Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Aprender a elaborar un rico merengue

Esta é unha das elaboracións máis tradicionais da pastelaría cuxa preparación é sinxela pero coidadosa

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 12deOutubrode2005
Img merengue Imaxe: amrufm

Img

Estes doces con historia caracterízanse por ser moi lixeiros. Poden presentarse de forma branda ou dura, dependendo da concentración de azucre. Adóitanse usar tamén, como recheo de tortas e pasteis. O merengue leva, como ingrediente principal, a clara de ovo, o azucre e, en ocasións un chisco de limón e sal. A súa elaboración non é complicada pero existen diversos condicionantes que poden facer que non se consiga un resultado perfecto.

Preparación meticulosa

As maiores dificultades á hora de preparalo son:
– O frío: débese bater nunha zona próxima á calor para que as claras monten mellor.
– O batido: debe ser continuo e á mesma velocidade, tentando introducir o máximo aire posible.
– O modo de engadir o azucre: é recomendable utilizar azucre glass porque se disolve mellor. Se se engade en forma de almíbar, antes hai que asegurarse que esta amornado.

Un para cada ocasión

Merengue básico ou francés

Bátense as claras a alta velocidade e a piques de neve ata que quede moi consistente. A continuación engádese o azucre en forma de choiva. Pola súa inestabilidade, hai que ter en conta que ás horas de montarse diminúe o seu volume.

Merengue Italiano

Elabórase almíbar a piques de bóla (a 116°C ?. ) no canto de azucre e vaise engadindo ás claras xa batidas en punto de neve, moi aos poucos, en fío cando aínda está quente. O resultado é un merengue máis duro e de aspecto máis brillante que o francés, e dura máis días sen baixar de volume. Ao ser a forma máis estable, adoita utilizarse en mousses, souflés e sobremesas frías.

Merengue cocido

Bátense as claras con azucre glaseé ao baño maría, con calor moi suave, ata alcanzar a consistencia dunha crema espesa e brillante. Este tipo de elaboración é óptima para decorar tortas e dourar ao forno.

Merengue Suízo

A baixa velocidade e mergullando o bol ao baño maría, trabállanse as claras e o azucre glaseé cunhas pingas de limón, Cando a mestura sexa consistente, engádense máis claras de ovo batidas a piques de neve.

DOCE HISTÒRICO

Este rico doce realizado a base de claras de ovo e azucre ten tamén a súa historia. Algúns autores aseguran que a súa orixe en 1720 de man dun pasteleiro italiano chamado Gasparini que residía no pobo suízo Meiringen, de aí o seu nome. Con todo, outros dan o seu autoria a un cociñeiro ao servizo do rei polaco Estanislas Leszczynski, a partir dunha receita alemá, e que provén do vocábulo polaco “Marzynka” que significa “fantasías”.

O que se é seguro é que os primeiros merengues en Francia servíronse en Nancy, na corte dese mesmo rei polaco, e que a reina María Antonieta, esposa de Luís XVI, era unha gran entusiasta. En España, a primeira referencia atópase en óbraa “Arte de Repostaría” de 1747 de Juan da Mata, na que aparece un capítulo falando exclusivamente destes doces.

A forma actual débenlla a un cociñeiro francés Antoin Carême aínda que ata principios do século XIX os merengues moldeábanse cunha culler antes de meterse no forno. Esta elaboración coñécese, en España, como suspiros.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións