Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Coñecer a diabetes infantil

Una enfermidade que afecta a moitos nenos e cuxa frecuencia aumentou notablemente nos últimos anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 08deOutubrode2002

A diabetes prodúcese como consecuencia dunha mala utilización dos
azucres contidos nos alimentos (hidratos de carbono) debido á
falta de insulina. A causa do déficit de insulina e da necesidade
da súa achega, a diabetes infantil denomínase Diabetes Insulino-dependente
ou Diabetes Mellitus tipo I.
Cabe dicir que existe outro tipo de Diabetes Mellitus, o tipo II, na que
insulina pode ser ou non necesaria, pero preséntase preferentemente nas persoas
adultas.


Que é a insulina e paira que serve?

A insulina é una hormona fabricada por unhas células do páncreas,
glándula situada na parte esquerda do abdome moi preto do estómago.
O noso organismo está formado por un conxunto de órganos (corazón,
cerebro, riles, etc.), e cada un dos órganos ten una función
determinada.
Da mesma maneira que non hai nada no mundo que vaia sen enerxía;
o noso organismo, paira funcionar, tamén a necesita.
Xeralmente, a metade dos alimentos que comemos conteñen hidratos de carbono
(azucres), os cales, una vez chegan ao estómago e ao intestino
delgado, transfórmanse por medio da dixestión en glicosa, un hidrato
de carbono máis sinxelo.

Cando os hidratos de carbono atópanse en forma de glicosa, pasan á
sangue e é nese momento no que actúa a insulina.

A insulina é necesaria para que a glicosa entre nas células e
así poida ser utilizada polo organismo como fonte de enerxía.

Se lles falta a
insulina, a glicosa non pode entrar na a célula e esta non funciona
ben porque lle falta enerxía.

Na diabetes infantil, o páncreas non fabrica insulina. Por este motivo,
a glicosa non entra nas células, e o neno irá enfermando.


Un conto sobre a insulina, paira explicarlles aos nenos e nenas diabéticos a súa enfermidade.

Para que os nenos e as nenas enténdano mellor, podémosllo explicar cun pequeno
conto.

Os protagonistas son:
– Una casa (Casa Célula).
– A dona da casa (a señora Glicosa).
– A chave da porta da casa (a insulina).
Un día, a señora Glicosa
volvía do mercado e ao chegar a casa deuse conta de que
perdera a chave da súa casa, a insulina. Por tanto, non puido
entrar na súa casa (Casa Célula).
Co paso do tempo, Casa Célula queda abandonada. Vaise
caendo a pintura das paredes, vanse morrendo as flores do xardín,
e a señora Glicosa ponse triste ao vela. Por iso hai que tentar que a señora Glicosa teña una chave. Como non a atopamos, o que se fai é procurarlla nós, dámoslle nós a chave insulina, e desta forma, a señora Glicosa pode entrar á súa casa.


Cal é a solución paira a diabetes infantil?

A única solución paira o tratamento da diabetes infantil
é a insulina. Esta insulina tan só pódese administrar mediante unha ou varias
inxeccións diarias.

Aínda non se sabe con exactitude por que algúns nenos
e nenas son diabéticas e outras non. Nácese coa predisposición
a padecer diabetes, pero se dan tamén outros factores para que apareza
a enfermidade, talles como, infeccións por virus, alteración das defensas
do organismo, malos hábitos de alimentación, etc.


Como podo saber se o meu fillo é diabético?

O primeiro que pode chamar a atención é que o neno, a pesar
do ben que come, adelgace. Noutras ocasións, a pesar de que se dá con
menos frecuencia, o neno perde gana para comer (anorexia) e tamén
adelgaza.
Principais síntomas

1- As células utilizan a glicosa
como fonte de enerxía. A glicosa almacénase nos músculos
e no fígado e ha de pasar ao sangue para que chegue ás células
de todo o organismo. Ante a ausencia de insulina, acumúlanse cantidades importantes
de glicosa no sangue.

2- Cando aumenta a glicosa no sangue
(hiperglucemia), por encima dun determinado nivel, aparece glicosa nos ouriños.
A presenza de glicosa nos ouriños denomínase glucosuria.

3- Para que a glicosa poida eliminarse
polos ouriños é necesario que se disolva en cantidades importantes de auga.
Por esta razón o neno diabético ouriños con frecuencia e
en gran cantidade. A este fenómeno denomínase poliúria.

4- Paira compensar a perda de
auga polos ouriños, o neno diabético sente moita sede e bebe moita
auga. Este síntoma coñécese co nome de polidípsia.

5- Como a glicosa non pode ser utilizada
pola falta de insulina, as células reclaman enerxía e o neno
diabético trata de compensalo aumentando a cantidade de comida. Leste
aumento da inxesta de alimentos denomínase polifagia.

6- Como a insulina non facilita o paso
da glicosa ás células, estas non teñen enerxía suficiente.
Por tanto, han de queimar as graxas de reserva do organismo, que serven de
fonte de enerxía. As sustancias de refugallo do metabolismo das graxas
son os corpos cetónicos que se eliminan polos ouriños (cetonúria)
e provócanlle un cheiro acentuado.
O neno que non é diabético tamén pode presentar cetonúria
sen non toma suficientes alimentos ricos en hidratos de carbono.

7- A pesar de que o neno diabético
come máis, as células non teñen enerxía suficiente e se
produce a mobilización das súas propias reservas enerxéticas. Por
esta razón, o neno diabético adelgaza e cánsase (astenia).

Todos estes síntomas son os que nos farán sospeitar da existencia
dunha diabetes. Paira confirmalo é necesario facer unha análise da
glicosa no sangue e nos ouriños. O médico será quen confirme
o diagnóstico.

Por que lle falla o páncreas ao neno
diabético?

Actualmente, esta pregunta non se pode responder con total exactitude. Coñécense
una serie de factores combinados entre si:
– Factor xenético: Una predisposición da persoa que
herda a posibilidade de ser diabética.
– Factor ambiental: Especialmente, as infeccións producidas polos
virus e que lesionan o páncreas.
– Factor autoinmune: Una agresividade do propio organismo que lesiona
o páncreas.

A causa da diabetes está a estudarse en moitos centros e é posible
que, nun futuro próximo, póidase dar una resposta concreta en leste
sentido.

A alimentación do neno diabético:
pautas xerais

A alimentación será a mesma que a dos nenos do seu
mesma idade. Os seus obxectivos son:

– Asegurar un equilibrio nutricional correcto; paira manter o peso e favorecer
un crecemento normal. Paira iso, o neno terá que recibir a
través da dieta a cantidade de calorías, hidratos de carbono,
proteínas, graxas, vitaminas e minerais adecuados a para a súa idade.

– Evitar tanto a hipoglucemia como a hiperglucemia. A frecuencia de comidas
adaptarase ao réxime de administración da insulina.

– Corrixir os erros dietéticos familiares: exceso de graxa, deficiencia
de fibra, etc.


Os hidratos de carbono da dieta

Os hidratos de carbono son unhas sustancias nutritivas que se atopan en
numerosos alimentos, fundamentalmente nos vexetais e preséntanse en forma
simple ou composta. Tamén se coñecen co nome de azucres,
glúcidos ou carbohidratos.

Cando os hidratos de carbono contidos nos alimentos son utilizados por
o organismo proporcionan 4 calorías por gramo.

Hidratos de carbono simples ou de absorción
rápida

Estan formados por unha ou dúas moléculas. Por este motivo, una vez inxeridos,
dixírense máis rapidamente e pasan seguidamente ao sangue.
Son:
– Glicosa: atópase na froita madura.
– Fructosa: Atópase en toda a froita e é a maior responsable do sabor
doce destes alimentos; e tamén no mel.
– Lactosa: Atópase no leite.
– Sacarosa: Atópase no azucre común obtido da cana
de azucre ou da remolacha azucreira. Abunda, por tanto naqueles
produtos que levan azucre como ingrediente principal (bollería,
pastelaría, repostaría, refrescos doces…).

Hidratos de carbono complexos
Son os que están formados pola unión de moitos hidratos de
carbono simples. Paira poder pasar ao sangue transfórmanse previamente en
hidratos de carbono simples no intestino. A consecuencia destes cambios
absórbense máis lentamente. Son:
– Almidón: Atópase en todos os alimentos de orixe vexetal
(froitas non maduras, verduras, pataca, legumes, cereais como o arroz, trigo…,
e derivados de cereais como o pan, a pasta…).
– Glucógeno: Atópase no fígado e os músculos
dos animais.

Fibra dietética
Son hidratos de carbono complexos que non poden ser dixeridos polo organismo,
polo que non serán absorbidos e non achegarán calorías,
e ao mesmo tempo, retardan a dixestión e absorción dos alimentos.
Atópanse nos alimentos de orixe vexetal, en maior ou menor cantidade,
formando parte da súa estrutura e cuberta.
É importante que a alimentación sexa rica en fibra para que retarde
o paso dos azucres a lsa sangue e eviten a hiperglucemia. Ademais,
a fibra mellora o tránsito intestinal.

Texto traducido e extraido do libro ” Què cal saber sobra a
diabetis infantil”, Departament de Sanitat i Seguretat Social, Generalitat
de Catalunya.

Guía práctica Consumer. Saúde
e Alimentación.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións