Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A salvia (Salvia officinalis)

Bríndanos os seus atributos paira aliviar diferentes afeccións de boca e garganta, tan frecuentes na tempada invernal.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 12deFebreirode2002

O nome de salvia vén do latín “salvar” que significa
“ser salvado”, en referencia aos múltiples poderes curativos
que se lle atribúen a esta planta tan popular en hortos e mosteiros.

Descrición:
A salvia crece en terreos calcáreos e adáptase perfectamente
a terras pouco abonadas ou pouco fértiles como marxes de sementados,
cunetas e ladeiras rochosas, xeralmente en ambientes secos e asollados.
Da salvia colléitanse as súas follas, preferentemente de brotes novos,
que se deixan secar á sombra e pódense conservar en saquitos selados e
gardados en caixas ou frascos.
Una vez secas, as súas características follas verdes alargadas, tórnanse
dunha cor gris e emanan un intenso aroma alimonado, como de alcanfor.

Composición
e propiedades:
Contén até un 2,5% de aceite esencial que
concentra thuyona (composto tóxico), flavonoides, principios amargos
e taninos, o que lle confire á salvia as súas propiedades antisépticas,
antiinflamatorias, emolientes e astringentes.

Indicacións:
As indicacións son diversas e en función
da situación recoméndase una ou outra forma de presentación,
co fin de aproveitar ao máximo as súas propiedades.
Espasmos: auga saturada con aceite esencial.
Febre: infusión.
Estimulación da secreción biliar (acción colagoga),
aerofagia, flatulencias dixestivas: infusión, condimento de diversos
pratos.
Inflamación de encías, úlceras e chagas bucais, faringitis:
enjuagues.
Úlceras e chagas na pel: comprimidas.
Cicatrización de feridas: cataplasma.

Contraindicaciones: Non convén
utilizar durante o embarazo nin a lactación. Igualmente, non se debe administrar
en casos de insuficiencia renal ou inestabilidade neurovegetaviva. O aceite esencial
é neurotóxico debido á tuyona (especialmente abundante na variedade
francesa).

Plantas coas que combina:
Paira potenciar as súas propiedades antisépticas e antiinflamatorias se
pode combinar perfectamente co romeu, o tomiño, o eucalipto e a equinácea.
Polas súas propiedades emolientes proporciona un agradable sabor ás tisanas
combinadas con poleo, menta, melisa, anís, hinojo e manzanilla.

Formas de presentación:

– Infusión: A
infusión nunca debe de ferverse, prepárase da seguinte maneira: Se
pon a ferver a cantidade de auga necesaria nunha pota que non sexa de aluminio,
segundo as cuncas que se vaian a tomar ao día. Cando a auga arrinca
o hervor, apágase o lume. Inmediatamente bótase a dose de salvia e outras
plantas se se vai a facer una infusión combinada, por exemplo una cucharadita
de cada planta por cada cunca ou vaso. Remóvese ben. Tápase. Déixase repousar
uns minutos, cóase todo. A infusión que non se consuma, se garda
tapada e á hora de tomala quéntase lixeiramente sen que chegue nunca a
ferver.
– Aceite esencial:
Respectarase a dose aconsellada a diluír xa que contén un composto
que pode resultar tóxico. Tamén se pode aplicar externamente
en feridas ou chagas, previamente diluído.
– Bafos e gargarismos:
Fanse una vez que se elaborou una infusión de salvia
sóla ou combinada con outras plantas.
– Decocción paira comprimidas:
de uso externos, en feridas, chagas ou úlceras.

Consellos paira o seu emprego:
Si preténdese secar, este proceso efectuarase á sombra e
en lugar ben ventilado, gardándose posteriormente en caixas de cartón
ou bolsas de papel, pero evitando os tarros de cristal ou de plástico.
Ben conservada, mantén todas as súas propiedades durante un ano.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións