Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Augas de débil mineralización

As augas máis indicadas paira quen padecen cálculos renais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 18deDecembrode2001

A auga é un elemento vital que se usa como parte integrante da dieta.
Contén en cantidades variables sustancias minerais (calcio, magnesio, sodio,
ferro, fluor, iodo…), de forma que a auga de bebida contribúe ao achegue
de elementos minerais necesarios paira o bo funcionamento orgánico.

A principios do século XVII comezan as primeiras actividades de embotellado
de augas mineromedicinales, aínda que a comercialización non empeza a xeneralizarse
até o seguinte século. Con todo, é a principios do século XIX cando
empézase a dar importancia ás propiedades das fontes, creándose
un texto legal coa declaración de «interese público»
paira un manancial, principio aínda segue vixente. De forma paralela,
nesta mesma época prodúcese o gran renacemento popular dos balnearios,
o cal leva directamente ao nacemento da industrialización das
augas minerais. Neste momento a investigación en Hidrología
médica segue un curso peculiar e a partir de feitos terapéuticos
ben comprobados trátase de darlles xustificación experimental. Hoxe día,
a lista de augas minerais naturais recoñecidas en España é de 55,
en Francia hai 61 e en Alemaña, 500.

Elixir o tipo de auga máis adecuada
Existen estudos que avalan as accións dos distintos tipos de augas minerais.
O tipo de auga e a súa composición están asociadas ás características
xeolóxicas do terreo. A súa orixe é moi variable, a súa composición
non garda relación cos terreos dos que xorden pero si
polos que pasan, e o seu grao de mineralización depende directamente
das rocas nas que se atopan os mananciais:
– Os mananciais situados en rocas de tipo acedo, como as cuarzitas
e granitos, darán líquidos de pobre mineralización.
– Os mananciais de rocas básicas ou salinas, ricas en carbonatos cálcicos,
sodio e magnesio, supoñen una maior cantidade de minerais disoltos.
Do tipo de roca tamén depende que, no afloramiento, a auga estea
gasificada ou non. As augas minerais naturais, segundo a lexislación,
divídense en 3 grandes grupos:
1.- De mineralización forte (máis de 1.500 mg de residuo seco,
é dicir, de minerais, por litro).
2.- De mineralización débil (até 500 mg).
3.- De mineralización moi débil (até 50 mg).

Augas de débil mineralización, paira o
bo funcionamento do ril

O corpo regula a súa necesidade
de auga
a través da sede. Este mecanismo de defensa pérdese
frecuentemente nos anciáns, de tal forma que hai que obrigalos a beber. Paira
o bo funcionamento do noso organismo é igual de vital beber auga que eliminala
E diso encárgase o sistema urinario que ten como función extraer
do corpo os refugallos e toxinas do sangue. O ril é o filtro
que recolle o sangue das arterias e una vez depurada devólvea a través
das veas. Cada ril contén na súa cortiza ao redor dun
millón de minúsculas unidades chamadas nefronas. A filtración
ten lugar nestas nefronas. O refugallo da filtración é os ouriños,
que a través dos túbulos renais será eliminada. Con todo,
en condicións normais, o 99% da auga que chega aos túbulos é rabsorbida.
Dos 170 litros de auga que é capaz de depurar o ril nun
día, só elimina litro e medio. As hormonas antidiurética
e aldosterona ocúpanse de aumentar o nivel de ouriños cando detectan que o sangue
está máis diluída por un exceso de de auga.

Indicacións
As augas de
mineralización máis baixa son as máis adecuadas en xeral
paira os anciáns, as persoas con cálculos renais, quen padecen
hipertensión arterial severa ou retención de líquidos e
paira os bebés. En calquera caso, búscanse efectos diuréticos
ou de arrastre de elementos que o organismo ten que eliminar.
No caso dos anciáns, por que consecuencia do propio envellecemento se
altera o funcionamento dos riles de maneira favorécese a través
dunha maior diuresis a eliminación de sustancias de refugallo. Os bebés,
ao non ter totalmente desenvolvida a capacidade de filtración renal,
a través da utilización de augas de débil ou moi débil
mineralización evítase a formación duns ouriños concentrados
con repercusións negativas paira a súa saúde.

Por outra banda, na formación dos cálculos
renais
é de suma importancia o grao de concentración da
ouriños. As augas de débil mineralización son moi útiles
nas formulacións dietéticos de moitos enfermos litiásicos.
É ben sabido este tipo de auga elimínase totalmente en 2 ou 3 horas. Una eliminación
tan brusca fai baixar a concentración dos ouriños e acelera a eliminación
de produtos de refugallo evitando a acumulación de sustancias causantes
da formación dos cálculos. A súa absorción polo intestino
é moi rápida e completa provocando una abundante diuresis (volume de
ouriños). Paira conseguir que os ouriños estea pouco concentrada necesítase
eliminar polo menos 2 litros cada 24 horas. Paira una persoa en condicións normais,
isto supón beber uns 3 litros, dos cales polo menos o 50% será auga.
A auga, ademais de previr a litiasis renal, favorece a expulsión
de cálculos e evita o seu crecemento.
A litiasis (pedras ou cálculos) do aparello urinario é una das doenzas
máis frecuentes da humanidade desde os tempos máis antigos.
Pode dicirse que un 4% da poboación feminina e un 6% da masculina
terán un cálculo ao longo da súa vida. Estes adoitan aparecer
entre os 30 e 50 anos e teñen un factor hereditario importante. Até
un 50% desta poboación terá máis dun cólico
na súa vida. De aí, que o obxectivo principal do tratamento médico
sexa previlos.

Tamén lle interesa:

Revista Consumer Dixital / Análise de produtos / Augas
minerais naturais envasadas

Revista Consumer Dixital / Alimentación / Manter
o corpo ben hidratado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións