Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Bebidas doces con fructosa e pinga

O exceso de fructosa, azucre natural das froitas e edulcorante habitual de diversos produtos industriais, aumenta os niveis de ácido úrico e o consecuente risco de pinga

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 02deSetembrode2003

A pinga é una enfermidade articular dexenerativa que se desenvolve despois dos 35 anos. Afecta a entre un 1,3% e un 3,7% dos cidadáns adultos e é máis frecuente nos homes. Sábese que os ataques de dor articular que acompañan á pinga asócianse a un tipo de alimentación rica en purinas, en graxas e en alcol, a un exceso de peso e a determinados medicamentos. Á súa vez, a inxesta elevada de fructosa é outro compoñente da dieta que pode aumentar de forma significativa o ácido úrico e o risco de pinga. Por outra banda, nos últimos anos identificáronse tres xenes que, asociados, incrementan o risco de sufrir ataques deste tipo de artrite dolorosa e diagnostícanse casos como consecuencia doutras enfermidades, como a diabetes, a hipertensión e as dislipemias.

Bebidas doces, fructosa e pinga

Desde o American College of Rheumatology informan do maior estudo epidemiolóxico que analizou a relación positiva entre o consumo de bebidas doces con fructosa e o aumento significativo dos niveis séricos de ácido úrico, superior a 7 mg/dl en homes e 5,7 mg/dl en mulleres. A análise englóbase dentro da “Terceira Enquisa Nacional de Saúde e Nutrición (NHANES III)”, levada a cabo entre os anos 1988 e 1994 e na que participaron 14.761 homes e mulleres maiores de 20 anos.

A conclusión máis relevante é que a asociación foi independente da dieta e outros factores de risco de hiperuricemia como a idade, o sexo, o índice de masa corporal, o alcol, a función renal, a hipertensión e o uso de diuréticos. Entre as bebidas doces con fructosa, figuran os líquidos que conteñen zume de froita (a fructosa é o azucre maioritario das froitas), outras que engaden leste edulcorante en lugar de azucre (sacarosa) paira aumentar o sabor doce ou os zumes de froitas industriais ou naturais.

No ensaio evidenciouse que o efecto hiperuricemiante das bebidas con fructosa era maior en homes que en mulleres e, segundo os autores, podería deberse a diferenzas nas hormonas sexuais, una diferenza que se identificou en estudos con animais.

Dieta con historia

Fai máis de cen anos, en 1893, o médico estadounidense William Osler xa recomendou una dieta baixa en fructosa paira a prevención e o tratamento da pinga. Tamén suxeriu reducir ao mínimo o azucre e non tomar as froitas máis doces. Con todo, as recomendacións dietéticas convencionais paira o tratamento da pinga centráronse na restrición da inxesta de purinas e alcol, pero non se lle deu tanta importancia aos alimentos ricos en fructosa, como o mel, as froitas e os produtos derivados como marmeladas, zumes e produtos industriais edulcorados con fructosa (bolos, galletas, bebidas, etc.).

A fructosa induce a produción de ácido úrico polo aumento da degradación do ATP en AMP, este último precursor do ácido úrico. No ensaio comprobouse como poucos minutos despois do consumo da bebida con fructosa aumentou a concentración plasmática de ácido úrico e máis tarde, a urinaria.

Dieta en ataque agudo de pinga

A dieta estrita no ataque agudo de pinga ten una aplicación moi breve e, a medida que a evolución é favorable, recoméndase instaurar de forma progresiva una dieta equilibrada e individualizada. Se a persoa está baixo tratamento farmacolóxico paira a hiperuricemia e ten certo grao de sobrepeso ou obesidade, aconséllase programar una dieta máis equilibrada e axustada en calorías até lograr reducir o peso. Cabe resaltar que un ataque agudo de pinga pode orixinarse tras unha comida moi copiosa ou xusto o contrario, a consecuencia dunha cura de xaxún.

As características básicas da dietoterapia en caso de ataque agudo de pinga son as seguintes:

  • Reducir as purinas da dieta. Débese diminuír, en cantidade e frecuencia, o consumo de vísceras, carnes e derivados cárnicos, peixes azuis, marisco e verduras ricas en purinas (espinacas, espárragos, cogomelos e champiñones, allos porros, coliflor, rábanos).

  • Os legumes teñen un contido moderado en purinas, aínda que se poden consumir una ou dúas veces por semana.

  • Non excederse no consumo de graxas dos alimentos.

  • Aumentar o consumo de hidratos de carbono complexos fronte aos sinxelos e as graxas. Una dieta rica en cereais integrais, féculas e verduras pobres en purinas, estimula a excreción de uratos polos ouriños.

  • Evitar a inxesta de alcol. Achega calorías baleiras, aumenta a produción de ácido úrico e triglicéridos en sangue (aproximadamente un 75% das persoas con pinga padecen hipertrigliceridemia) e ademais, reduce a eliminación de ácido úrico a través dos ouriños.

  • Tomar suficiente cantidade de líquidos paira previr a litiasis, en particular si hai antecedentes de cálculos ou se utilizan medicamentos uricosúricos (que aumentan a excreción de ácido úrico polos ouriños). Ao alcalinizar os ouriños aumenta a solubilidad do ácido úrico, por iso é polo que resulte apto tomar augas bicarbonatadas.

  • Está contraindicada a carne de caza salvaxe debido á concentración de ácido láctico, que se transforma en ácido úrico.

  • Desaconséllase a presenza na dieta de mel, marmeladas, produtos industriais edulcorados con fructosa, zumes e o exceso de froitas, dada a súa concentración en fructosa.

DIAGNÓSTICO A tempo

A pinga é consecuencia dun trastorno do metabolismo das purinas, compoñentes básicos dos nucleótidos que forman os ácidos nucleicos -ADN, ARN-. Como consecuencia, acumúlanse concentracións anormais de ácido úrico no sangue, o que desencadea a formación de sales de urato monosódico que poden chegar a depositarse en articulacións pequenas e tecidos veciños (tofos). Estes depósitos poden danar o cartílago, o óso e as articulacións, se non se aplican as medidas adecuadas.

Unha análise ordinaria de sangue é suficiente paira coñecer a concentración sérica de ácido úrico, un dato esencial paira diagnosticar a tempo a hiperuricemia, condición precursora da pinga. Esta caracterízase por dor artrítico que, polo xeral, identifícase como un ataque de dor súbita que comeza no dedo gordo do pé (podagra) e ascende pola perna. A maior parte das dores iniciais desenvólvense despois duns anos de hiperuricemia mantida. A pinga pode diagnosticarse de forma illada ou, nalgún momento da súa evolución, xunto con litiasis renal úrica (pedras no ril) ou a denominada nefropatía gotosa (alteración renal).

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións