Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Alimentación infantil: do apetito voraz á negativa por comer

É fundamental que os nenos teñan ao seu alcance unha variedade de alimentos adecuada e racional, sen saciar sempre o seu apetito cos produtos que máis lles agradan

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 22deSetembrode2010
Img menu infantil Imaxe: ali edwards

Os proxenitores preocúpanse pola alimentación dos seus fillos. A aparente falta de apetito ou unhas ganas para comer insaciables, a negativa a probar bocado, consumir certos alimentos e a lentitude no ritmo de inxesta son as dificultades máis comúns. Cada situación responde a unhas circunstancias propias da curta idade dos nenos e ten unha abordaxe sinxela na maioría dos casos, aínda que é esencial manter a calma e non esaxerar o problema.

Apetito impredicible

Img menu infantil2 art

A inestabilidade no apetito do neno, que un día non quere comer e ao seguinte deixa limpo o prato, supón un quebradizo de cabeza para proxenitores e monitores de comedores escolares. A miúdo, mesmo, as ganas para comer relaciónanse co estado de ánimo. No entanto, os cambios de apetito nos nenos en curtos períodos de tempo son habituais e, por tanto, previsibles nalgún momento da infancia. Para comprendelos, basta coñecer as variacións que rexistran as necesidades calóricas dos pequenos en función da súa idade e ritmo de crecemento.

O apetito dos nenos pequenos cambia porque varía o seu ritmo de crecemento e, por tanto, as súas necesidades enerxéticas

Nos primeiros meses de vida, o 35% das calorías que inxere un bebé destínanse ao crecemento, creación ou ampliación de novas estruturas corporais, etc. Cun ano, aínda que o peso e a talla aumenten, o ritmo de crecemento é moito menor e, por tanto, o propio organismo require destinar menos calorías a esta función. En 2009, o “Pediatric Nutrition Handbook” (Manual de Nutrición en Pediatría), editado pola Academia Americana de Pediatría, afirmaba que “o apetito do neno pode ser usado como indicador das súas necesidades calóricas”. Salvo en raras excepcións, e descartados trastornos ou enfermidades infantís, se un neno non come máis é porque non o necesita. Agora ben, resulta imprescindible que teña ao seu alcance unha oferta de alimentos adecuada e racional, sen que coma por calquera medio só os alimentos que máis lle agraden. Caer nesta postura e mantela no tempo pode condicionar a conduta do neno e que sexa caprichoso coa comida.

Desde o nacemento e ata os dous anos de vida, as necesidades calóricas de dous nenos da mesma idade poden ser moi diferentes, ata o punto de duplicarse nun con respecto ao outro, tal e como se puxo de manifesto nun estudo do Centro de Investigación en Nutrición Infantil do Ministerio de Agricultura de Estados Unidos realizado en 2002. Esta evidencia convida a evitar a práctica do “agravio comparativo”, tan frecuentes entre proxenitores con fillos en idades similares ou entre os propios irmáns.

A negativa a probar e a comer

A negativa a probar determinados pratos, coa escusa de non “me gusta”, é recorrente nos máis pequenos ao redor dunha mesa. Aos pais preocúpalles que a alimentación dos menores non se axuste ás recomendacións de dieta equilibrada para a súa idade. Sobre todo, en grupos de alimentos como o peixe, as froitas e as hortalizas. Un documento recente do European Food Information Council (EUFIC) afirma que, cando os nenos teñen un ano e medio ou dous, “coincidentes cunha maior autonomía motriz”, a neofobia disuádelles de probar alimentos que, “de forma atávica, faríanlles pensar que poden ser venenosos”. Por tanto, é unha resposta innata, pola que non debe catalogarse a diario aos nenos como “malos comedores”.

Propor repetidas veces o alimento rexeitado, con naturalidade e sen reproches, aumenta a probabilidade de que o neno o probe

O mesmo documento achega tamén mensaxes tranquilizadores cara a pais e coidadores. Afirma que o rexeitamento a probar e as novas negativas a aceptar uns alimentos que antes se recibían ben son circunstancias pasaxeiras, sempre que se aborden con racionalidade. Recóllese como unha actitude positiva a repetida exposición do alimento, de forma que se aumenten as probabilidades de que o neno o termine por aceptar de bo grado. Con este consello coincide a doutora Marta Garaulet no seu libro “Nenos, a comer. Evita a obesidade do neno e adolescente”, onde explica que poden ser necesarios ata dez intentos para que o padal acepte un novo sabor ou unha nova textura.

Agora ben, a paciencia coa comida dos nenos ha de ser unha constante. É preciso que cada novo ofrecemento realícese con naturalidade (sen presións, sen forzar e sen insistir), alternar distintas receitas e presentacións dos pratos, e deixar un tempo prudencial entre a inxesta dun alimento novo e outro.

SÓ TRES CUCHARADAS MÁIS

Img nino comiendo art

A presión que exercen pais e/ou educadores con diversas estratexias, como animar ao neno a comer “só tres cucharadas máis”, pode resultar moi útil.

O estudo “Just three more bites” (Só tres bocados máis), publicado en 2007, puxo de relevo que, con esta mensaxe, o 85% dos coidadores participantes logrou que os nenos comesen máis que a cantidade que querían nun principio e o 38% conseguiu que comesen “notablemente máis”.

No entanto, o efecto de animar a comer pode ter consecuencias contraproducentes se o neno ten bo apetito. O exceso de enerxía inxerida pódese traducir en máis peso para a súa idade, un problema de acordo ás elevadas taxas de obesidade infantil.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións