Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Abril: As recoiro

Un manxar para quen aprecia a boa mesa e o sabor a mar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 02deAbrilde2007

O consumo de recoiro é privilexio duns poucos, ao tratarse dun artigo de luxo e de elevado custo comercial.

A maioría das recoiro que consumimos críanse en viveiros. Alcanzan o seu tamaño comercial aos dous anos, e os exemplares adultos poden chegar a ter ata 10 centímetros de diámetro. Localízallas adheridas ás rocas ou enterradas na area e próximas ao litoral, a unha profundidade máxima de 70 metros. Obteñen o seu alimento do fitoplancto, mediante a filtración da auga de mar a través dos seus branquias.

Non todas as recoiro son iguais

Na denominación de ostra inclúense máis de cen especies dos xéneros Ostrea e Crassostrea, que se distinguen pola súa forma, cor e tamaño. No noso país, as variedades máis populares son as de Galicia; as do Marennes-Oleron francesas, redondeadas e planas; e as portuguesas, alongadas e de forma irregular.

Xénero Ostrea ou recoiro planas: son as recoiro máis valoradas polos gastrónomos. Neste grupo sobresaen a ostra común, plana ou europea (Ostrea edulis), a do mediterráneo ou morruncho (Ostrea plicata) e a ostra olimpia (Ostrea lurida), similar á común.

Xénero Crassostrea ou recoiro cóncavas: as máis comercializadas deste xénero son a ostra portuguesa ou ostión (Crassotrea angulatta), a americana ou do leste (Crassotrea virginica) e a xaponesa ou do pacífico (Crassotrea gigas).

Apetecibles e nutritivas

Nos menús de nadal, vodas e outros festexos, as recoiro confiren prestixio e un toque de alta cociña alí onde se presentan. Son alimentos que se consomen en ocasións especiais e en pequenas cantidades, polo que a súa contribución á dieta en enerxía e nutrientes non é moi significativa. No entanto, son alimentos que conteñen unha cantidade importante de nutrientes esenciais como ferro, iodo, potasio, fósforo, cinc e vitaminas do grupo B, como a B12. En concreto, 100 g de recoiro achegan case tanto ferro como 100 g de fígado de vacún e oito veces máis vitamina B12 que 100 g de carne de vaca ou boi. Ademais, teñen un contido graso de tan só 1,4 g por cada 100 gramos.

Como gozar deste manxar

As recoiro cómpranse sempre vivas e consómense xeralmente en cru, con ou sen limón. Para comprobar o seu grao de frescura basta con observar como se encolle ao entrar en contacto co limón. A súa preparación é moi sinxela, e hai que abrilas limpando ben o seu interior.

Adóitanse empregar pratos especiais con seis cavidades para a súa presentación na mesa. Colócanse abertas e sobre un leito de xeo picado xunto cun anaco de limón, e nalgúns sitios acompáñanse de salsa perrins, pementa e tabasco.

O principal inconveniente do consumo de recoiro é o feito de tomalas crúas, que leva o risco de sufrir unha intoxicación alimentaria, risco que o consumidor debe asumir. En certas ocasións as recoiro cocíñanse rebozadas en fariña e fritas. Entón, o risco de toxiinfección redúcese debido á aplicación de calor, capaz de destruír os microbios potencialmente daniños para a saúde do consumidor.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións