Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación > Aprender a comer ben > Alimentación alternativa

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como sacar maior partido aos garavanzos

Non só os grans secos resultan idóneos para elaborar pratos fríos e quentes, xa que a súa fariña tamén se presta a múltiples e saborosas preparacións caseiras

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 27deOutubrode2005

De onde procede o garavanzo?


A orixe do cultivo de garavanzo sitúase en Turquía, desde onde
estendeuse cara a Europa e máis tarde aos continentes de África,
América e Australia. Na actualidade, o principal país produtor
é India, seguido de Paquistán e Turquía. En América, a
maior parte do cultivo realízase en México, e en Europa, en España,
Italia e Portugal.

As variedades máis importantes


Hai tres variedades que se diferencian entre si polo seu tamaño,
forma e cor dos grans.
* Kabuli: o gran é de tamaño medio a grande, redondeado, engurrado
e de cor clara. Cultívase na rexión mediterránea, América
Central e América do Sur.
* Desi: o gran é de pequeno tamaño, forma angular e cor escura;
amarelo ou negro. Cultívase sobre todo na India.
* Gulabi: gran de medio a pequeno tamaño, liso, redondeado e
de cor clara.

As súas propiedades nutritivas


Os garavanzos, do mesmo xeito que outras leguminosas, son tan ricos en proteínas
como a carne (19,4%) e conteñen unha cantidade similar á dos cereais
de hidratos de carbono (55%). Achegan ao redor das 330 Calorías por
cada 100 g e son boa fonte de fibra (15 g por cada 100 gramos).
Das súas vitaminas destaca o ácido fólico, a B3, a B1 e a B2,
e dos seus minerais; o potasio, o magnesio, o calcio, e en menor proporción,
o sodio, o ferro e o cinc. É por tanto un alimento moi completo e enerxético,
adecuado para as persoas sas de todas as idades.

E a fariña de garavanzo?


A fariña de garavanzo consómese a diario entre a poboación de tradición
musulmá, xudía e hindú; en concreto este alimento forma parte
da dieta cotiá de países de Medio e Afastado Oriente. Esta
fariña obtense a partir do moenda do gran enteiro e descascarillado
de garavanzo. Trátase dun alimento vexetal que, desde o punto de vista nutricional,
é moi rico en proteínas (13%), hidratos de carbono (67%), fibra (3,3%),
vitaminas do grupo B e minerais. En canto ao seu valor enerxético, 100
g achegan ao redor de 360 Calorías; valor similar ao da fariña
de trigo e de millo.

O garavanzo na cociña


Os garavanzos admiten múltiples preparacións culinarias. En quente
son un ingrediente basee de sopas de cocido e de potaxes máis ou menos consistentes
(non é o mesmo un prato de garavanzos con verduras sen máis que unha potaxe
que incorpora touciño, xamón, etc.). Outros pratos máis orixinais
son os garavanzos cocidos, pasados por pan rallado e fritos con allo, ou o garavanzo
cocido como ingrediente de ensaladas. Así mesmo, pódese elaborar de
maneira sinxela e en casa algúns pratos étnicos como o humus ou o falafel,
que non nos deixarán indiferentes.
* Humus (paté de garavanzos): elabórase con 200 g de garavanzos cocidos,
1 ou 2 dentes de allo, 4 cucharadas soperas de pasta de sésamo
ou tahin (de venda en herbolarios e tendas de alimentación especializadas),
sal, aceite de oliva e pemento para decorar. Para obter este paté
vexetal, hanse de triturar os garavanzos, xunto co allo, o tahin e o sal,
co que se obtén unha pasta algo grumosa que é o que se coñece como humus.
Pódese servir nun prato acompañado dunhas torradas de pan, e
decorar cun bo aceite de oliva e pemento.
* Falafel (fritidos de garavanzo): elabórase con garavanzos cocidos, allo, cebola,
perexil, cilantro e fermento. Se trituran os ingredientes ata conseguir unha
masa grumosa (se queda algo líquido pódese engadir pan rallado),
e finalmente engádese o fermento. Déixase repousar unha media hora, se
moldea a masa e frítese en rodajitas de ao redor dun centímetro
de espesor.

Algunhas receitas con fariña de garavanzo


A fariña de garavanzo emprégase para elaborar pratos como a fainá; típica
de Arxentina e Uruguai, a pakora (de orixe hindú) ou as panizas gaditanas,
entre outros. Así mesmo é un bo substituto do ovo, fundamentalmente
na elaboración de sopapos e tortillas.
* Fainá: trátase dunha masa en forma de disco feita con fariña de garavanzo
con aceite que se come horneada. O seu aspecto é similar ao dunha tortilla homoxénea.

* Pakora: é un prato baseado en vexetais (cenoria, berenjena, espinacas,
coliflor, etc.) que se rebozan en fariña de garavanzo e de arroz; con ou sen ovo,
xunto con especias variadas.
* Panizas gaditanas: trátase dunha masa que se elabora a partir de auga fervendo
con sal, á que se lle engade aos poucos fariña de garavanzo ata que
xa non admite máis. Unha vez fría, córtase en rebanadas que se friten
en aceite de oliva e xa está. Para elaborar unha variante doce, como
sobremesa, bastaría con engadir á masa ao apartala do lume,
azucre e canela moída.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións