Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Alerxias alimentarias: que tipos hai, como se diagnostican e como actuar?

As reaccións adversas aos alimentos poden ser de distinto tipo, e iso inflúe nos síntomas e en como debemos actuar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 15deFebreirode2021
alergia alimentaria que hacer Imaxe: Getty Images

As alerxias alimentarias afectan máis aos nenos que aos adultos e a súa incidencia aumentou nas últimas décadas, pero non todas son iguais nin provocan os mesmos síntomas. As reaccións alérxicas aos alimentos poden ser de distinto tipo. Coñecer os diferentes escenarios é clave paira saber que esperar, cales son os principais síntomas, que tratamentos existen e como actuar paira minimizar os riscos. Contámoscho neste artigo.

Tipos de reaccións adversas aos alimentos

Segundo a Asociación Española de Pediatría, as reaccións adversas aos alimentos poden ser de distinto tipo. O seguinte esquema resume as diferentes posibilidades:

alimentos tipos reacciones adversas
Imaxe: Eroski Consumer

Como se diagnostican as alerxias alimentarias

Probas ‘in vivo

Realízanse directamente sobre o paciente e poden ser:

  • Cutáneas. Fanse mediante a técnica Prick, que consiste en raspar a pel do neno cunha lanceta na que hai una pinga do alérgeno problemático. Existe una variante que consiste en utilizar directamente o alimento, e non un extracto do alérgeno.
  • Epicutáneas. Son os Patch Test: pégase nas costas un parche co alérgeno que se quere probar. Habitualmente úsase paira testar a dermatitis de contacto e está indicado nalgunhas alerxias non IGE nas que a reacción se pode producir polo contacto cun alimento (por exemplo, á pel do pexego).
  • De exposición ou provocación oral. Consisten en facer, de forma controlada e nun medio hospitalario, que o paciente se expoña ao alimento sospeitoso.
  • Reto. Nelas, elimínase da dieta o alimento sospeitoso durante un tempo; despois, vaise reintroduciendo de forma progresiva.

Probas ‘in vitro

Realízanse no laboratorio. Faise unha análise de sangue orientado a diagnosticar aquelas reaccións alérxicas que están mediadas por IGE. Posto que hai un anticorpo IGE específico paira cada alérgeno, esta análise poderá axudar a identificar se se sofre una alerxia determinada.

Alerxias alimentarias: como debemos actuar

A primeira medida que se toma ante unha alerxia alimentaria é evitar o alimento que a provoca. Agora ben, esta decisión corresponde ao profesional. “Nunca debemos quitar un alimento porque si, só porque pensemos que lle sentou mal ao neno. É algo que moitos adultos fan: por exemplo, prescinden do gluten ou do leite. Pero, con eles, todo o que se faga debe ser meditado, sopesado; non podemos esquecer que se trata de organismos en crecemento que van necesitar moitos nutrientes. E eliminar algún deles pode ter consecuencias”, advirte Luís Echeverría, coordinador do Grupo de Alerxias Alimentarias da Sociedade Española de Inmunología Clínica, Alergología e Asma Pediátrica (SEICAP).

  • Nos casos de alerxias severas, nas que xa se sabe que o consumo do alimento, por mínimo que sexa, pode provocar reaccións gravísimas, o médico xa informaría á familia de que alimento ou grupo de alimentos debe evitar e tamén de que actitude débese tomar ante unha transgresión.
  • Un problema de todos. É fundamental que todos os adultos da contorna do neno, desde os seus familiares a coidadores e profesores, aprendan a manexar as alerxias alimentarias, a recoñecer os seus síntomas e como responder ante unha crise anafiláctica. Pero é igualmente decisivo que o neno coñeza este risco e que se lle adestre en evitar o alimento.
  • Plan de emerxencia ante reaccións alérxicas. A maioría prodúcese de forma accidental fose do fogar, e especialmente cando rompen as rutinas: festas de aniversarios, extraescolares, excursións… Nas mesas con moitos alimentos e diferentes elaboracións pode estar oculto o perigo. Por tanto, hai que contar cun plan de emerxencia. Trátase de ter previsto que facer en caso de inxestión accidental: teléfonos de emerxencia, centros hospitalarios próximos, medicación… Ante un neno cunha alerxia alimentaria, o adulto non pode correr o risco de quedar parado sen saber como reaccionar.
  • Ante unha inxestión accidental, a actuación variará dependendo da situación. Se os síntomas son leves, poida que sexa suficiente con administrar antihistamínicos. “Pero aqueles nenos con risco dunha reacción anafiláctica deberán levar sempre un autoinyector de adrenalina: salvaralles a vida. E non só é levalo, senón saber usalo. No 70 % das mortes por anafilaxia, ou non tiñan a man a adrenalina ou a administraron mal. Hai que vixiar que non se caduque e adestrarse”, insiste Echeverría.
  • Coidado con trázalas. A reacción alérxica non vai depender da cantidade inxerida, senón de como sexa o neno de sensible a ese alérgeno. É posible que aparezan síntomas con cantidades moi pequenas, o que se coñece como trazas. Por iso, na actualidade, a etiquetaxe alimentaria obriga a advertir da presenza de trazas.

Hai tratamento paira as alerxias alimentarias?

A maioría dos nenos con alerxias ao ovo e ao leite supéranas de forma espontánea antes dos tres anos. Pero non sempre sucede así e, dado que ambos os alimentos son básicos na dieta e a súa ausencia pode afectar á calidade de vida dos pequenos, existen programas de desensibilización. Con eles, búscase lograr que o neno poida tomar estes alimentos ou, polo menos, que sexa capaz de tolerar a inxesta de pequenas cantidades; desa forma evítase o risco dunha reacción grave por un consumo accidental (como cando se toma una salsa na que había trazas de ovo).

A desensibilización consiste en ir dando mínimas cantidades do alimento problemático paira aumentar a dose até chegar a unha ración normal paira a súa idade. Este proceso debe facerse sempre a nivel hospitalario e baixo a vixilancia de expertos en alergología. Ao terminar o tratamento, o neno poderá consumir un vaso de leite (200 ml) ao día ou un ovo cada dous días.

Para acceder a máis contidos, consulta a revista impresa.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións