Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Auga de consumo doméstico

É limpa e segura paira o consumidor, pero non dá a máxima calidade como alimento

É segura e saudable a auga que utilizamos nos nosos fogares? Os expertos aseguran que máis do 98% dos controis que se efectúan cumpren cos criterios establecidos paira garantir a calidade da auga de consumo humano. Con todo, os casos de auga contaminada sucédense nas cidades: contaminación fecal, exceso de cloro… Comprobemos como se mide a calidade da auga e que din os expertos sobre a necesidade de utilizar certas sustancias que, aínda que a priori non resultan convenientes paira o consumo, necesítanse paira garantir a boa saúde da auga.

Auga limpa e segura

A auga é un dos elementos fundamentais para que haxa vida. Nós mesmos estamos formados en gran parte por este líquido. Lonxe quedan os tempos nos que se podía beber sen problemas directamente dos ríos e encoros. Desde que vivimos nun mundo industrializado hai que utilizar diversos métodos químicos para que a auga sexa potable e poida parecerse o máis posible á súa definición: incolora, inodora e insípida.

A auga no noso país ten maior calidade natural alí onde máis abunda, que é no norte, mentres que no sur a calidade é inferior, segundo José Manuel Naredo, experto en economía dos recursos naturais e Premio Nacional de Medio Ambiente no ano 2000.

En España, o Estado regula mediante normativas a calidade da auga de consumo humano, e as comunidades autónomas -ao estar a Sanidade transferida- encárganse de que as distintas “empresas de potabilización” -públicas na súa maioría e formadas por municipios ou mancomunidades de municipios, aínda que cada vez hai máis privadas e mixtas- cumpran estas normas.

En datas recentes aprobouse un Real Decreto -140/2003 de 7 de febreiro- en España que regula os criterios sanitarios da calidade da auga de consumo humano. Aparecen conceptos novos que hai que controlar como, por exemplo, a cantidade de Trihalometanos (THM), que son as sustancias que se forman cando entran en contacto o cloro e a materia orgánica da auga dos ríos e encoros; ou a radioactividade.

Antes da aprobación do Real Decreto, pero tendo en conta os máximos de cada sustancia que se especificaban neste, a Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) realizou un estudo no que se comprobou que a auga da billa non entrañaba riscos paira a saúde a curto prazo, pero constatouse que una terceira parte das mostras analizadas contiña sustancias contaminantes.

“Non hai que ser alarmistas, a potabilización funciona razoablemente ben”, explica Antonio Estevan, consultor ambiental e membro da Fundación Nova Cultura da auga. “Na maior parte do país -continua- a auga pódese beber perfectamente, noutros casos é potable, pero ten mal sabor polo exceso de cloro, e iso xa é una elección persoal do consumidor”.

José María Gascó, catedrático da Escola de Enxeñeiros Agrónomos da Universidade Politécnica de Madrid, sinala que a seguridade na auga é de carácter biolóxico: “Sométese a 14 ó 15 tratamentos paira asegurar a calidade da auga. A curto prazo, a auga que se consome nas cidades é segura, no sentido de que ninguén que beba un vaso vai sufrir una diarrea”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións