Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As froitas, con pel ou sen pel?

Cando se pelan perden parte dos seus nutrientes, pero tamén os pesticidas que acumulan

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 17deMaiode2005

As froitas, ademais de conter minerais, azucres e diferentes compostos, son alimentos ricos en vitaminas e fibra. Estes nutrientes localízanse tanto na pulpa como na pel, aínda que esta última acumula en xeral maior cantidade de fibra insoluble e certas vitaminas. Cando as froitas se consomen peladas, parte destes nutrientes pérdense, pero evítanse tamén os pesticidas que se acumulan na parte externa e que se eliminan ao lavar as pezas antes do seu consumo.

Concentración de fibra
Img naranja piel1

A pel é a parte da froita con maior concentración de fibra, aínda que a pulpa carnosa tamén é fonte de pectina ou fibra soluble. Este nutriente é esencial na dieta debido ás propiedades beneficiosas que ten para o organismo. Ademais de incrementar a sensación de saciedade, favorece o mantemento e o desenvolvemento da flora intestinal, contribúe a que a bilis sexa máis soluble, axuda a regular o nivel de glicosa e colesterol en sangue, combate o estreñimiento e prevén mesmo o cancro de colon.

O seu contido nas froitas pode diminuír de forma significativa ao pelalas. No caso das mazás, pérdese ao redor dun 11% de fibra e nas peras, ata un 34% ou máis. Nas froitas que se consomen sen pel, como os cítricos, hai que retirar a casca xusta para eliminar a menor cantidade posible de pel branca, xa que é pura fibra.

Respecto dos zumes, resultan máis nutritivos cando se consomen con pulpa, posto que ao retirar a pel xa se perde bastante fibra.

Perda de vitaminas

As froitas achegan á dieta cantidades significativas de vitamina C, beta-caroteno ou prol-vitamina A e folatos. En xeral, parte destas desaparecen tamén ao pelar as froitas. Os cítricos (laranxa, mandarina, pomelo, lima, limón), as fresas, as froitas tropicais (kiwi, papaya, piña, mango, litchi…), o melón, a frambuesa ou a mazá son as máis destacadas en vitamina C. A maior parte cómense peladas xa que a súa casca é demasiado dura, pero non convén seguir esta práctica nas froitas de pel branda, como a mazá, senón lavalas e consumilas no seu estado orixinal. O contido de vitamina C nestas pezas é de tres a cinco veces maior que na pulpa.

Unha coidadosa hixiene
É frecuente pelar as froitas para eliminar impurezas, xermes e pesticidas que poidan acumularse no exterior. Con todo, para evitar inxerir residuos é recomendable un lavado meticuloso das pezas con auga. As máis pequenas e delicadas, como fresas ou frambuesas, pódense deixar a remollo uns minutos e escurrirlas. Se se comen froitas grandes como o melón ou a sandía, aconséllase lavalas con abundante auga e fregalas cun cepillo de uso exclusivo antes de trocearlas.

Con independencia da froita que se consuma, convén lavarse as mans con auga e xabón (mellor se este ten tamén propiedades desinfectantes) antes de tocalas e facer o propio se despois vanse a manipular alimentos cociñados. Asi limítase o risco de posibles contaminacións cruzadas.

A MAZÁ

Img piel manzana1
Nunha froita como a mazá, comela con ou sen pel pode non ser un capricho senón unha necesidade para adaptala á dieta en casos particulares. Con pel é útil para tratar o estreñimiento porque se aproveita toda a fibra. Se se pela, se ralla e déixase escurecer ata que aparecen os taninos da mazá por oxidación -compostos que lle dan o carácter astringente-, resulta útil en caso de diarrea.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións