Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

As dietas milagre aliméntanse de algas

Non hai evidencia científica que sustente a propiedade de reducir a graxa corporal que se atribúe a estes alimentos mariños

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 16 de Outubro de 2008
img_alga marina

O fucus vesiculosus, o wakame ou a espirulina son algas que forman parte dos ingredientes de moitos produtos milagre que prometen rápidas perdas de graxa corporal en pouco tempo. As algas forman parte da alimentación tradicional das poboacións asiáticas desde fai miles de anos e nas últimas décadas están a ser obxecto de numerosas investigacións que pretenden achegar solidez científica ás súas indubidables virtudes, tanto nutricionais como farmacolóxicas.

No entanto, aínda é temperán para afirmar que son unha axuda nos tratamentos para adelgazar. Ademais, é unha realidade que inxeridas como suplementos dietéticos en forma de pastillas, sen prescrición facultativa, poden provocar perigosos efectos secundarios.

Algas marróns con propiedades curativas

Investigouse, falado e escrito moito sobre os beneficios da dieta asiática, que consiste sobre todo en cereais, legumes e hortalizas. A pesar de que a soia centrou a atención de numerosos centros de investigación en todo o mundo, as algas gañan terreo e ostentan agora o seu papel beneficioso dentro dos hábitos alimentarios, sobre todo dos habitantes do sueste asiático.

A calidade dos produtos fabricados a base de espirulina aínda é incerta, do mesmo xeito que a súa eficacia e a súa seguridade

Observouse dunha maneira científica a maneira para comer desta poboación e o estado de saúde da poboación, en xeral, dando lugar ao estudo das propiedades das algas, en concreto o das algas marróns, con interesantes hipóteses no campo da prevención e curación da obesidade. Aínda que, polo momento, todo baséase en ensaios con animais.
Neste sentido, nun recente estudo publicado no “Asian Pacific Journal of Clinical Nutrition” demostrouse como a fucoxantina, o pigmento carotenoide que lle dá a cor característica á alga wakame (“Undaria pinnatifida”), diminúe o peso producido polo incremento da graxa abdominal de ratos obesos e diabéticos.

Con este experimento, que aínda ten que pasar diferentes fases ata chegar a realizarse en humanos, observouse como a fucoxantina actúa estimulando a produción dunha proteína, a UCP1, a cal aumenta a oxidación da graxa que rodea as vísceras, polo que se reduce a graxa abdominal e se atenúa a ganancia de peso corporal total. Ademais deste mecanismo de actuación, parece ser que os ratos alimentados con fucoxantina experimentaron un incremento substancial da produción hepática de ácido docohexanoico, DHA.

Este é un dos máis importantes acedos grasos poliinsaturados omega-3 clasificados como funcionais polos beneficios que achegan á saúde cardiovascular, xa que reducen o colesterol LDL. Os investigadores da Hokkaido University de Xapón, autores do estudo, apuntan á fucoxantina como un importante carotenoide bioactivo, con efectos antiobesidad e que no futuro podería ser beneficioso na prevención da síndrome metabólico.

Proles e contras do Fucus vesiculosus

O fucus (Fucus vesiculosus) é unha alga parda que pode alcanzar entre 30 e 90 cm de lonxitude. Como queda exposto no informe exclusivo publicado por CONSUMER EROSKI sobre produtos milagre para “perder peso”, o uso común do fucus vesiculosus como complemento das dietas de adelgazamento baséase principalmente en tres dos seus compoñentes.

Utilízase en primeiro lugar pola súa abundancia en iodo , que supostamente estimula o metabolismo ao actuar sobre a glándula tiroidea; tamén pola súa riqueza vitamínica, que serve de suplemento en dietas moi baixas en calorías; e, por último, debido ao seu contido en algina , sustancia mucilaginosa que se seareira e proporciona sensación de plenitude, reducindo o apetito.

A actividade como estimulante tiroideo non está o suficientemente argumentada e, ademais, o uso sen prescrición médica de complementos dietéticos que conteñen fucus deu lugar a casos documentados de efectos secundarios perigosos; concretamente casos clínicos de hipertiroidismo provocado polo uso de pastillas de Kelp (“Fucus vesiculosus”) para adelgazar. A glándula tiroides pode tolerar relativas fluctuaciones nos niveis de iodo e non hai na actualidade evidencia de que ao incrementar os niveis de iodo, en individuos que non teñan unha deficiencia tiroidea, prodúzase efecto algún na perda de peso.

Espirulina, fenilalanina e saciedade

A alga espirulina (“Spirulina máxima”) é unha alga unicelular que crece e multiplícase en augas naturais nun medio alcalino. Ten forma de espiral (de aí o seu nome) e é de cor azul verdoso, pola presenza de clorofila -que lle dá a cor verde- e de ficocianina -pigmento que lle dá tonalidade azulada.

A pesar da súa gran simplicidade biolóxica, esta alga é capaz de sintetizar sustancias nutritivas que son almacenadas no seu interior e entre as que destacan as proteínas de elevado valor biolóxico: entre cinco e sete g por 100 g de produto na alga fresca, e entre 55 e 65 g por 100 gr, na deshidratada. Se se ten en conta que case 20 de cada 100 g de carne son proteínas, pódese considerar a espirulina como unha excelente fonte deste nutriente.

A fenilalanina é un compoñente das proteínas, un aminoácido esencial que contén a espirulina e polo que se lle atribúen, en parte, as súas propiedades adelgazantes. O Department of Gastroenterology do St Bartholomew’s Hospital, en Londres, foi un dos centros de investigación que estudou en humanos o efecto sobre o apetito da administración de fenilalanina na dieta.

Este aminoácido, concretamente na súa forma química denominada L-fenilalanina, é capaz de aumentar os niveis de colescistocinina (CCK), unha hormona cunha importante responsabilidade sobre a sensación de saciedade no hipotálamo, o centro cerebral da saciedade. As persoas ás que, en experimentación, administróuselles este aminoácido comeron menos e ademais sentíronse máis saciadas que outros individuos que non tomaran a L-fenilalanina.

No entanto, aínda quedan moitos cabos soltos ata atopar e evidenciar o nexo entre a espirulina e a perda de peso. Segundo un artigo levado a cabo por investigadores do Harvard Medical School, en Boston (EE.UU.) e publicado no “American Family Phisician”, a calidade dos produtos fabricados a base desta sustancia é incerta, do mesmo xeito que a súa eficacia e a súa seguridade. De feito, en 1981 a Food and Drug Administration estadounidense, FDA, declarou á espirulina como inefectiva nos tratamentos de perda de peso.

PIÑEIRO ALGAS EN DIETAS HIPOCALÓRICAS

Cun papel central na cociña oriental, as algas estendéronse a outras culturas a medida que se xeneralizou o coñecemento sobre as súas propiedades nutritivas e á vez vanse apreciando, en cada vez máis países, as súas cualidades gustativas. Teñen certo carácter saciante pola súa composición en alginatos e mucilagos, que absorben auga e aumentan o seu volume producindo maior sensación de plenitude. Como complemento de ensaladas, sopas e salteados de verduras en pratos hipocalóricos resultan perfectas, xa que engaden un agradable sabor salgado característico, máis forte ou máis suave segundo a variedade.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións