Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A mazá, froita laxante ou astringente?

A mazá contribúe a regular o ritmo intestinal e axuda no tratamento tanto da diarrea como do estreñimiento
Por maitezudaire 8 de Abril de 2002

É a froita por excelencia, xa que é ben tolerada pola maioría de persoas, e combina sen problemas con calquera outro alimento.

Aparte do 12,6% de hidratos de carbono en forma de azucres que presenta, non hai ningún outro nutriente que destaque na composición de a mazá. Trátase no seu maior parte de fructosa (azucre da froita, tamén chamado levulosa) e en menor proporción, de glicosa e sacarosa. Contén pequenas cantidades de vitaminas e minerais e menos aínda de proteínas e graxas.

Á vista desta composición tan pouco rechamante en canto a nutrientes, resulta difícil imaxinar as extraordinarias propiedades dietoterápicas que fan da mazá un alimento medicamento. Son os elementos fitoquímicos que contén os que xustifican os seus efectos terapéuticos. Estes compostos atópanse nos alimentos vexetais, non achegan enerxía, e a súa función era descoñecida até fai unhas poucas décadas. Hoxe sábese con certeza da existencia e a función dalgúns dos compoñentes desta froita que lle confiren a dobre particularidade de actuar como alimento astringente ou laxante segundo como sexa consumida.

Excelente regulador intestinal

Quizá a propiedade máis coñecida da mazá sexa a súa acción reguladora intestinal. Se a comemos crúa e con pel é útil paira tratar o estreñimiento, xa que así aproveitamos dela a súa riqueza en fibra insoluble presente na pel, que estimula a actividade intestinal e axuda a manter os músculos intestinais en forma.

Por outra banda, a mazá é una froita moi rica en pectina. Trátase dun hidrato de carbono que non se absorbe no intestino, e que forma parte do que chamamos fibra soluble. A maior parte dos 2,4 g/100 g de fibra da mazá están formados por pectina. Soamente una quinta parte da pectina da mazá atópase na pel da froita, o resto na pulpa, polo que ao pelalas pérdese una pequena cantidade. A pectina ten a particularidade de reter auga, e atribúenselle efectos benéficos en caso de diarrea xa que fai máis lento o tránsito intestinal. Ademais, a mazá é, despois do marmelo, una das froitas máis ricas en taninos, sustancias con propiedades astringentes e antiinflamatorias. Algunhas das accións dos taninos son secar e desinflamar a mucosa intestinal (capa que tapiza o interior do conduto dixestivo), polo que resultan eficaces no tratamento da diarrea. Os taninos recoñécense rapidamente pola sensación áspera que producen ao padal. No entanto, hai que ter en conta que os taninos aparecen na mazá cando se deixa escurecer a pulpa rallada dunha mazá pelada.

De maneira que podemos dicir que a mazá crúa e con pel é útil paira tratar o estreñimiento, e se esa mesma mazá consómese pelada, rallada e escurecida ten o efecto contrario no noso organismo.