Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Coles de bruselas

Pertencen á gran familia das crucíferas e son moi interesantes desde o punto de vista dietético polo seu contido en antioxidantes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 24deDecembrode2001

Clasificación científica:

As coles de Bruxelas pertencen á familia das Crucíferas (Cruciferae),
especie Brassica oleracea variedade gemmifera. Dentro de dita familia
atópanse outras moitas variedades: bróculi, col branca ou repolo, col verde,
lombarda, coliflor, colinabo, nabo, rábano, etc.

Orixe e zonas de cultivo:

As coles de Bruxelas, tamén coñecidas como repollitos, son as xemas de entre
2 e 5 centímetros de diámetro que se desenvolven nas axilas das follas
da planta do mesmo nome.
A súa cor é xeralmente verde, aínda que tamén pode ser vermello ou morado. Empezaron
a cultivarse fai máis dun século en Bélxica, preto de Bruxelas, razón pola
que se lle outorgou o nome desta cidade. Hoxe día cultívanse tamén en Holanda,
Francia, Inglaterra e outros moitos países.

Diversidade e tipos:

Existen numerosas variedades de coles de Bruxelas, que se diferencian entre
si por tamaño, sabor, cor e época de recolección. Clasifícanse en dous grupos,
segundo trátese de variedades híbridas ou estándar. As variedades estándar, aínda que
producen coles máis grandes e probablemente de mellor sabor, foron eclipsadas
polas variedades híbridas, xa que estas son máis uniformes e consérvanse durante
bastante máis tempo.

Valor nutritivo:

A auga é o compoñente maioritario destas verduras, seguidas dos hidratos
de carbono e as proteínas; estas últimas nunha cantidade superior ao resto
de verduras. Constitúen una boa fonte de vitamina C e folatos e en menor
proporción conteñen provitamina A e vitaminas do grupo B (B1, B2, B3 e B6).
Entre os minerais destaca a presenza de potasio, fósforo e pequenas cantidades
de calcio, magnesio e sodio.


Táboa de composición (100 g de porción comestible):

Enerxía (Kcal)
Proteínas (g)
Hidratos de carbono (g)
Fibra (g)
Potasio (mg)
Magnesio (mg)
Carotenos (mcg)
Folatos (mcg)
Vitamina C (mg)
35,7
3,5
4,1
3
375
19
13
90
100

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo:

Polo seu escaso valor calórico, o seu consumo pode ser interesante en dietas de
control de peso. O seu elevado achegue de fibra, favorece o movemento intestinal,
polo que están especialmente indicadas paira aquelas persoas que padecen
de estreñimiento crónico; aínda que tamén poden resultar flatulentas paira persoas
que tenden a acumular gases intestinais.
Pola súa riqueza en folatos, o consumo de coles de Bruxelas contribúe a previr
ou tratar a anemia. Ademais, o seu elevado contido en vitamina C facilita a absorción
do ferro vexetal que contén. Doutra banda, está a investigarse o potencial
efecto protector do consumo de coles de Bruxelas fronte ao cancro debido a
o seu contido en betacarotenos (precursores da vitamina A en o organismo)
e de derivados sulfurados, ambos os compostos de acción antioxidante.


Na cociña:

A diferenza doutras verduras, as coles de Bruxelas sempre se consumen cociñadas.
Pódense preparar rehogadas, e servirse soas ou como acompañamento doutros
pratos. Constitúen una estupenda guarnición paira os pratos de carne, así como
un ingrediente moi adecuado nas menestras de verduras. Una vez cocidas e
frías, as de menor tamaño poden formar parte de ensaladas, normalmente xunto
con outras hortalizas.


Criterios de calidade na compra e conservación:

As coles de Bruxelas de tempada son aquelas que se atopan nos mercados
no outono e inverno. Ao compralas, hai que seleccionar as cabezas lisas, firmes,
apertadas e pesadas paira o seu tamaño. A zona do talo debe estar limpa e ha
de ser de cor branca. Débense rexeitar as coles que presenten manchas ou
puntos marchitos, xa que iso é indicativo de que levan demasiado tempo almacenadas;
deste xeito o seu valor nutritivo reduciuse e adoitan presentar un lixeiro
sabor a moho. As de mellor sabor son as pequenas, verdes e duras, debendo
evitarse as de cor amarelada ou marrón.
Comercialízanse desprovistas do talo, alcanzando no mercado prezos bastante
elevados que se compensan polo aforro de tempo de preparación e os escasos
desperdicios que orixinan.
Una vez no fogar, as coles pódense conservar durante unha semana, sempre
que se manteñan na neveira, sen lavar, e dentro de una bolsa de plástico
perforada. Tamén se poden conxelar enteiras, previamente escaldadas durante
3-5 minutos e consérvanse así durante un ano aproximadamente.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións