Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As falsas vitaminas

Son sustancias con características propias das vitaminas pero que non cumpren cos criterios da súa definición

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 02deDecembrode2008

Vitamina F, coenzima Q10, outeiro e inositol coñécense no ámbito da nutrición como falsas vitaminas ou vitaminoides. Todas actúan dunha forma concreta no organismo, pero non se poden denominar vitaminas xa que non cumpren cos criterios necesarios para poder englobarse como tales nutrientes. No caso da vitamina F, a razón é que non se trata dunha vitamina senón de acedos grasos esenciais, e no resto de compostos porque os produce o propio corpo, o que significa que non son esenciais, algo que si ocorre coas auténticas vitaminas.


Con esta confusa denominación, vitamina F, tamén se coñece aos acedos grasos esenciais: nutrientes que o organismo non pode formar e que, por tanto, é necesario achegar a través dos alimentos. Os ácidos grasos que constitúen a vitamina F son os poliinsaturados, nos que se distinguen os ácidos grasos omega-3 e omega-6. Sériea omega 6 está formada polos ácidos linoleico e araquidónico, incluídos nos aceites vexetais virxes, as pipas de girasol e os froitos secos. Tamén forma parte desta serie o acedo gamma-linolénico, que conteñen o aceite de onagra e de borraja. Sériea omega 3 confórmana os ácidos grasos alfa-linolénico, eicosapentaónico (EPA) e docosahexaenóico (DHA), que abundan na graxa dos peixes azuis.
Outeiro e inositol
O outeiro é moi similar en canto ás súas características ás vitaminas do grupo B. Con todo, non cumpre con todos os criterios da súa definición xa que non é esencial. Fórmase no organismo, polo que os alimentos non son o único modo de obtela. Sintetízase no fígado e xoga un papel importante no metabolismo das graxas ao ser compoñente da lecitina (fosfatidilcolina) e na transmisión do impulso nervioso ao formar parte do neurotransmisor acetilcolina.

En humanos detectáronse carencias de outeiro que se asocian a hipertensión e a perda de memoria, entre outras doenzas. Os expertos estableceron a recomendación para adultos dunha inxesta diaria de 550 e 425 miligramos de outeiro ao día en homes e mulleres respectivamente, e cantidades aínda maiores durante o embarazo. Un ovo grande contén máis da metade da cantidade diaria recomendada de outeiro. Outros alimentos ricos en outeiro, ademais do ovo, son o fígado, a soia, a carne, o leite e os cacahuetes.

O inositol forma parte dos tecidos de todos os seres vivos. Nos animais atópase nos fosfolípidos (graxas que conteñen fósforo e que forman parte das nosas células). Nos vexetais, a súa estrutura está relacionada coa do ácido fítico, sustancia que é capaz de formar complexos co calcio, o ferro e o cinc, limitando a súa absorción polo organismo e que se atopa na cuberta dos grans de cereais. Os alimentos que conteñen inositol en cantidades destacadas son as froitas, as verduras, os cereais, os legumes, as noces e algúns órganos animais como fígado e corazón.

Ambos os vitaminoides prodúcense no corpo en cantidade suficiente para cubrir as súas demandas, polo que non resultaría necesaria a inxesta de suplementos destas sustancias. En calquera caso, ha de ser o especialista quen decida se é necesaria ou non a toma destes ou de calquera outro tipo de suplementos e a súa dose.
Coenzima Q10
Tamén se coñece como ubiquinona, nome derivado da palabra latina “ubiquetat”, que dá a entender a súa cualidade de ubicuidad “”, de ser omnipresente. Por iso, a coenzima Q10 forma parte de todos os tecidos do organismo en diferentes proporcións. Os órganos que maior cantidade de enerxía necesitan para poder traballar, como o corazón e o fígado, son os que máis coenzima Q10 conteñen. É un elemento imprescindible para a obtención da enerxía e posúe unha importante acción antioxidante. Tanto é así que existe unha gran similitude entre as propiedades antioxidantes da vitamina E e as da coenzima Q10.

O feito de que o corazón sexa un dos órganos que máis coenzima Q10 concentra explica o papel protector deste composto en trastornos coronarios. Por este motivo son moitas as investigacións centradas en coñecer a fondo este efecto protector.
Os beneficios clínicos débense principalmente á súa capacidade para mellorar a produción de enerxía, actividade antioxidante e de nutrición da membrana do tecido cardíaco danada. Varios estudos demostraron que a coenzima Q podería ser útil en pacientes con trastornos coronarios xa que está presente nas lipoproteínas de baixa densidade (LDL colesterol ou colesterol malo) e inhibe o seu oxidación e depósito nas paredes arteriais, entre eles o traballo de investigación levado a cabo polo Laboratorio de Investigación do Corazón do Medical Hospital and Research Centre en Moradabad (India). Nesta investigación, os autores suxiren que a coenzima Q10 pode axudar a rexenerar a vitamina E, recoñecida tamén pola súa capacidade antioxidante.

COENZIMA Q10 COMO COMPLEMENTO DIETÉTICO

Img pescaderia1
Dada a relevancia do seu papel preventivo da saúde do corazón, desde o Departamento de Enfermaría da Universidade do Sur de California en Los Ángeles (EE.UU.) desenvolveron unha revisión exhaustiva de 30 anos de investigación sobre o uso da coenzima Q10 na prevención e o tratamento das enfermidades cardiovasculares. Os autores conclúen que pode ser interesante usar coenzima Q10 como complemento dietético ao tratamento convencional.

A deficiencia de coenzima Q10, por tanto, observouse en pacientes con insuficiencia cardíaca congestiva, angina de peito, enfermidade da arteria coronaria, miocardiopatía, hipertensión, entre outras doenzas cardíacas e coronarias. Entre os alimentos, estímase que conteñen máis cantidade de coenzima Q10 o peixe, os aceites de peixe, as noces e as carnes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións