflor é a auga, o que acompañado
do baixo contido que presenta tanto de hidratos de carbono e proteínas
como de graxas, convértea nun alimento de escaso achegar calórico.
Considérase boa fonte de fibra, así como de vitaminas e minerais.
En relación coas vitaminas destaca a presenza de vitamina C, folatos
e vitamina B6. Tamén contén outras vitaminas do grupo B, como a
B1, B2 e B3, pero en menores cantidades.

En canto ao seu contido en minerais, podemos considerar á coliflor un
alimento rico en potasio e fósforo. Tamén contén, aínda que de
forma menos importante, calcio, ferro e magnesio. Este último
é de peor aproveitamento que o que procede dos lácteos ou outros
alimentos que son fonte importante deste mineral, do mesmo xeito que ocorre con
o ferro, cuxa absorción é moito maior cando procede de alimentos
de orixe animal.

Do mesmo xeito que outras verduras do mesmo xénero Brassica, o consumo de
coliflor aconséllase polo seu alto contido en elementos fitoquímicos
(glucosilonatos, isotiocianatos e indoles), entre outros, os cales contribúen
á prevención dalgunhas enfermidades dexenerativas e a estimular o
sistema inmune polo seu carácter antioxidante. Moitos destes compostos
azufrados (dimetilsulfuro, trimetilsulfuro…) son responsables do forte
aroma que desprende esta verdura durante a súa cocción.

Composición por 100 g de porción comestible

Enerxía (Kcal)

Proteínas (g)

Hidratos de carbono (g)

Fibra (g)

Potasio (mg)

Sodio (mg)

Calcio (mg)

Fósforo (mg)

Vitamina C
(mg)

Folatos (mcg)

22,2

2,2

3,1

2,1

395

47,0

22

60

67

69

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo

Grazas ao seu alto contido en auga e ao seu escaso contido enerxético,
a coliflor é unha verdura idónea en dietas de control de peso, tendo
en conta o método de cocción e os aliños. Ademais,
polo seu contido en fibra resulta saciante e reduce o apetito, un aspecto moi
beneficioso nestas circunstancias.

Comparte co resto de verduras e hortalizas o seu carácter diurético,
polo que o consumo de coliflor favorece a eliminación do exceso
de líquidos do organismo e resulta beneficioso en caso de hipertensión
e retención de líquidos. Ao estar aumentada a produción
de ouriños elimínanse ademais de líquidos, sustancias de refugallo
disoltas nela como acedo úrico, urea, etc. Por iso convén
tamén a quen padecen hiperuricemia e pinga, e ás persoas con
tendencia a formas cálculos renais.

En xeral, as verduras da familia das crucíferas son ricas en
vitamina C e acedo cítrico, que potencia a acción beneficiosa
da devandita vitamina. Ademais, son consideradas como unha fonte excelente
de antioxidantes naturais (vitamina C e compostos de xofre). Os antioxidantes
bloquean os radicais libres que modifican o chamado mal colesterol, contribuíndo
a reducir o risco cardiovascular e cerebrovascular. Doutra banda, baixos niveis
de antioxidantes constitúen un factor de risco para certos tipos de cancro
e de enfermidades dexenerativas.

A pesar de que pola súa composición presenta múltiples efectos
beneficiosos para a saúde, a coliflor séntalles mal a certas persoas. A
fibra e os compostos de xofre abundantes na súa composición son as
sustancias responsables da flatulencia e a dificultade para dixerir que experimentan
certas persoas tras comer coliflor.

Conservación e criterios de calidade na compra

Á hora de adquirir unha coliflor, aconséllase elixir aqueles exemplares que
presenten unha masa limpa, firme e compacta, con follas verdes e tenras.
Unha vez en casa, a coliflor ha de conservarse no frigorífico, envolta
nunha bolsa de plástico perforada. Deste xeito pode conservar os seus
cualidades tanto nutricionais como organolépticas durante unha semana.
Aconséllase non lavala ata o momento no que vaia a ser consumida.
A coliflor tamén pode conservarse conxelada, seleccionando aqueles
cogollos que sexan máis firmes e brancos e escaldándolos previamente
durante uns minutos en auga fervendo. Deste xeito pódense conservar durante
un período de aproximadamente 8 meses.


Na cociña

Antes de preparar unha coliflor hai que limpala correctamente. Para iso se
corta a base e arríncanse as follas, sepáranse os ramos de inflorescencias
e lávanse. Deste xeito poden consumirse crus formando como ingrediente
dunha ensalada, sempre que estean tenros ou poden cociñarse e elaborar
con eles unha gran variedade de pratos. Se se vai a cocer a coliflor aconséllase
non tapar a cazuela xa que se non, o seu intenso aroma pode chegar a afectar ao
sabor.
A coliflor pode prepararse ao vapor, asada, frita, estofada fervida ou gratinada.
Pode servirse como acompañamento doutros pratos, como legumes, arroz
ou formando parte dunha saudable minestra de verduras. Tamén é un
bo acompañante dalgúns peixes, como o bacallau, ou mesmo pode
formar parte dunha orixinal tortilla.
Ademais as coliflores poden constituír nutritivos e saborosos pratos
por si mesmas, acompañándoas de patacas, ovo duro, un
refrito de allos, un pouco de maionesa ou mesmo froitos secos, por exemplo
améndoas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións