Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A traxedia ecolóxica en Galicia non ten por que afectar o mercado de crustáceos, segundo os especialistas

España importa ao ano uns 140 millóns de quilos de marisco, principalmente de Arxentina, Escocia, Marrocos e Chinesa

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 03deDecembrode2002

Haberá marisco este nadal despois da traxedia ecolóxica provocada polo “Prestige” en Galicia? Esta é a pregunta que se fan moitos consumidores, e parece ser que a resposta é afirmativa xa que, segundo os especialistas, non só a Costa da Morte serve de viveiro natural destas especies.

O produto máis mítico das rías da Coruña e Pontevedra foi atacado na peor época, cando moitos fogares españois prepáranse paira encher as súas mesas de marisco na cea de Noiteboa e Noitevella. Son os meses fortes paira o percebe, o lagostino, a ostra, etc. Pero o desastre paira os profesionais non ten por que sela tamén paira os consumidores.

Cada ano consúmense nos fogares españois 283.000 quilos de mariscos e moluscos, segundo os datos do Ministerio de Agricultura e Pesca. A media adoita roldar os 21.000 quilos ao mes. Pero en decembro a estatística dispárase até case os 48.000. E iso, sen contar o que se vende en bares e restaurantes, non tan condicionados polo calendario do Nadal grazas a vodas, bautizos e comuñóns.

A produción, unicamente en Galicia, é rechamante: case 1.400.000 quilos anuais de nécoras, percebes, lagostinos, centolas e camaróns; aos que habería que sumar os máis de dous millóns de quilos de ameixas ou os 33.000 de mexillón, apunta a Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos da Xunta de Galicia.

Pero, aínda que estas cifras parecen indicar un exceso de produción, a realidade é outra. Así, boa parte do marisco que consumimos procede de Grecia, Reino Unido ou Sudamérica. Practicamente, non hai mar no mundo que non arroxe aos mercados españois algunha das súas pezas. Desde Bretaña a Senegal, de Arxentina a Irán.

140 millóns de quilos

Durante 2001, importáronse máis de 140 millóns de quilos de lagostas, gambas, lagostinos e lagostinos, segundo o Ministerio de Agricultura. O ano pasado chegaron 38 millóns de quilos de crustáceos procedentes de Arxentina, trece desde China, oito de Marrocos e Gran Bretaña…

O auxe deste tipo de produtos é tal que nin Galicia é autosuficiente. Por exemplo, desde o País Vasco, cada semana salguen polo menos unhas catro toneladas de nécoras, centolas, lagostas ou lagostinos importados basicamente de Escocia paira abastecer devandito mercado. E desde Madrid sucede algo parecido.

A ruta é sinxela, pero quilométrica. Os crustáceos se crían en viveiros do norte de Gran Bretaña, onde son cargados en camións especiais. Atravesan Inglaterra e embarcan nos “ferrys” con destino a España.

Diferenzas

“A diferenza á hora de degustar un marisco galego e un escocés é a mesma que existe cando ves o día e logo miras a noite; non ten nada que ver”, afirma Alfredo Castrelo, propietario do restaurante “O Refuxio”, a tres quilómetros da costa, un dos máis afamados A Coruña especializado en marisco galego.

A súa preocupación é a mesma que a de miles de profesionais vinculados co símbolo gastronómico de Galicia: “Non sabemos que imos facer”. Os prezos soben, as capturas escasean. “Pero se é que non se pode saír a recoller nada!”. É a hora de buscar alternativas. Ao seu xuízo, calquera comparación é odiosa. “O percebe galego é o mellor, sobre todo, o que salgue entre Finisterre e Estaca de Bares”.

A principal diferenza, ao seu xuízo, é o sabor. E pouco ten que ver co tamaño. “É mellor un percebe pequeno e mozo que uno grande e vello”. Algo parecido ocorre coas nécoras. “A primeira vista, son case todas iguais, pero a escocesa sabe a palla; pode valer paira botar ao arroz, pero pouco máis”. E similar co abacanto: patas da especie canadense empréganse paira adornar paellas.

Una opinión da que disienten os distribuidores que traen estes produtos de Gran Bretaña: “As escocesas son de primeira calidade. Outra cousa son, por exemplo, os percebes marroquís. Como estiveron en augas máis cálidas, nótase que son peores”, afirma un profesional vasco.

“Aquí todo é moi relativo, os bulos van crecendo”, segundo Cruz Pascual, profesora do departamento de Técnicas de Produción Pesqueira da Facultade de Bioloxía de Santiago de Compostela. Paira esta especialista, a riqueza dun produto depende do alimento co que se desenvolveu, de cando sexa apresado, etcétera. E, no caso da conxelación, de como se realizou o proceso. “Se foi erróneo, perderá nutrientes”.

O que aconsellan a maioría dos expertos é fuxir das “gangas”. “Lagostinos frescos por 1.500 pesetas é imposible. Os verdadeiros custan entre 6.000 e 7.000. O outro é produto conxelado, posteriormente descongelado. É o peor do peor, porque ten todo tipo de conservantes”, apunta un distribuidor.

Desde o punto de vista nutricional, o marisco posúe proteínas, “pero o resto é coma se tomásemos auga. Aínda que creo que ninguén come este produto polo seu valor nutritivo”, recoñece a bióloga galega.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións