Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A importancia das encimas dixestivas

A nutrición non só depende daquilo que consumimos, senón tamén do estado no que se atopa o sistema dixestivo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 25deMaiode2006

Aínda que a dieta dunha persoa sexa equilibrada, se no seu organismo existe algunha alteración e sente pesadez, hinchazón ou gases, ou diversas molestias dixestivas, é posible que non estea a dixerir ou aproveitando de maneira eficaz os nutrientes dos alimentos.

Img sistemadigestivo1
Para que os alimentos que se inxeren poidan ser asimilados polo corpo precísase a intervención dunhas sustancias coñecidas co nome de encimas dixestivas. Ditas sustancias son de natureza proteica e actúan de maneira específica sobre cada un dos nutrientes dos alimentos para que estes poidan ser aproveitados a nivel celular.

Tipos de encimas dixestivas

Existen máis de 20 encimas diferentes que permiten a dixestión dos alimentos e a asimilación dos nutrientes ao longo do sistema dixestivo. A maior parte fórmanse no interior de células presentes na boca, o estómago, o páncreas e o intestino delgado, é dicir, ao longo do tubo dixestivo e en glándulas anejas. O tres grupos principais de encimas son os seguintes:

Proteolíticas: Descompoñen as proteínas nas súas fraccións máis simples, os aminoácidos.
Lipasas: Son as encimas que disgregan as graxas ou lípidos nos seus compoñentes máis simples para que estes poidan ser utilizados.
Amilasas: Son necesarias para a dixestión e o aproveitamento dos hidratos de carbono.

E se non se producen suficientes?

Cando o organismo non produce en cantidade adecuada certas encimas dixestivas, prodúcense unhas consecuencias concretas e coñecidas:

1.- A dixestión dos nutrientes non é completa e, en consecuencia, pode producirse unha carencia ou déficit nutricional, á marxe de que a dieta achegar teoricamente o que o organismo necesita.

2.- Posto que os alimentos só se dixiren parcialmente, as bacterias que poboan o noso intestino realizan procesos de fermentación, e os alimentos a medio dixerir sofren ademais reaccións de putrefacción, o que se asocia a hinchazón, gases, malestar, pesadez, e a unha acumulación de produtos tóxicos que poden pasar ao torrente sanguíneo, dando un traballo extra aos sistemas de eliminación de desfeitos do organismo.

3.- A carencia de encimas tamén se relaciona con certos problemas de pel, fatiga, dores musculares ou articulares e mesmo con alerxias e intolerancia de orixe alimentaria.

Risco de déficit de encimas

A carencia de encimas é relativamente común nas persoas maiores, en quen padecen de enfermidades crónicas e naquelas persoas que sofren de afeccións dixestivas que afectan principalmente o estómago e ao intestino: gastritis, hernia de hiato, enfermidade inflamatoria de intestino, colon irritable, etc.


Un exemplo moi coñecido de carencia de encimas é a intolerancia á lactosa, é dicir, ao azucre do leite. Esta intolerancia pode ser congénita -desde o nacemento- ou adquirida. A adquirida adoita producirse como consecuencia dunha agresión á mucosa intestinal por virus, bacterias, antibióticos, quimioterapia, diarreas, enfermidades que afectan o intestino, etc. Os síntomas adoitan aparecer dos 30 minutos ás 2 horas despois de inxerir alimentos que conteñan lactosa, e concrétanse na flatulencia ou exceso de gases, nun cólico intestinal ou unha forte diarrea.

Preparados encimáticos para a dixestión

Na nosa dieta hai alimentos que son fonte de encimas dixestivas; en particular as hortalizas, os germinados -brotes de soia, de alfalfa, etc.-, certos alimentos fermentados como o miso e as froitas frescas de consumo en cru. No entanto, cando se produce a carencia significativa de encimas é preciso recorrer a preparados especiais que axuden á dixestión, ademais de coidar a dieta para poder gozar dunha boa saúde.

Os preparados encimáticos adoitan incluír encimas dixestivas proteolíticas como a bromelina ou bromelaína e a papaína, extraídos da piña e da papaya respectivamente. Así mesmo hai preparados específicos de lactasa , encima que descompón a lactosa do leite nos seus compoñentes máis simples: a glicosa e a galactosa. Moitos dos preparados que se comercializan hoxe día incorporan ademais das encimas descritos, outras encimas similares aos que produce o páncreas -proteolíticas, lipasas e amilasas-, así como antioxidantes e aminoácidos.

CANDO E COMO TOMAR PREPARADOS

Se se sospeita que existe unha carencia de encimas ou se sofre algún dos síntomas arriba descritos, para poder tomar estes complementos antes faise necesario acudir a profesionais da saúde e a nutrición. O diagnóstico de que a persoa está a sufrir unha carencia de encimas non resulta moi convencional e responde a prácticas sanitarias, de médicos e dietistas, que están sensibilizadas con tratamentos non agresivos, e que non se limitan a tratar os síntomas, senón que indagan na causa.

É dicir, se un paciente chegar con abundantes gases, non se limita a prescribir un tratamento a combatelos, senón que se tenta descubrir se a falta de encimas pode estar a provocar ese malestar intestinal. Os profesionais indicarán á persoa que sofre este déficit o tipo de preparado máis adecuado á súa situación persoal, así como a dose e a duración do tratamento.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións