Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A importancia das encimas dixestivas

A nutrición non só depende daquilo que consumimos, senón tamén do estado no que se atopa o sistema dixestivo
17 de Decembro de 2021. Este artigo de Maite Zudaire tamén foi publicado na nosa web o 25 de Maio de 2006
Enzimas
Imagen: Edur34

Aínda que a dieta dunha persoa sexa equilibrada, si no seu organismo existe algunha alteración e sente pesadez, hinchazón ou gases, ou diversas molestias dixestivas, é posible que non estea a dixerir ou aproveitando de maneira eficaz os nutrientes dos alimentos.

Para que os alimentos que se inxeren poidan ser asimilados polo corpo precísase a intervención dunhas sustancias coñecidas co nome de encimas dixestivas. Ditas sustancias son de natureza proteica e actúan de maneira específica sobre cada un dos nutrientes dos alimentos para que estes poidan ser aproveitados a nivel celular.

Tipos de encimas dixestivas

Existen máis de 20 encimas diferentes que permiten a dixestión dos alimentos e a asimilación dos nutrientes ao longo do sistema dixestivo. A maior parte fórmanse no interior de células presentes na boca, o estómago, o páncreas e o intestino delgado, é dicir, ao longo do tubo dixestivo e en glándulas anejas. Os tres grupos principais de encimas son os seguintes:

Proteolíticas. Descompoñen as proteínas nas súas fraccións máis simples, os aminoácidos.

Lipasas. Son as encimas que disgregan as graxas ou lípidos nos seus compoñentes máis simples para que estes poidan ser utilizados.

Amilasas. Son necesarias paira a dixestión e o aproveitamento dos hidratos de carbono.

E si non se producen suficientes?

Cando o organismo non produce en cantidade adecuada certas encimas dixestivas, prodúcense unhas consecuencias concretas e coñecidas:

1.- A dixestión dos nutrientes non é completa e, en consecuencia, pode producirse una carencia ou déficit nutricional, á marxe de que a dieta achegue teoricamente o que o organismo necesita.

2.- Posto que os alimentos só se dixiren parcialmente, las bacterias que poboan o noso intestino realizan procesos de fermentación, e os alimentos a medio dixerir sofren ademais reaccións de putrefacción, o que se asocia a hinchazón, gases, malestar, pesadez, e a unha acumulación de produtos tóxicos que poden pasar ao torrente sanguíneo, dando un traballo extra aos sistemas de eliminación de desfeitos do organismo.

3.- A carencia de encimas tamén se relaciona con certos problemas de pel, fatiga, dores musculares ou articulares e mesmo con alerxias e intolerancia de orixe alimentaria.

 

encimas digestivas en sistema digestivo

 

Risco de déficit de encimas

A carencia de encimas é relativamente común nas persoas maiores, en quen padecen de enfermidades crónicas e naquelas persoas que sofren de afeccións dixestivas que afectan principalmente ao estómago e ao intestino: gastritis, hernia de hiato, enfermidade inflamatoria de intestino, colon irritable, etc.

Un exemplo moi coñecido de carencia de encimas é a intolerancia á lactosa, é dicir, ao azucre do leite. Esta intolerancia pode ser congénita -desde o nacemento- ou adquirida. A adquirida adoita producirse como consecuencia dunha agresión á mucosa intestinal por virus, bacterias, antibióticos, quimioterapia, diarreas, enfermidades que afectan o intestino, etc. Os síntomas adoitan aparecer dos 30 minutos ás 2 horas despois de inxerir alimentos que conteñan lactosa, e concrétanse na flatulencia ou exceso de gases, nun cólico intestinal ou una forte diarrea.

Preparados encimáticos paira a dixestión

Na nosa dieta hai alimentos que son fonte de encimas dixestivas; en particular as hortalizas, os germinados -brotes de soia, de alfalfa, etc.-, certos alimentos fermentados como o miso e as froitas frescas de consumo en cru. No entanto, cando se produce a carencia significativa de encimas é preciso recorrer a preparados especiais que axuden á dixestión, ademais de coidar a dieta paira poder gozar dunha boa saúde.

Os preparados encimáticos adoitan incluír encimas dixestivas proteolíticas como a bromelina ou bromelaína e a papaína, extraídos da piña e da papaya respectivamente. Así mesmo hai preparados específicos de lactasa, encima que descompón a lactosa do leite nos seus compoñentes máis simples: a glicosa e a galactosa. Moitos dos preparados que se comercializan hoxe día incorporan ademais das encimas descritos, outras encimas similares aos que produce o páncreas -proteolíticas, lipasas e amilasas-, así como antioxidantes e aminoácidos.

CANDO E COMO TOMAR PREPARADOS

Se se sospeita que existe una carencia de encimas ou se sofre algún dos síntomas arriba descritos, paira poder tomar estes complementos antes faise necesario acudir a profesionais da saúde e a nutrición. O diagnóstico de que a persoa está a sufrir una carencia de encimas non resulta moi convencional e responde a prácticas sanitarias, de médicos e dietistas, que están sensibilizadas con tratamentos non agresivos, e que non se limitan a tratar os síntomas, senón que indagan na causa.

É dicir, se un paciente chegar con abundantes gases, non se limita a prescribir un tratamento a combatelos, senón que se tenta descubrir se a falta de encimas pode estar a provocar ese malestar intestinal.Os profesionais indicarán á persoa que sofre este déficit o tipo de preparado máis adecuado á súa situación persoal, así como a dose e a duración do tratamento.