Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Caprichos alimentarios dos pais, malos hábitos para a nenos

A clave para a boa educación alimentaria dos nenos é non axustar a súa dieta segundo os gustos propios para non correr o risco de contaxiar malos hábitos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deOutubrode2011
Img padre hijo Imaxe: Myrrien

Incluír novidades na dieta dos nenos é básico pero difícil e, para lograr o éxito, aconséllase facer ata dez intentos con cada alimento antes de descartar a posibilidade de omitirlo. Pero sobre todo, é clave non deixarse guiar polos gustos propios dos pais e correr o risco de contaxiar malos hábitos. A resistencia dos máis pequenos a probar sabores e texturas novas é normal. Non sempre se quere abandonar o coñecido e non sempre a primeira vez que se proba un novo alimento gusta. Ademais, o primeiro ano de vida, cando se comeza a ampliar o menú, tamén é o momento en que o apetito se reduce, posto que os requirimentos nutritivos son menores. Son meses delicados pero moi importantes, cuxo éxito dependerá en gran medida dos proxenitores. Ao tres anos, deberase expor ao neno á gran maioría de alimentos.

Img padre
Imaxe: Myrrien

Ensinar a comer de todo é unha gran lección que se ofrece aos fillos e unha maneira de previr a obesidade infantil, posto que os alimentos rexeitados son a miúdo os máis sans e, en demasiadas ocasións, substitúense por opcións máis calóricas. Pola contra, o neno que come de todo se alía con pautas saudables e pode gozar dun amplo abanico de posibilidades. Esta oportunidade de converterse nun bo comedor o é para toda a familia, xa que o momento de ensinar pode aproveitarse polos pais para reaprender.

Ensinar e aprender a comer, os pais e os fillos

O momento de ensinar pode aproveitarse polos pais para reaprender

Ter que exporse a alimentación infantil é unha ocasión para reflexionar sobre o menú dos adultos. Débese ter presente que hai que estar disposto a cuestionarse gustos e teimas. Conforme se crece, adóptanse hábitos e reafírmanse caprichos. Cando se é pai, ademais, esas pautas son ejemplarizantes, polo que se debe estar atento. Almorzar mal, ou non facelo, é a peor lección que pode recibir un fillo.

Pola contra, se se comparte unha peza de froita, noméase aos pequenos encargados de facer as torradas e apúrase o leite con café, mel ou cacao, cúmprese a teoría dos vasos comunicantes: o que é bo para min, o é para ti. O mesmo ocorre coa cea: se o neno ve que os seus pais sentan na mesa e conforman a última comida cunha ración de verdura, unha ración de cereais (arroz, pasta, sopa, cuscús) e, se fixese falta, unha porción de proteína (ovos, peixe), terminado cunha peza de froita, así actuará el mesmo.

Probar ata dez veces cada alimento e no seu momento

A primeira vez que un neno proba unhas natillas é difícil que as rexeite. O sabor doce é o máis primario e desde pequeno familiarizouse con el: o leite, tamén a materna, é rica en lactosa, é dicir, en azucre. Con todo, a primeira vez que inxere verduras é fácil que mostre resistencia: o sabor é estraño e alleo, a pesar de que a lactación materna facilita que o neno probase de maneira sutil sabores que a nai inxere. Conforme se adoita o padal, admítese o novo, e mesmo, lémbranse sabores lactantes. Por iso, algúns estudos apuntan a que a alimentación da nai lactante condicionará os gustos futuros do neno.

Convén tentar ata dez veces que un alimento rexeitado admítase. De diferentes maneiras, en diferentes momentos, nunca mediante a obrigación, pero si con insistencia, e por suposto, nunca como substitución dun prato por outro que gusta máis. A aceptación débese lograr con todos os alimentos. Nunca hai que descartar ningún porque entón se cuestiona a norma de que todos son válidos. Nunca hai que renunciar a un alimento e, aínda que algúns son máis temperáns, outros se poden deixar para máis adiante. Custa admitir os espárragos, igual que as verduras crúas como o tomate ou as leitugas, polo que se pode atrasar o momento de incluílas, pero non esquecelas. Ao tres anos, o neno debe probar de todo.

Accións que reforzan, accións que enganan

Hai fórmulas que reforzan o obxectivo de ensinar a comer. Se se é consciente de que os legumes deben estar presentes na dieta infantil, pódese recorrer a diferentes combinacións, pero xamais renunciar a elas. Os garavanzos poden acompañar á sopa, as lentellas estar mesturadas con arroz, as xudías vermellas decoradas con xamón e as brancas con verduras, pero nunca hai razón para que desaparezan da mesa. Igual sucede coas verduras. Se é necesario, pódense unir as pencas de acelga ao queixo e ao xamón ou cubrir as espinacas con bechamel.

Coas froitas, ademais de elixir as mellores, máis saborosas e de tempada, hai que insistir en que son saborosas e concibilas como un aperitivo goloso. Tampouco convén azucarar o iogur para que saiba máis rico, xa que así só lógrase enganar por un intre ou nun momento. Nunca hai que xulgar o alimento e menos adxectivalo de maneira negativa. Isto aproveitarase para rexeitar este ou outros.

UN BO COMEDOR

É posible lograr que un neno coma de todo. Mesmo é posible reeducar a un mal comedor e converterlle en bo. Pero non é fácil. É necesario esforzarse, require tempo e tolerancia. Máis vale non prohibir alimentos insanos e facer oco aos sans. Se se rexeitan algúns de maneira sistemática, de nada serven os berros, os enfados ou os castigos. Hai que ter coherencia e os pais han para comer o mesmo que se dá ao neno. Se non se consegue, retírase o prato unha vez finalizado o tempo acordado e preséntaselle na próxima comida.

Non ten sentido chantajear, “comprar” ou castigar ao neno para conseguir que coma. Os nenos que comen menos nunha comida, a miúdo, compénsano ao comer máis na seguinte. Así se convencen de que alimentarse como se debe é unha obrigación. Guste ou non guste.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións