Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As denominacións de orixe, garantía de calidade

Os produtos agrícolas cultivados dunha maneira tradicional diferenciada ou aqueles elaborados que son propios dunha rexión en particular están protexidos por lei como recoñecemento a esas características únicas que os distinguen ante os ollos do consumidor.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 20deXaneirode2004

As denominacións de orixe son una maneira eficaz de evitar as falsificacións e fraudes. A súa normalización evita a “competencia desleal”, xa que os compradores cando buscan un produto alimentario determinado fano tendo en conta as súas características diferenciadas, que, na maioría das ocasións, teñen que ver coa rexión na que se produce ou cos métodos, xeralmente tradicionais, empregados no seu cultivo ou preparación.

O feito é que podemos considerar ás denominacións de orixe una salvagarda que asegura ao consumidor uns determinados estándares de calidade e veracidade. Os produtos son exclusivos dunha rexión concreta e así se recoñece mediante a regulación das denominacións de orixe.

A lexislación comunitaria aspira a establecer un réxime legal homoxéneo na UE, uniformizando as condicións necesarias paira considerar a un produto merecedor dunha denominación de orixe.

As denominacións de orixe están reguladas polo Regulamento (CEE) 2081/92 do Consello, de 14 de xullo de 1992, desenvolvido en cada estado pola lexislación propia de cada país. En España o Ministerio de Agricultura, a través da Orde de 25 de xaneiro de 1994, aclarou a correspondencia entre a lexislación española e o Regulamento citado. Segundo esta orde ratificábase a correspondencia entre as denominacións de orixe e as denominacións específicas españolas e as denominacións de orixe e as indicacións xeográficas protexidas da lexislación comunitaria.

Segundo o Regulamento (CEE) 2081/92 desígnanse tres sistemas diferentes de referencia dos produtos agroalimenticios: a Denominación de Orixe Protexida (DOP), a Indicación Xeográfica Protexida (IGP) e a Especialidade Tradicional Garantida (ETG).

Vexamos as diferenzas de cada caso:

A Denominación de Orixe Protexida define aos produtos cuxa produción, transformación e elaboración realízase nunha rexión concreta e determinada.

A Indicación Xeográfica Protexida só indica que uno dos procesos na elaboración, cultivo ou preparación é propio e efectúase nunha zona determinada.

A Certificación Especialidade Tradicional Garantida, en cambio, sinala un modo de produción tradicional, sen referencias á rexión na que se elabora.

Condicións

Segundo a lexislación europea un produto debe cumprir uns de requisitos e dar una serie de pasos paira optar a unha denominación de orixe. Así, os produtores deben definir o produto segundo unhas especificaciones concretas e enviar estas especificaciones ás autoridades nacionais para que estas estuden o caso. Despois, e no caso de que a pretensión prospere, as autoridades nacionais remiten a información da que dispoñen á Comisión Europea que á súa vez realiza un estudo do produto. Cando se decide outorgar a un produto una denominación de orixe faise público manifestándoo no Diario Oficial das Comunidades Europeas.

En España hai diversos produtos protexidos por unha denominación de orixe, paira ver unha listaxe deles podemos acudir a esta web do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación:

http://www.mapya.es/alimentacion/pags/Denominacion/consulta.asp

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións