Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Alimentación durante a andropausia

O progresivo descenso do nivel de andrógenos repercute en todos os procesos orgánicos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 01deSetembrode2008
Img ensalada Imaxe: Steve Woods
Img ensalada1
Imaxe: Steve Woods

Hai algúns anos comezouse a usar o termo andropausia para englobar os cambios fisiológicos que comezan a afectar o home cara aos 50 anos. Trátase dunha síndrome e iso significa que engloba un conxunto de síntomas moi variados. En realidade, debe considerarse como unha parte do desenvolvemento masculino e non como unha enfermidade. Na última década foi cando se comezou a outorgar a importancia que merecen aos cambios fisiológicos asociados á andropausia e iniciáronse estudos profundos sobre o tema.

Cousas da idade

A andropausia non é tan brusca como a menopausa. Trátase dun proceso lento e gradual que ten que ver co progresivo descenso do nivel de andrógenos (hormonas sexuais masculinas), o cal repercute en todos os procesos orgánicos. A andropausia ou andropenia coñécese tamén como Síndrome de ADAM (androgen deficiency aging male, deficiencia de andrógenos no envellecemento dos homes).

A dieta durante estes anos debe enfocarse ao mantemento da saúde e a prevención de enfermidades
A diferenza da muller, na que a menopausa marca o final do período fértil, no home a fertilidade persiste a pesar da idade. A partir dos 55-60 anos detéctanse significativos descensos do nivel de testosterona no sangue. Tamén diminúen outras hormonas androgénicas, pero o mellor indicador da andropausia parece ser a testosterona.

Ao final da adolescencia, os mozos están normalmente cos seus niveis máis altos de testosterona (entre 800 e 1.200 nanogramos por decilitro (ng/dl) de sangue. Estes niveis mantéñense aproximadamente de dez a 20 anos, despois dos cales comezan a declinar a razón dun 1% por ano para o nivel absoluto de testosterona. Á idade de 80-85 anos alcánzanse niveis medios de testosterona de aproximadamente un 60% dos rexistrados aos 25 anos. Con todo, estes niveis son tan diferentes entre individuos que non poden ser tomados máis que como unha media estatística. Por tanto, algúns homes de 80 anos de idade poden presentar cantidades de testosterona que seguen achándose dentro do intervalo normal para adultos novos.

Aínda que algúns autores refírense a a idade como o factor máis importante nos cambios hormonais, hai tamén evidencias de que as medidas antropométricas (peso, talla, perímetros cutáneos) e o estilo de vida teñen algún rol nestes cambios. A tensión e as enfermidades aceleran a diminución da función das células de Leydig, produtoras de testosterona. Como en calquera alteración da saúde, é importante o diagnóstico precoz e que o afectado preste moita atención aos primeiros síntomas.

Dieta na madurez

A nutrición na idade adulta débese enfocar a manter a saúde e a previr o desenvolvemento de enfermidades, mediante o seguimento dunha alimentación variada, sa e equilibrada de acordo á idade, sexo e actividade física particular. Os hábitos alimentarios saudables hanse de combinar cuns hábitos de vida propicios que inclúan a práctica regular de exercicio físico, así como a redución de tóxicos como o alcol, o tabaco ou outras drogas.

A dieta a partir desta idade, cando non existen enfermidades asociadas, limítase a unha alimentación equilibrada tendo en conta certos matices:

  • Á hora para comer, distinga entre fame e apetito.
  • Coma amodo, de maneira relaxada e dedique como mínimo 20 ou 30 minutos a esta parte tan importante do día. En caso de estar preocupado, ansioso ou enfadado, é mellor tombarse nun lugar tranquilo, pechar os ollos, respirar profundamente e relaxarse; despois, cando uno xa está reposto, dedicarse a comer.
  • Fraccione a alimentación en varias tomas, como mínimo tres comidas principais (almorzo, comida e cea) e respecte os horarios das comidas (non se sae che ningunha).
  • Coma sentado na mesa, dun modo tranquilo e ordenado (sen mesturar pratos).
  • Planifique os menús con antelación para poder preparalos adecuadamente.
  • Mastique ben os alimentos, xa que a dixestión de moitos deles (cereais, patacas e legumes) comeza na boca. Desta maneira aprovéitase máis o seu valor nutritivo e se predispone ao corpo cara a boas dixestións.
  • Os alimentos ricos en hidratos de carbono complexos (pan, arroz, pasta, legumes e patacas) deben constituír a base da alimentación a condición de que se axusten as cantidades ás necesidades enerxéticas persoais.
  • Reduza ao máximo o consumo de produtos excesivamente doces pola súa riqueza en azucres simples e calorías (sobre todo en caso de obesidade, diabetes ou alteracións de lípidos en sangue, como hipertrigliceridemia ou hipercolesterolemia).
  • Coide a orixe da graxa dos alimentos. Convén reducir a graxa saturada, abundante en carnes, ovos, lácteos enteiros, manteiga, nata ou manteiga, e máis aínda as graxas trans de pastelería e produtos precocinados. Teñen capacidade de aumentar os niveis de colesterol en sangue e de acumularse nas paredes das arterias dificultando o paso do sangue por elas e aumentando o risco de desenvolver arteriosclerosis. Como contrapartida, aumente o consumo de peixe e consuma aceite de oliva preferentemente, ambos os alimentos son ricos en ácidos grasos insaturados con indiscutibles cualidades dietéticas á hora de reducir os niveis de triglicéridos e colesterol sanguíneos elevados.
  • Non abuse do sal de mesa ou dos alimentos ricos en sodio (embutidos, conservas, entre outros).
  • Beba suficiente cantidade de auga (1,5 litros ao día) para manter o corpo ben hidratado e favorecer a función dos riles.

Síntomas

A diferenza dos sofocos que padece a muller, o home sofre calafríos. Outros síntomas fáciles de identificar son:

  • Flacidez do pene e remisión testicular. Isto leva unha diminución na produción de esperma e testosterona e é causa de que diminúa o desexo sexual.
  • Disfunción da próstata. A próstata comeza a amasar tecido conjuntivo capaz de complicar a micción e a eyaculación (atrasada e menos potente).
  • Descalcificación ósea. A masa ósea diminúe, o que leva a unha redución da estatura nuns 5,5 centímetros e pode aparecer a osteoporose, tamén nos homes.
  • Tendencia a engordar. Prodúcese un incremento da graxa localizada principalmente na zona abdominal, e unha perda de masa muscular de ao redor de dez quilos (dependendo da talla de cada individuo).
  • Alteracións psíquicas. Cambios na conduta e na actitude, leves e progresivos ou drásticos e intempestivos, dependendo da estrutura e a estabilidade psicolóxica da persoa.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións