Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A paleodieta: alimentarse como o home primitivo

A dieta paleolítica, que se puxo de moda entre os deportistas, é rica en falsas promesas e supón un risco para a saúde

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 02deOutubrode2012

No ano 2002 publicouse o libro “A dieta paleolítica” e en 2005, “Paleodieta para deportistas”. Tan só cinco anos despois, o doutor Gerard E. Mullin detallaba na revista científica Nutrition in Clinical Practice que unha das dietas prescritas de forma habitual polos terapeutas alternativos era a “paleodieta”. A dieta segue hoxe de moda, sobre todo entre deportistas, a pesar de que está desaconsellada pola maior organización mundial de profesionais da alimentación e a nutrición, a Academia de Nutrición e Dietética (antiga Asociación Americana de Dietética). A seguinte reportaxe explica en que se basea a paleodieta e desagrega cales son as súas falsas promesas, xunto con dez consellos prácticos para detectar e manter afastadas a “dieta milagre”.

Img paleodieta
Imaxe: Christopher Bole

En que se basea a dieta paleolítica?

A proposta de dieta omite que a esperanza de vida durante o paleolítico non pasaba dos 20 anos

“A dieta paleolítica” (tamén chamada “paleodieta”, “dieta do home das cavernas” ou “dieta da idade de pedra”) propón consumir de forma exclusiva os alimentos que tomaban os nosos antepasados, os cazadores-recolectores do paleolítico. Segundo o seu autor, estes alimentos daban aos nosos devanceiros “unha saúde vibrante, corpos delgados e ausencia de enfermidades crónicas”. Se omite que a esperanza de vida durante o paleolítico non pasaba dos 20 anos e que o sedentarismo era impensable.

En calquera caso, o libro inclúe as “regras básicas” para seguir esta pauta alimenticia. Entre elas:

  • Comer todas as carnes magras, peixes e mariscos que se poida.
  • Comer todas as froitas e verduras non feculentas que se poida.
  • Nada de cereais.
  • Nada de legumes.
  • Nada de produtos lácteos.
  • Ningún alimento procesado.

O libro tamén promove o consumo frecuente de “carne vermella, asaduras e carne de animais de caza”. As recomendacións para deportistas son similares: aconséllaselles cantidades ilimitadas de carne magra, aves, peixes, froita fresca e vexetais, e prohíbense os cereais, os lácteos, determinadas froitas e verduras, os legumes e os alimentos procesados.

Son unhas “regras” contrarias ao proposto pola totalidade das autoridades sanitarias ou entidades de referencia en nutrición humana e dietética, incluídas as especializadas en nutrición deportiva. A última enquisa dietética española (estudo Enide) revela que se debe diminuír a actual inxesta de cárnicos, promover a inxesta de cereais integrais e legumes e potenciar o consumo de lácteos desnatados. Convén diminuír a inxesta de alimentos procesados, pero non é en absoluto recomendable prohibilos de forma tallante.

Que promete a paleodieta?

A lista de promesas da paleodieta é larguísima, xa que garante diminucións no apetito, melloras no colesterol e nos triglicéridos, perdas exitosas de peso (“sen facer ningún cambio nos teus hábitos de exercicio”) e melloras no rendemento deportivo. Tamén asegura ser eficaz para previr ou tratar a diabetes tipo 2, a enfermidade cardiovascular, a hipertensión, os cálculos renais, a osteoporose, a asma, a enfermidade celíaca, a dermatitis herpetiforme, a artrite reumatoide, a esclerose múltiple, o cancro, os problemas dixestivos e ata a acne.

O libro está cheo de falsos mitos. A densidade enerxética de froitas e hortalizas é moi baixa, así que prohibir a inxesta de cereais e legumes (un dos “alicerces” da dieta) suporá inxerir grandes cantidades de proteínas animais para cubrir as demandas enerxéticas do corpo. Iso afectará de forma negativa ás reservas musculares de enerxía (glucógeno muscular), o que pode prexudicar o rendemento deportivo en atletas e aumentar o risco de lesión.

É unha dieta hiperproteica, cara para o peto, pero tamén cara para a saúde

O propio autor sinala no seu libro que “o elemento máis importante da paleodieta é o elevado consumo de proteína, case catro veces maior que a recomendada oficialmente”. Trátase, sen dúbida, dunha dieta hiperproteica, cara para o peto, pero tamén cara para a saúde. O máis recente consenso da FESNAD-SEEDO sinala, a este respecto, que “as dietas hiperproteicas poden incrementar a moi longo prazo o risco de mortalidade total e cardiovascular, sobre todo cando a proteína é de orixe animal”.

Os seguidores da paleodieta afirman que está “apoiada por miles de estudos clínicos de nutrición”. A pesar diso, o Grupo de Revisión, Estudo e Posicionamento da Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas non achou en 2011 ningún estudo que sustentase os seus quiméricas promesas. Tampouco os achou o equipo de US News & World Report. O GREP-AEDN considera que esta dieta “é totalmente desaconsejable, tanto para atletas como para a poboación xeral”. Este grupo elabora nestes momentos un documento de postura respecto diso, que se publicará en breve na súa páxina web.

En resumo, seguir esta dieta pode compararse a subirse a un avión cuxo piloto utiliza un sistema de voo que contradí a todas as normas básicas de aviación.

Dez consellos para detectar e manter afastadas as dietas milagre

A Alianza de Ciencias dos Alimentos e da Nutrición (Food and Nutrition Science Alliance), que engloba a sete sociedades profesionais científicas de referencia, enumera dez bandeiras vermellas que permiten identificar á junk science (ciencia lixo) en relación coa nutrición humana e dietética. Vale a pena revisalas ante formulacións como a paleodieta (cúmpreas todas) ou ante calquera outra dieta que faga promesas difíciles de crer:

  1. Recomendacións que prometen un éxito rápido.
  2. Advertencias alarmistas de perigo sobre un determinado produto (como “o pan engorda”) ou réxime (como “a dieta occidental ‘produce’ cancro”).
  3. Declaracións que soan demasiado boas como para ser certas.
  4. Conclusións simplistas extraídas dun estudo científico complexo.
  5. Recomendacións baseadas nun único estudo.
  6. Afirmacións refutadas por organizacións científicas de gran reputación.
  7. Listas de alimentos bos e malos.
  8. Recomendacións encamiñadas á venda dun produto.
  9. Recomendacións baseadas en estudos sen revisión por pares.
  10. Recomendacións a partir de estudos que ignoran diferenzas entre individuos ou grupos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións