Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Auga dura, auga máis sa?

O consumo de augas duras pode contribuír a cubrir as necesidades de calcio e magnesio do organismo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 17deDecembrode2014
Img agua cal hd Imaxe: elenathewise

En ocasións, as afirmacións que se verten sobre as supostas propiedades do consumo de auga (tanto positivas como negativas) están alagadas de inexactitudes, imprecisións e mesmo falacias dirixidas a que bebamos auga embotellada (que é moito máis cara e que exerce un maior impacto ambiental). Así, aínda que numerosos consumidores cren que as augas minerais teñen “propiedades medicinais”, a Organización Mundial da Saúde (OMS) considera que existen demasiadas incertezas no ámbito científico como para dar crédito a esta crenza. No presente artigo téntase achegar algo de luz con respecto a unha inexactitud moi estendida: a que sinala que a dureza da auga relaciónase con posibles prexuízos para a saúde.

Img agua cal 01
Imaxe: elenathewise

Que é a dureza da auga?

En 2003, a Organización Mundial da Saúde (OMS) titulou así un dos seus monográficos: “Dureza na auga potable“. Nel detallouse que, entre as sustancias que determinan a dureza da auga, predominan o calcio e o magnesio. Outros cationes como o ferro, o manganeso ou o zinc tamén contribúen á súa dureza, pero en menor medida. Este parámetro, segundo a OMS, exprésase en miligramos de equivalentes de carbonato de calcio por litro. A entidade considera que se é inferior a 60, fai referencia a unha auga branda.

Dureza da auga e sabor

A dureza inflúe no sabor ou nas propiedades organolépticas da auga. Nas augas potables, a dureza adoita oscilar entre 10 e 500 miligramos de equivalentes de carbonato de calcio por litro. Para a OMS, o limiar de tolerancia habitual oscila entre 100 e 300 miligramos, aínda que sinala que moitos consumidores aceptan sen problemas cifras superiores (ata 500 mg/litro). De feito, tamén é habitual achar a persoas que prefiren cifras situadas por baixo do 100 mg/litro.

Dureza da auga e saúde

Segundo a OMS, a auga cunha dureza superior a 200 mg/l pode formar incrustaciones en tubaxes ou depósitos. Se é inferior a 100 mg/l, pode corroer as tubaxes a longo prazo. É unha cuestión que abordou en 2005 o artigo “Dureza da auga“, publicado en EROSKI CONSUMER.

Pero o ser humano nin é un electrodoméstico nin está formado por tubaxes, polo que cabe preguntarse se é certa a crenza popular de que é perigoso (ou “corrosivo”) para a saúde consumir de forma habitual augas duras. En 1984, a OMS non achou evidencias científicas convincentes de que a dureza da auga cause efectos adversos en humanos. Tampouco as achou en 2003 , 2008, 2009 ou 2011, nos sucesivos informes que dedicou a esta cuestión.

Aínda que moitos pais dan aos seus bebés ou nenos pequenos augas brandas, o Comité de Nutrición da Asociación Española de Pediatría considera no seu libro ‘Manual Práctico de Nutrición en Pediatría’ que existe unha falta de evidencias que proben unha asociación entre a dureza da auga e a saúde infantil.

Dureza da auga e cálculos renais

Unha revisión científica publicada en agosto de 2013 na prestixiosa revista International Journal of Preventive Medicine coincidiu co descrito ata agora, pero dedicou un apartado específico á suposta relación entre a dureza da auga e a formación de cálculos renais. Neste traballo detállase que o impacto da dureza da auga nesta patoloxía é “pouco clara”, dado que os estudos dispoñibles non observaron ningunha asociación entre a dureza da auga e a formación de cálculos urinarios. En calquera caso, é posible que en pacientes que xa padecen cálculos renais (que en moitos casos teñen unha orixe descoñecida) sexa útil non beber a miúdo augas duras. No artigo ‘Análise das augas embotelladas e de billa españolas e das implicacións do seu consumo na litiasis urinaria’, dispoñible de forma gratuíta en Internet, existe ampla información respecto diso.

Calcio e magnesio na auga

A OMS indica que as augas duras poden contribuír á inxesta de calcio e de magnesio, minerais relacionados coa prevención da osteoporose e os eventos cardiovasculares. De feito, sinala que beber a miúdo augas duras podería protexer a longo prazo do risco cardiovascular, mentres que consumir augas brandas podería exercer efectos negativos sobre o balance mineral do organismo. No entanto, as probas científicas non son de alta calidade, polo que esta entidade non emitiu ningunha recomendación respecto diso. O último informe da OMS (2009) sobre a relación entre o calcio e o magnesio na auga coa saúde detalla que, segundo as evidencias dispoñibles, a auga debería conter un mínimo de entre 25-50 mg/L de magnesio, para previr a arteriosclerosis. En calquera caso, o beneficio do magnesio só sería claro en persoas con moi baixas inxestas de magnesio na súa dieta habitual (algo que sucede con frecuencia nos países cunha baixa renda per cápita).

Estudos en España sobre as augas duras e a saúde

Diversos investigadores españois analizaron a concentración de calcio e magnesio en augas tanto da billa como envasadas, e o seu posible impacto sobre diversos aspectos relacionados coa saúde. En novembro de 2008, en revístaa ‘Medicamento Clínico’, a doutora Anxos Martínez-Ferrer e os seus colaboradores publicaron datos analíticos en relación á cantidade de calcio, magnesio e sodio en centenares de augas españolas, tanto de consumo público como envasadas. O doutor Isidro Vitoria, pola súa banda, coordinou en xullo de 2014 unha investigación cuxo obxectivo foi valorar en que medida o calcio da auga de consumo público ou das augas minerais cobre as necesidades nutricionais destes nutrientes en España. Este estudo publicouse en revístaa ‘Nutrición Hospitalaria’. En ambas as investigacións, dispoñibles de forma gratuíta en Internet, constátase que a auga pode contribuír, en maior ou menor medida, aos requirimentos de calcio ou magnesio.

Métodos para abrandar a auga

Existen dous métodos básicos de abrandamento de auga: un utiliza resinas de intercambio iónico e o outro, a chamada “ósmosis inversa”. A maioría dos ablandadores de auga para uso doméstico (como as xerras con filtro) utilizan o intercambio iónico. Na investigación de Vitoria e colaboradores, antes citada, indícase que non temos probas dos hipotéticos beneficios para a saúde destes métodos, pero engádese algo máis: o intercambio iónico pode eliminar ata o 89,4% do calcio da auga, mentres que a ósmosis inversa elimina entre o 94% e o 98% do calcio e o magnesio da auga.

En suma, non hai probas científicas que confirmen a estendida crenza de que as augas duras son prexudiciais para a saúde. Faltan estudos que confirmen os posibles efectos beneficiosos que exercerían as augas duras sobre a saúde ósea e cardiovascular, pero si sabemos que poden contribuír a cubrir os requirimentos de calcio e magnesio.

Etiquetas:

auga clacio

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións