Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A dieta da graxa parda: dubidoso sistema adelgazante

Cun pretendido transfondo científico, esta dieta expón unha nova estratexia para adelgazar afastada das recomendacións máis elementais e sen evidencia científica

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 09 de Novembro de 2010
img_adipocitos1

Co rechamante slogan de “A revolución da graxa parda” proponse, unha vez máis, un novo sistema de alimentación e de actividade física con fins adelgazantes. O mecanismo que o xustifica baséase en favorecer o desenvolvemento no organismo dun tipo concreto de tecido adiposo, o pardo ou marrón, en detrimento do denominado tecido adiposo branco (de cor branca amarelado). A nova formulación dietética apoia o seu funcionamento no feito de que este tipo de graxa, a parda, mantén un nivel de actividade metabólica moito máis alto que o tecido graso de cor máis pálida. Ao aumentar ou cambiar as proporcións dun e outro tipo de graxa, en favor da de cor marrón, aumentaría o gasto enerxético diario e, segundo subliñan os seus defensores, sen necesidade de facer exercicio ou suar, a persoa consegue adelgazar.

O tecido adiposo pardo

Aínda que a identificación e funcionamento deste tipo de tecido están descritos con claridade na literatura científica, o aproveitamento que destas circunstancias póidase facer nos termos anunciados no libro “A revolución da graxa parda” (“The brown fat revolution”) dista moito de ser veraz. Mesmo, unha maior proporción de tecido adiposo pardo podería estar asociada ao risco de sufrir importantes patoloxías como cancro ou hipertiroidismo.

O exceso de tecido adiposo é, en última instancia, o factor que determina o sobrepeso ou obesidade, tal e como afirman os organismos científicos de recoñecido prestixio, entre eles, a Organización Mundial da Saúde (OMS). Con todo, non todo o tecido adiposo é igual. Nunha clasificación rápida distínguense dous tipos: o pardo e o branco. Ambos deben o nome á súa cor. No primeiro, este está propiciado por unha maior concentración de mitocondrias -os motores que sustentan a actividade das células- no interior de cada célula adiposa ou adipocito. Desde un punto de vista metabólico, a graxa parda caracterízase polas súas funcións na regulación da temperatura, por iso é polo que os bebés -recentemente saídos da calidez do útero materno- teñan maior proporción. A medida que o individuo crece, os mecanismos de autorregulación da temperatura corporal melloran e a proporción de graxa parda diminúe. No entanto, tamén con certa variabilidade interpersoal, na idade adulta é frecuente que haxa depósitos de graxa parda nas partes anterior e posterior do pescozo.

A graxa parda ten un nivel de actividade metabólica superior, o que redunda nun maior gasto enerxético

Nun recente artigo publicado na revista ‘New England Journal of Medicine’, comprobouse mediante Tomografía por Emisión de Positrones (PET) que os adipocitos do tecido adiposo pardo dos adultos aumentan a súa actividade cando a temperatura exterior é fría, é dicir, cando os participantes do estudo necesitaban incrementar a súa temperatura corporal para compensar a da contorna. Con todo, exporse de forma permanente a temperaturas xélidas non parece ser unha forma práctica nin saudable de adelgazar.

Os principios da “revolución da graxa parda”

A través do libro “A revolución da graxa parda”, publicado en Estados Unidos, o autor, James R. Lyons, propón a posibilidade de aumentar a proporción desta co fin de incrementar o gasto enerxético e, por tanto, poder axustar con maior facilidade o equilibrio entre as calorías inxeridas e as gastadas. Pero algunhas das súas recomendacións e consellos chocan de maneira frontal coas lanzadas polas autoridades sanitarias e contrastadas, en canto á súa eficacia de perda de peso ao longo do tempo:

  • O réxime alimenticio, ademais de ser moi parecido a outras “dietas milagre”, é hiperproteico, cos riscos para a saúde que carrexa a longo prazo este tipo de alimentación e co inconveniente de afastar ao paciente duns patróns de alimentación saudable adecuados.

  • Aínda que se promove a realización de exercicio, desalienta a práctica de actividade física aeróbica, a propósito das súas probadas vantaxes sobre a saúde cardiovascular, e promove case con exclusividade a práctica de actividades anaeróbicas (pesas, forza, etc.).

  • A publicidade do libro está dirixida só cara ás mulleres. As alusións sobre a promoción da saúde son nulas e só se refire ao aspecto físico, co fin de lucir “máis guapa e sexy”.

  • Non aconsella seguir as súas recomendacións no caso de tratarse de persoas de pouca idade.

Con estas premisas, é difícil que a comunidade científica avale as formulacións deste método que, ao mesmo tempo, reúne varias das características publicadas pola Asociación Americana de Dietética en 2006 para identificar os métodos adelgazantes carentes de rigor e que, mesmo, poden chegar a ser contraproducentes. A constatación definitiva para poder desterrar este tipo de métodos do conxunto de opcións saudables radica, sobre todo, no feito do pouco respaldo que obtivo ata o momento por parte da comunidade científica.

LUCES E SOMBRAS

Aínda que as persoas adultas delgadas, cunha figura máis estilizada, tenden a ter máis depósitos de graxa parda no seu corpo que as persoas obesas, tamén se constatou que entre quen teñen os depósitos máis activos hai unha maior incidencia de cancro e hipertiroidismo.

Unha maior proporción de tecido adiposo pardo podería estar asociada ao risco de sufrir importantes patoloxías metabólicas

Fronte ao inicial beneficio da graxa parda como facilitadora para poder gastar máis calorías, o aumento da súa cantidade ou proporción non é tarefa fácil. Polo menos a día de hoxe non se coñecen os mecanismos para poder propiciar este cambio na práctica e de forma segura. Ademais, un aumento da proporción ou da actividade da graxa parda que aumentase o consumo de calorías podería incrementar a sensación de fame que, á súa vez, podería traducirse en inxestas máis copiosas para compensar o gasto.

Doutra banda, ao pensar en futuros fármacos que axuden a aumentar a actividade da graxa parda, tamén haberá que ter en conta que ese aumento de actividade terá ao mesmo tempo un efecto sobre outros sistemas metabólicos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións