Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Abril: A centola

Un crustáceo con elevado contido en zinc e iodo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 09deAbrilde2006

En España a centola captúrase nas costas do océano Atlántico, en especial no Cantábrico e en Galicia, e tamén se atopa no mar Mediterráneo. A centola responde o nome científico de Simpática squinado e baixo esta denominación coñécese a diferentes especies de cangrexos de caparazón espiñento. As súas patas son delgadas e velludas e posúen unhas pinzas alongadas.


Polo xeral, os exemplares de centola que se capturan non adoitan superar os 20 centímetros de lonxitude. As femias de centola son de mellor calidade e máis carnosas que os machos. Para recoñecer o sexo hase de levantar a lengüeta encorvada situada na parte posterior do caparazón. A femia posúea máis longa e presenta oito patas falsas e estreitas.

Fonte excelente de cinc e iodo


De todos os crustáceos, a centola é o que contén maior cantidade de graxa e por tanto de calorías. Con todo, trátase dun crustáceo que se consome de forma ocasional a diferenza das gambas ou os lagostinos cuxo consumo adoita ser máis frecuente. Do total de graxa que contén a centola máis da metade é graxa insaturada, principalmente poliinsaturada. Este tipo de graxa reduce o colesterol total e os niveis de triglicéridos en sangue e ademais reduce o risco de formación de trombos ou coágulos no sangue.


Entre os minerais destaca o seu contido en zinc e iodo. O achegue de zinc da centola supera mesmo ata 11 veces o doutros crustáceos como os percebes ou as nécoras. É tamén unha boa fonte de iodo, mineral esencial para o correcto funcionamento da glandula tiroides. As vitaminas que máis destacan na centola sobre outros crustáceos son a vitamina B3 ou niacina e o ácido fólico.


A centola consómese sobre todo durante o inverno e a primavera e pódese adquirir vivo, cocido e, con menor frecuencia, conxelado. A forma máis común de consumilo é cocido enteiro pero tamén a súa carne pódese desmigar e incluír en ensaladas, como recheo de pementos, e combinado con verduras. Para desmigarlo unha vez cocido aconséllase empregar unha agulla de facer punto ou un espeto metálico, ferramenta coa que se chega facilmente á carne das patas e aos lugares menos accesibles para os dedos.


Unha das preparacións máis coñecidas elaborada con centola é o txangurro, un prato típico da gastronomía vasca. Unha vez cocido a centola, sácase a súa carne e cocíñase con diversos ingredientes como allo porro, cenoria, cebola, tomate ou allo. Esta mestura vólvese a introducir no caparazón da centola e se gratina no forno.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións