Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Canto azucre necesita o cerebro dos nenos?

O cerebro pode gastar até o 20 % da glicosa que consumimos, pero glicosa e azucre non son sinónimos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 10deOutubrode2018

O cerebro representa menos do 2 % do peso corporal, pero gasta até o 20 % da enerxía do total da glicosa que consumimos. Desde un punto de vista químico, ten unhas esixencias enerxéticas e metabólicas elevadas. A razón é sinxela: o noso cerebro, e o dos nosos fillos, é o centro de operacións, o centro de mando, que debe dar ordes con rapidez paira sintetizar e liberar neurotransmisores que comuniquen millóns de neuronas. Por iso necesita osíxeno e glicosa, xa que é un combustible enerxético excelente e rápido. Pero é o mesma glicosa que azucre? Neste artigo, ademais de explicar esta cuestión, abordamos que tipo de azucre e onde está o que si precisa.

A publicidade, a mercadotecnia e algúns artigos pouco rigorosos conseguiron que moitas persoas (incluídos, ás veces, profesionais da saúde) haxan interiorizado esta mensaxe enganosa: o azucre é necesario como fonte indispensable de enerxía, sobre todo paira o cerebro. Con todo, non fan distinción entre os distintos tipos de azucre, nin especifican si son azucres naturalmente presentes nos alimentos ou azucres engadidos. Así que a primeira pregunta que debemos responder é a seguinte: que entendemos, coa ciencia na man, por azucre?

A orixe da palabra azucre hai que buscalo no grego sakcharon; por iso, en distintos idiomas denomínase sucre, zucker, zucchero, etc. Tamén por iso, nos textos de bioquímica fálase de sacáridos, aínda que tamén reciben as seguintes denominacións: glúcidos (glykýs en grego significa doce), carbohidratos, hidratos de carbono ou azucres. Este gran grupo xenérico divídese en monosacáridos, disacáridos e polisacáridos.

  • Dentro dos monosacáridos, os que teñen interese nutricional son a glicosa, a fructosa e a galactosa.
  • Nos disacáridos están a sacarosa (fructosa máis glicosa) e a lactosa (galactosa máis glicosa). O azucre industrial, sexa branco ou moreno, en po ou en terrones, é sacarosa pura e extráese da cana de azucre ou da remolacha.
  • No terceiro grupo, polisacáridos ou azucres complexos, temos ao almidón (con cadeas moi longas formadas por centos ou miles de moléculas de glicosa enlazadas), o compoñente principal de tubérculos, raíces comestibles, cereais e legumes (nestas tamén atopamos, entre outros nutrientes, oligosacáridos e una pequena proporción de azucres simples). Outro importante polisacárido é o glucógeno que se almacena no fígado e os músculos para que o organismo obteña glicosa a partir de devandito composto, en momentos de esixencia muscular ou períodos de xaxún.

O que necesita o cerebro (e o que non)

Img azucar golosinas hdImaxe: Hans Schwarzkopf

O cerebro dos nosos fillos (e o noso) non necesita azucre engadido aos alimentos en múltiples formas: sacarosa, glicosa, dextrosa, fructosa, jarabe de fructosa, mollo de cana, sirope, sirope de ágave, sirope de arce, azucre investido, maltosa, maltodextrina, concentrado de mollo de froita, mel de millo, mel de cana, etc.

O azucre engadido non é necesario nin conveniente, xa que o azucre que si necesita o cerebro e o corpo en xeral podémolo achar en todos os alimentos, sen excesivo procesamiento, de orixe vexetal: froitas, froitos secos, hortalizas, verduras, legumes, grans integrais, sementes, tubérculos… Alguén pode dubidar do excelente sabor doce dun higo maduro? Alguén pode na actualidade desconfiar do saudable que son os legumes, repletas de polímeros de glicosa que serán cortados a trocitos xa na boca pola acción da amilasa salival, que dispara o inicio da dixestión?

Así, cando alguén diga que o cerebro necesita azucre, se lle
pode responder que si… pero o azucre da froita enteira, de zanahorias, allos porros, cebolas ou tomates, o azucre de
os legumes, dos froitos secos, o azucre en forma
de almidón (cadeas de glicosa) de patacas, boniatos,
rábanos, nabos, remolacha, ñame… En todos estes
alimentos saudables figura o azucre en forma de fructosa,
glicosa, lactosa e sacarosa “orixinais”
, todas rodeadas de
estruturas celulares vexetais (fibra en forma de celulosa,
pectina, lignina e hemicelulosa) que modularán a elevación de
a glicosa en sangue (glucemia) de maneira fisiológica, evitando
os picos que se producen, por exemplo, ao tomar zume de froita.

Durante miles e miles de anos, sobrevivimos -e, ao parecer, con bastante éxito- sen a necesidade de inxerir azucres libres, polo que non é necesario responder cunha cifra determinada á pregunta orixinal do artigo. Cunha dieta saudable na que predominen os alimentos de orixe vexetal, estaremos seguros de que o noso cerebro, e o dos nosos fillos, será capaz de alcanzar un estado de coñecemento cada día máis elevado.

Paira acabar, é preciso advertir que cando a Organización Mundial da Saúde (OMS) no seu documento oficial dá cifras de azucres libres paira non superar, non quere dicir que haxa que consumilos a diario e que o importante é que non cheguemos a eses números (que miles de nenos superan con fartura cada día, por desgraza), senón que poderiamos vivir en perfecto estado de saúde cun consumo CERO de azucres libres. Neste artigo pódese atopar una infografía ilustrativa e máis información respecto diso.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións