Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como se se teño intolerancia ao glute?

Algúns síntomas alertan da pertinencia de acudir ao médico para detectar a enfermidade celíaca ou a sensibilidade ao glute non celíaca

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 08deXullode2014
Img pan rodajas hd Imaxe: Bart Everson

Os síntomas da enfermidade celíaca e da intolerancia ao glute (cuxo nome correcto é sensibilidade ao glute non celíaca) alívianse de forma moi efectiva cunha dieta sen glute. Parece fácil e, quizá por iso, non son poucas as persoas que, ante a dúbida de se son celíacas ou non, eliminan o glute da súa alimentación sen consultar cun especialista. Con todo, é importante identificar de forma adecuada ás persoas que padecen estas doenzas. A mera sospeita non basta: a dieta sen glute non é fácil de seguir e pode ser desequilibrada sen un correcto asesoramento sanitario. Para evitar imprudencias, o diagnóstico da enfermidade celíaca e da sensibilidade ao glute non celíaca deben realizalo médicos acreditados, mentres que o asesoramento alimentario debe correr a cargo de dietistas-nutricionistas.

Aínda que se estima que a enfermidade celíaca afecta a unha de cada cen persoas, hai moitos individuos non diagnosticados. Por iso cobra importancia saber que síntomas débennos motivar para ir ao médico. Aínda que a denominación “enfermidade celíaca” é a correcta, segundo apuntan tanto a Academia Europea de Alerxia e Inmunología Clínica como a Organización Mundial de Alerxia, en ocasións úsase a acepción “intolerancia ao glute”. Esta expresión tamén se empregou, de forma inapropiada, para facer referencia a unha nova entidade chamada “sensibilidade ao glute non celíaca”.

Problemas co glute, que síntomas débennos alertar?

Que síntomas indican que podemos padecer enfermidade celíaca? En 2009, o National Institute for Health and Care Excellence (NICE) publicou unha rigorosa guía titulada ‘Recoñecemento e valoración da enfermidade celíaca’. Elaborouse por un equipo multidisciplinar, no que se incluíu a gastroenterólogos, dietistas-nutricionistas, inmunólogos e ata a asociacións de pacientes. A guía recomendou que os médicos ofrecesen ao paciente a posibilidade de realizarse un test sanguíneo como primeiro paso para detectar a enfermidade celíaca, se este tiña familiares de primeiro grao (pais, irmáns ou fillos) coa enfermidade ou se sufrían algunha das seguintes condicións:

  • Enfermidade tiroidea autoinmune.
  • Dermatitis herpetiforme.
  • Síndrome do colon irritable.
  • Diabetes tipo 1.

O test tamén debe proporse, segundo a guía NICE, a quen teñan algún dos seguintes síntomas:

  • Diarrea crónica ou intermitente.
  • Atraso no desenvolvemento ou falta de crecemento (en nenos).
  • Síntomas gastrointestinales persistentes ou inexplicables, como náuseas e vómitos.
  • Fatiga prolongada (“estou canso todo o tempo”).
  • Dor abdominal recorrente, cólicos ou distensión abdominal.
  • Perda repentina ou inesperada de peso.
  • Anemia por deficiencia de ferro sen explicación, ou outra anemia non especificada.

O test sanguíneo, ademais de confirmarse mediante unha biopsia intestinal, debe realizalo un médico acreditado e un laboratorio acreditado. É dicir, non teñen validez certo test dispoñibles nalgúns puntos de venda. Os “diagnósticos alternativos”, como os denomina a Sociedade Británica de Gastroenterología, deben evitarse custe o que custe, xa que a enfermidade celíaca é unha doenza con serias implicacións para a saúde e cunha exclusión para sempre dos alimentos con glute. O artigo ‘Síndrome de intestino permeable, outro timo dietético?‘ mostra un claro exemplo diso.

Cando hai sospeitas de enfermidade celíaca en bebés, é importante ter en conta que o test sanguíneo non debe facerse, segundo a guía NICE, antes de que se incorporou o glute na súa dieta. No artigo de EROSKI CONSUMER ‘Alimentos con glute en bebés, cando incorporalos na súa dieta?‘ discútese sobre cando debe darse este paso.

Diagnóstico da enfermidade celíaca en adultos: mediante biopsia

O test sanguíneo non diagnostica a enfermidade. Se é resultado do test é positivo, o médico remitirá ao paciente a un especialista en medicamento gastrointestinal para que efectúe unha biopsia intestinal, que, na maior parte de casos, confirmará ou descartará a enfermidade celíaca. Así, o diagnóstico débese ratificar mediante a biopsia intestinal, algo que non sempre se fai ben, segundo mostraron estudos publicados en 2011 e 2012.

Se as probas sanguíneas son negativas, pero o médico aínda sospeita (polos síntomas clínicos), aconséllaselle que derive ao paciente a un especialista en gastroenterología para que faga unha avaliación adicional. Un resultado negativo na proba sanguínea significa que é pouco probable que a enfermidade celíaca estea presente, pero non é imposible que o estea (ou que o estea nun futuro).

En 2008, o Ministerio de Sanidade sinalou que “a biopsia intestinal segue sendo o patrón ouro para establecer o diagnóstico”. É unha afirmación que tamén subscribiron dous importantes guías clínicas, publicadas en febreiro e en maio de 2013 por senllas entidades de referencia: a Organización Mundial de Alerxia e o Colexio Americano de Gastroenterología.

Diagnóstico da enfermidade celíaca en nenos: biopsia si ou non?

É posible que a biopsia non sexa necesaria en menores de idade en determinados casos que sempre debe valorar o médico especialista en gastroenterología. A dietista-nutricionista Maria Maneira ampliou este tema no artigo ‘Novos diagnósticos da enfermidade celíaca‘, onde fixo referencia á postura adoptada en 2012 pola Sociedade Europea de Gastroenterología, Hepatología e Nutrición (ESPGHAN). Unha posición que subscribiron en outubro de 2013 dúas entidades sanitarias británicas implicadas na enfermidade celíaca (Arch Dis Child), pero que máis tarde descartou a Sociedade Británica de Gastroenterología (Gut, 2014). O debate científico que existe respecto diso quedou reflectido en posteriores investigacións coordinadas por Guandalini (J Pediatr Gastroenterol Nutr, 2013) e Schirru (Eur J Gastroenterol Hepatol, 2014).

Diagnóstico da sensibilidade ao glute non celíaca

Como se indicou, existe unha nova entidade, a “sensibilidade ao glute non celíaca”, que en ocasións se denomina, de forma inapropiada, “intolerancia ao glute”, tal e como concluíu un consenso internacional recollido na revista Gut, en xaneiro de 2013.

Catro meses despois, en maio de 2013, o Colexio Americano de Gastroenterología (CAG), publicaba unha guía clínica de referencia sobre os trastornos relacionados co glute, onde explicou que a sensibilidade ao glute non celíaca é unha condición na que os individuos, aínda que non padecen enfermidade celíaca, presentan síntomas parecidos aos que provoca dita doenza cando inxeren glute. Tales síntomas son moi similares, e non é posible distinguir, tan só en base a eles, se a persoa padece unha ou outra doenza.

A sensibilidade ao glute non celíaca non parece ter unha forte base hereditaria nin estar asociada a un maior risco de trastornos autoinmunes ou graves secuelas intestinais. O médico debe realizar diversas probas para diferenciar entre as dúas desordes. O CAG insiste en que o diagnóstico da sensibilidade ao glute non celíaca debería considerarse só despois descartar a existencia de enfermidade celíaca mediante probas adecuadas.

En todo caso, é necesario coñecer e estudar mellor esta condición “antes de dar mensaxes contraditorias e de establecer dietas inxustificadas“, segundo sinalaron en marzo de 2013 a doutora Vitoria María Díaz e os seus colaboradores, nun artigo titulado ‘Pode ser o glute prexudicial en pacientes non celiacos?’.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións