Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Comer no Camiño de Santiago

Una saborosa peregrinación desde os Pireneos até a capital galega

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 02deXullode2004

Aínda que non se trate dunha ruta gastronómica pódese simultanear peregrinación con goce do padal, xa que a cociña narra
dunha maneira moi concreta o camiño desde os Pireneos até a Costa
da Morte. Nos máis de 700 quilómetros atópanse alimentos
semellantes, pero moi diferentes formas de concibir o seu uso gastronómico.

Entrar por Navarra ou por Aragón
é garantía de saboroso comezo. Até o seu encontro en Ponte a Raíña,
ambos os traxectos ofrecen moi diferentes pratos. En Jaca o rei é o cordeiro,
sobre todo o ternasco, e as faragullas de pastor. Desde Roncesvalles até Pamplona
non hai que perderse a troita á Navarra. Outrora, como ben narra Hemingway,
pescadas no río Irati. Na actualidade, a gran maioría
procede de piscifactorías naturais, pero conservan a peculiar maneira
de conxugar peixe e xamón. Un alto en Pamplona ou a súa conca: alá
onde a campá María da Catedral chega a escoitarse, obriga a probar
a perdiz con chocolate, invento local, antes restrinxido aos meses otoñales,
hoxe na carta todo o ano. A unión das dúas sendas é antesala
da Ribeira do Ebro, onde a palabra verdura adquire dimensións maiúsculas.
Non se pode transitar por estas terras sen probar a súa menestra feita a base
de borraja, cardo, alcachofas e espárragos, acompañado por pementos
e cogollos.

O sabor rioxano, a viño e sarmiento. O
horizonte de vides non confunde. Penetrarse na Rioxa, e percorrela practicamente
ao completo é tropezarse co exquisito sabor dos seus viños, garantía
de que tamén hai boa mesa. O máis típico sen dúbida:
patacas á rioxana, pero non por común deixan de estar saborosas, e despois,
suculentos guisos, inimigos do colesterol, como os carafio, os callos,
o bacallau á rioxana, as costelas ao sarmiento das parras con denominación
de orixe. O tomate, o pemento e o calabacín son tamén mostra
da rica terra. A sobremesa, non podía ser doutra maneira, pexego
ou pera ao viño, dos seus excelentes froiteiros.

As terras castelás son xenerosas en
pratos fortes, como a pota podrecida burgalesa, a base de lentellas, fabas
vermellas, caparrones, lingua de vaca, hortalizas, orella de porco… En Burgos
está prohibido perderse a súa famosa morcilla, a sopa castelá de allo
e pan, e aínda que máis típico doutras latitudes da provincia,
cobra tamén importancia o lechazo asado. Iso si, débese terminar
o día, ou empezalo, co seu queixo fresco. Chegados a Palencia, é momento
de probar a chanfaina, un cocido feito a base de verduras, e o pisto palentino.
Si hai sorte e estase en tempada, haberá que degustar despois
de camiñar una cazuela de cangrexos de río, e comer unhas manitas de porco
recheas de piñón en Carrión de los Condes. As perdices
e paspallás estofadas fixéronse tamén o seu oco, xunto aos queixos
e un excelente pan. A riqueza dos seus meles faise presente nas sobremesas,
onde tamén aparecen as empiñonadas, reflexo dos seus inacabables
piñeirais.

León descobre sen rubores una particular
mesa. Comecemos polo botelo do Bierzo. Un orixinal embutido recheo de costela, rabo e demais anacos de carne de porco, todo adobado, que se come acompañado de patacas, chourizo e verza. Pero sen dúbida, o que non se pode perder calquera visitante a estas fermosas terras é o cocido maragato. É típico de Astorga, con especial fama o que se pode comer nos diferentes establecementos de Castrillo dos Polvazares. O seu principal característica é que se inviste a orde do cocido: a sopa déixase paira o final e as carnes, que han de ser de 10 tipos (morcillo de vaca, chacina,
lacón curado, orella de porco, costela, galiña, chourizo, mans de porco,
e, por suposto, ósos de sustancia) serven de aperitivo. Ás carnes segue o recheo,
que aparenta ser morcilla branca pero está feito a base de ovo, allo
e perexil; despois cómese o chourizo, a morcilla e os garavanzos; e por
último, a sopa espesada con fideos. A carta leonesa tamén ofrece posibilidades máis liviás como ancas de ra,
troitas fritas e chacina (carne seca e curada). Non hai que perderse, si atópase
quen a ofreza, a sopa de troita, e o arroz con leite. Ademais, as mantecadas
de Astorga son una obrigación.

Chegados a Galicia hai que abrir a mente.
Non todo é polbo, aínda que sen dúbida, en ningún outro lugar prepárano como
nestas terras. Un pode aproveitar a estancia paira degustar os grelos,
que xunto co lacón, produto galego por excelencia, son os ingredientes
básicos dos pratos máis famosos da cociña tradicional galega,
como lacón con grelos, cachelos con lacón ou cocido galego. E
todo isto regado por un delicioso Albariño das Rías Baixas,
ou un fresquito Riveiro.

Etiquetas:

camiño santiago

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións